Python

Herinnert u zich deze nog (976)?

'Love Like Blood' van Killing Joke uit 1985. Killing Joke is een invloedrijke Britse band van overwegend postpunk-strekking, die in de tachtiger jaren zijn hoogtepunt beleefde en tegenwoordig opnieuw actief is. De groep werd in 1978, toen de punk uitgedoofd was en nieuwe stijlen opkwamen, opgericht door zanger Jaz Coleman. Mede-bandleden waren Paul Ferguson (drums), Kevin Walker (gitaar) en Martin Glover (basgitaar). De naam Killing Joke verwijst naar een legendarische sketch uit Monty Python's Flying Circus over de Tweede Wereldoorlog: in deze sketch heeft een Brits uitvinder een grap ontdekt die zodanig geniaal is, dat iedereen die ze hoort onmiddellijk sterft van het lachen; dit massavernietigingswapen wordt dan ook, in een Duitse vertaling, tegen de nazi's ingezet.

Hun debuutalbum, "Killing Joke" werd een succes en enkele singles kwamen de Britse hitlijsten binnen. 'Wardance', het sarcastische 'Follow the Leaders' en 'Empire Song' zijn culthits geworden. Killing Joke kwam in 1980 tevens in het voorprogramma van Joy Division terecht (dat slechts enkele weken meer zou bestaan). Coleman raakte ervan overtuigd dat de wereld in 1982 onherroepelijk zou vergaan en hij besloot naar IJsland te vertrekken om er de apocalyps af te wachten. In 1983 besloot hij, daar de wereld nog bestond, naar Engeland terug te keren. Paul Raven werd de nieuwe bassist van de band. In 1985 piekte de populariteit van Killing Joke; in dat jaar stond bovenstaand nummer 'Love Like Blood' in de hitparades. Vanaf dit punt kwam er een andere wending in de stijl van de band; de albums uit de late jaren 80 vertoonden duidelijk meer mainstream-pop-invloeden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (975)?

'Love Is The Seventh Wave' van Sting uit 1985 en te vinden op zijn puike solodebuutalbum "The Dream of the Blue Turtles". Het nummer vergelijkt de liefde met de zogenaamde zevende golf, oftewel de sterkste in een serie golven, die alle problemen doet vervagen. Aan het eind van het nummer zingt Sting een stukje uit zijn grootste hit met The Police, 'Every Breath You Take', dat gaat over de negatieve aspecten van liefde zoals jaloersheid en obsessie. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (974)?

'Love Is The Drug' van Roxy Music uit 1975 en te vinden op het album "Siren", deze opname is echter van veel latere datum. Het nummer is geschreven door Bryan Ferry en Andy Mackay en doordat het een nummer 2-hit werd in Groot-Brittannië betekende dit tevens de doorbraak van de band in de VS, alwaar het de best scorende single van Roxy Music werd. Oorspronkelijk zou het een instrumentaal nummer worden, geschreven door Mackay, maar toen Ferry de muziek hoorde, besloot hij er een tekst bij te schrijven. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (973)?

'Love Is the Answer' van Todd Rundgren (met Utopia) uit 1977 en vinden op het album "Oops! Wrong Planet" van Utopia. Hoewel de uitvoering van Utopia de hitlijsten niet haalde, was de cover van England Dan & John Ford Coley in 1979 wel succesvol, met een 10e plaats in de Billboard Hot 100. John Ford Coley zei: "Van alle nummers die wij uitbrachten op single was dit mijn favoriet. Het nummers had een klassieke basis en bevatte een gospelachtig gedeelte dat ik zeer waardeerde." Onderstaande cover kende ik echter niet. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (972)?

'Love Is Stronger Than Death' van The The uit 1993 en te vinden op het album "Dusk". Het nummer is geschreven door Matt Johnson, het enige 'vaste' bandlid. Hij schreef het nummer na de dood van zijn broer. Volgens hem werkte het zeer therapeutisch tijdens zijn depressie. De titel is afgeleid van een frase uit de bijbel.

Herinnert u zich deze nog (971)?

'Green Onions' van Booker T. & the M.G.'s uit 1962. Booker T. & the M.G.'s is een instrumentale soulband, die populair was in de zestiger en zeventiger jaren. De leden werkten als sessiemuzikanten voor Stax Records en de band wordt vaak in het subgenre Memphis soul geplaatst. Ze zijn tussen 1963 en 1968 op meer dan 500 albums te horen van Stax Records, waaronder albums van Otis Redding, Eddie Floyd, Johnnie Taylor, Rufus Thomas en Carla Thomas. Tevens waren ze de eerste band die leden van verschillende rassen had. De eerste en grootste hit 'Green Onions' was een nummer dat "per ongeluk" tijdens een jamsessie is ontstaan. De band moest op Billy Lee Riley wachten en speelde wat met elkaar. Jim Stewart van Stax Records nam het nummer - zonder medeweten van de band - op en bracht het uit. Booker T. Jones werkte er nog wat aan en Stax Records bracht het nummer uit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (970)?

'Love Is Strong' van The Rolling Stones uit 1994 en te vinden op het album "Voodoo Lounge". Het nummer is geschreven door Mick Jagger en Keith Richards en gaat over de ontmoeting tussen de zanger en een anoniem persoon die leidt tot "liefde op het eerste gezicht":

"Your love is strong and you're so sweet; You make me hard, you make me weak; Love is strong and you're so sweet, And some day, baby, we've got to meet...

What are you scared of, baby? It's more than just a dream I need some time; We make a beautiful team..."

De originele titel van het nummer was 'Love Is Strange' (geschreven door Richards), maar werd na de 'bemoeienis' van Jagger met zijn teksten en toevoeging van de mondharmonica gewijzigd in bovenstaande titel. Deze eerste single van het album "Voodoo Lounge" werd geen hit en dat had ook zijn invloed op de verkoop van het album, ondanks de positieve kritieken. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (969)?

'Love Is Alive' van Gary Wright uit 1976 en te vinden op het puike album "The Dream Weaver". De single was zeer succesvol in de VS met een tweede plaats als hoogste positie in de Billboard Hot 100. Gary Malcolm Wright (1943) is een Amerikaanse muzikant en het meest bekend door zijn nummer 'Dream Weaver'. Hij speelde piano op het nummer 'Without You' van Harry Nilsson. Excuses voor de slechte geluidskwaliteit, maar het nummer is té fraai om over te slaan in deze rubriek. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (968)?

'Love Is a Battlefield' van Pat Benatar uit 1983 en te vinden op het album "Live From Earth". Pat Benatar (oorspronkelijke naam Patricia Mae Andrzejewski, 1953) is een Amerikaanse zangeres die verschillende hits scoorde in de jaren '80. Pat studeerde aanvankelijk opera-muziek. In 1971 trouwde ze met Dennis T. Benatar, waardoor ze de achternaam kreeg waarmee ze beroemd werd. In 1977 werd haar zangtalent ontdekt tijdens een talentenjacht in een New Yorkse club. Ze scheidde van Benatar en trouwde later met de gitarist van haar band, Neil Giraldo. Samen kregen ze twee dochters. In de jaren '80 scoorde ze enkele grote hits, waarvan 'Love Is a Battlefield' de bekendste is. Dit nummer werd in onder meer Nederland een nummer 1-hit. Tussen 1980 en 1983 won ze vier jaar achtereen een Grammy Award voor beste vrouwelijke rockact. Benatar werd later in haar muziekcarrière woordvoerder van de batterijenfabrikant Energizer. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (967)?

'Love Is a Stranger' van de Eurythmics uit 1982 en te vinden op het tweede album "Sweet Dreams (Are Made of This)". Het was de vijfde single van het duo David A. Stewart en Annie Lennox en was (evenals de voorgaande singles) aanvankelijk een commerciële flop, maar werd na het uitbrengen van de single 'Sweet Dreams (Are Made of This)' uiteindelijk toch nog een wereldwijde hit. In 1991 werd het nummer nogmaals uitgebracht, maar dat was weinig succesvol. In de videoclip, die werd geregisseerd door Mike Brady, is Stewart te zien als chauffeur voor de androgyne Lennox, die de rol van high-class prostitué speelt. In de clip verwijdert Lennox haar blonde pruik, waarna haar kenmerkende kortgeknipte, rossige haar te voorschijn komt. Dit zorgde voor ophef in de VS, waar sommige mensen dachten dat Lennox een travestiet was. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (966)?

'Love Is a Long Road' van Tom Petty and The Heartbreakers uit 1989 en te vinden op Petty's eerste solo-album "Full Moon Fever". Op dit album wordt hij begeleid door de meeste leden van The Heartbreakers (m.u.v. drummer Stan Lynch) en de Traveling Wilburys (uitgezonderd Bob Dylan). Het album werd mede geproduceerd door Jeff Lynne, die een Beatles-achtige sound probeerde te creëren en vormde de commerciële doorbraak voor Petty. Dit voorjaar zal Petty's nieuwste album uitkomen, getiteld "Mojo". Tevens begint hij een uitgebreide tour door de VS met gastoptredens van Joe Cocker, Crosby, Stills & Nash, ZZ Top, Drive-By Truckers, Buddy Guy en My Morning Jacket. Het ziet er op dit moment naar uit dat hij wederom niet naar Europa komt, maar ik blijf hopen. (bron: Wiipedia)  

Herinnert u zich deze nog (965)?

'Love Her Madly' van The Doors uit 1971 en te vinden op het album "L.A. Woman". Het was het zesde album van de band en de laatste waarop zanger Jim Morrison nog te horen is. Een paar weken na het verschijnen van de plaat overlijdt hij in zijn badkamer in Parijs. Gitarist Robbie Krieger schreef het nummer, dat gaat over de ontelbare momenten waarop zijn vriendin dreigde hem te verlaten. Het was één van de best scorende singles van de band. (bronnen: Wikipedia/Songfacts)

Herinnert u zich deze nog (964)?

'Love Games' van Level 42 uit 1981 en te vinden op het debuutalbum "Level 42". Het was de debuutsingle van de band en de (dansbare) jazz-funk klank zorgde voor hun eerste hit.

Herinnert u zich deze nog (963)?

'Love Comes Quickly' van de Pet Shop Boys uit 1986 en te vinden op het album "Please". De single werd geen groot succes, met een 17e plaats in de hitlijsten van Duitsland als hoogste notering. Het nummer gaat over de onvermijdelijkheid van het verliefd worden, zelfs voor degenen die er niet aan moeten denken.(bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (962)?

'Love Changes (Everything)' van Climie Fisher uit 1987, beslist één van mijn favoriete nummers. Climie Fisher was een Brits popduo uit de jaren '80, dat korte tijd populair was en enkele hits scoorde. Climie Fisher bestond uit Simon Climie (die vooral bekend was als de schrijver van de hit 'I Knew You Were Waiting (For Me)' van Aretha Franklin en George Michael) en Rob Fisher, voormalig toetsenist van de groep Naked Eyes. In 1987 scoorde het duo hun eerste hit met 'Love Changes (Everything)'. Begin 1988 scoorden ze een nummer 1-hit in de Nationale Hitparade met 'Rise To the Occasion'. Na het succes van 'Rise to the Occasion' scoorde het duo geen hits meer en in 1990 gingen ze uit elkaar. Simon Climie werd een succesvol producent en bracht solo enkele platen uit. Rob Fisher ging zich ook bezighouden met het produceren. Hij overleed op 25 augustus 1999 op de leeftijd van 39 jaar. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (961)?

'Love & Pride' van King uit 1984. Deze debuutsingle van de Britse New Waveband (vernoemd naar zanger Paul King) behaalde bij release een 84e plaats in de Britse hitlijsten. Toen het nummer begin 1985 opnieuw werd uitgebracht, behaalde het echter een tweede plaats. De band bestond slechts twee jaar (1984-1986), waarna Paul King het nog één jaar solo probeerde. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (960)?

'Love Action (I Believe in Love)' van The Human League uit 1981 en te vinden op het album "Dare". De single bereikte de derde plaats in de hitlijsten van Groot-Brittannië en was daarmee de eerste top 10-hit van de band. Het nummer is geschreven door leadzanger Philip Oakey en keyboardspeler Ian Burden. Het is een semi-autobiografisch nummer met betrekking tot de relaties van Oakey. In de tekst komt dan ook de zin "This is Phil talking," voor. 'I Believe in Love' is een verwijzing naar het Lou Reed-nummer met dezelfde titel, Oakey was een groot fan van Reed. Bij de release van de single was er nog geen promovideo, dit was nog niet gebruikelijk en bovendien erg kostbaar voor een (op dat moment) relatief onbekende groep. In 1982 werd bij de release van de single in de VS een videoclip gemaakt, waarbij verwezen wordt naar de film "The Graduate" uit 1968. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (959)?

'Love's Divine' van Seal uit 2003 en te vinden op het album "Seal IV". De single deed het goed in de hitlijsten van Duitsland, Zwitserland, België en Frankrijk. In Nederland kwam het niet verder dan een 68e plaats. Toch is het een mooi nummer van een even zo fraai album. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (958)?

'Johnny and Mary' van Robert Palmer uit 1980 en te vinden op het album "Clues". Het nummer werd in de jaren '80 en '90 door automerk Renault gebruikt in haar reclamecampagnes. Volgens de website Allmusic was het nummer een inspiratiebron voor Rod Stewart bij het schrijven van zijn hit 'Young Turks'. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (957)?

'Love & Emotion' van Mink DeVille uit 1981 en te vinden op het album "Coup de Grâce". Het album is geproduceerd door Jack Nitzsche en bevat daardoor een heerlijke Jersey Shore sound zoals bij Bruce Springsteen en Southside Johnny. Een heerlijk album, dat door Muziektijdschrift OOR een vijfde plaats kreeg toebedeeld in de lijst van beste albums van 1981. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (956)?

'Love's Strange Ways' van Chris Rea uit 1983 en te vinden op het album "Water Sign". Het album vormt een belangrijk punt in de carrière van Chris Rea, aangezien het bijna niet werd uitgebracht. De platenmaatschappij had zo weinig interesse in dit werk van Rea, dat ze geen geld beschikbaar stelde voor een professionele opname van het album. De versie die werd uitgebracht, was de demo-versie die Rea voor de platenmaatschappij had opgenomen. De fans reageerden echter enthousiast op dit nieuwe elektronische geluid van Rea, waarbij hij zijn eigen creativiteit liet horen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (955)?

'Heaven Knows I'm Miserable Now' van The Smiths uit 1984 en te vinden op het album "Hatful of Hollow". The Smiths was een Britse popgroep die bestond van 1982-1987. Hoewel ze nooit echt buiten Groot-Brittannië doorbraken, worden ze als hoogst invloedrijk voor "Britpop"-bands als Oasis, Suede en Radiohead beschouwd. Het nummer bereikte als hoogste positie de 10e plaats in de Britse hitlijsten. De titel van het nummer was geïnspireerd op Sandie Shaws 'Heaven Knows I'm Missing Him Now'. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (954)?

'Louie Louie' is een Amerikaans rock-'n'-roll nummer dat in 1955 geschreven is door Richard Berry. Het werd in 1957 door Flip Records uitgebracht. Richard Berry nam het nummer samen op met The Pharaohs en het verscheen in eerste instantie als b-kant van de single 'You Are My Sunshine'. Berry liet zich inspireren door drie andere tracks: 'El Loco Cha Cha' door Rene Touzet (1956), 'One For My Baby And One For The Road' door Johnny Mercer (1951) en 'Havana Moon' door Chuck Berry (1955). Het is één van de meest gecoverde nummers. In het boek "Louie Louie" van Dave Marsh uit 1993 staan meer dan 1000 versies genoteerd. Op deze (Nederlandse) website kun je veel feiten over het nummer vinden. In bovenstaande (foto)clip hoor je ook nog de versie van Rockin Robin Roberts and The Fabulous Wailers en Little Bill and the BlueNotes.

De bekendste versie is die van The Kingsmen uit 1963. De single stond zestien weken in de Billboard Hot 100, met een tweede plaats als hoogste positie en was in de jaren '60 zeer populair tijdens tienerfeestjes in de VS. Zo populair dat het nummer in 1966 een korte terugkeer maakte in de hitlijsten.

Als laatste is de reggae-versie van het nummer te beluisteren in een uitvoering door Toots and The Maytals. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (953)?

'Louisiana 1927' van Randy Newman uit 1974 en te vinden op het prima album "Good Old Boys". Het nummer gaat over de Great Mississippi Flood uit 1927, waarbij 700.000 mensen dakloos raakten.

Herinnert u zich deze nog (952)?

'Lost Weekend' van Lloyd Cole and the Commotions uit 1985 en te vinden op het tweede album "Easy Pieces". Lloyd Cole (1961) is een Britse popmuzikant, singer-songwriter uit Glasgow die samen met zijn band Lloyd Cole & the Commotions enige hits heeft gescoord, zoals 'Perfect Skin' en 'Rattlesnakes' (beide nummers afkomstig van zijn beste album "Rattlesnakes") in het midden van de jaren '80. De melancholische stijl van zijn muziek in die jaren doet denken aan The Smiths, een andere band die ook in deze New Wave periode bekend werd. Cole tourt nog vrij regelmatig en treedt bij voorkeur akoestisch op. (bron: Wikipedia)

                                                                 

Herinnert u zich deze nog (951)?

'Lost My Faith' van Seal uit 1998 en te vinden op het album "Human Being". Het album is een eerbetoon aan de vermoorde rappers Tupac Shakur en Biggie Smalls. De reacties op het album waren gemengd en de verkoop viel dan ook tegen, zeker in vergelijking met het voorgaande album "Seal" uit 1994. In 1999 werd een remix van het nummer gebruikt voor de soundtrack van de film "Entrapment". In de bijbehorende clip zie je Seal knap gemonteerd in scènes uit de film met hoofdrolspelers Sean Connery en Catherine Zeta-Jones. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (950)?

'Losing My Religion' van R.E.M. uit 1991 en te vinden op het album "Out of Time", het zorgde voor de internationale doorbraak van de band. In Nederland stond de single drie weken op de eerste plaats van de Top 40. De titel is een verwijzing naar een uitdrukking in het zuiden van de VS, het betekent dat zaken zó slecht gaan dat je zelfs het vertrouwen in God zou kunnen verliezen. Zanger Michael Stipe vertelde in muziektijdschrift Rolling Stone: "I wanted to write a classic obsession song. So I did." (bron: Songfacts)

Herinnert u zich deze nog (949)?

'Lorilee' van David Gates uit 1973 en te vinden op het album "First". David Gates (1940) is een Amerikaans singer/songwriter, het meest bekend als leider van de softrockgroep Bread. Gates is de zoon van een bandleider en pianoleraar en was vanaf zijn geboorte omringd met muziek. In 1957 begeleidde zijn highschoolband Chuck Berry gedurende een concert. Gates’ eerste (plaatselijke hit) kwam vlak daarna: 'Jo-Baby'; opgedragen aan zijn toenmalige vriendin en latere vrouw. Eind jaren zestig van de 20e eeuw heeft hij al met vele beroemdheden gewerkt, waaronder Elvis Presley, Bobby Darin, Merle Haggard, Phil Spector en Brian Wilson. In 1967 produceert hij een album van The Pleasure Fair met Robb Royer in de gelederen. Nog geen jaar later vormen Gates en Royer samen met Jimmy Griffin Bread; de groep krijgt een contract bij Elektra Records, waar ze tot 1976 albums voor zullen opnemen.

Tijdens de rustpauze van Bread vanaf 1973 tot 1976 neemt Gates twee soloalbums op, "First" in 1973 en "Never Let Her Go" in 1975. In 1977 wordt Bread ontbonden. Gates heeft vlak daarna een behoorlijke hitsingle met 'Goodbye Girl' uit de film met dezelfde naam. Naar aanleiding van dit succes wordt er een album uitgegeven met materiaal van zijn eerste twee soloalbums en nieuw werk. Gates gaat vervolgens met Botts en Knechtel op tournee onder de naam David Gates and Bread; Griffin blijkt echter ook rechthebbende te zijn van de naam Bread en een langslepende rechtszaak is het gevolg. In 1979 komt Gates met "Falling In Love Again" en in 1981 "Take Me Now". Daarna wordt het stil rond Gates; hij leeft teruggetrokken op een veeteeltboerderij in Noord Californië. In 1994 komt zijn voorlopig laatste album uit: "Love is Always Seventeen". (bron: Wikipedia)

 

Valentijn

Vandaag is het Valentijnsdag, het moment om je (stille) geliefde te verrassen. Wij doen er thuis materieel niets aan, maar wel een mooie gelegenheid om mijn bezoekers het schitterende nummer 'Valentine' van Nils Lofgren aan te bieden:

Today I'm thinkin' about the world we live in
All the love and hate that's floatin' around
All the times I felt so lost and helpless
You stood by me, you never let me down
Still I keep throwin' up these walls
Most of them I've built with stones
You tear 'em down and bridge the distance
Knowin' we ain't here to be alone
So let your blue heart open wide
Let's never leave our dreams behind
It would comfort and restore my pride
If you let me be your valentine
Our differences are part of life
Still love will pass the test of time
I want you everyday and night
Girl, won't you be my valentine
Be my valentine
Be my valentine
Be my valentine (bron: allthelyrics)

Herinnert u zich deze nog (948)?

'Get Over It' van de Eagles uit 1994 en te vinden op het album "Hell Freezes Over". Het was de eerste single na de split-up in 1980, het nummer is geschreven door Glenn Frey en Don Henley. De tekst gaat over mensen die in de vele talkshows op televisie uitgebreid aandacht vragen (en krijgen) voor hun persoonlijke problemen.

Herinnert u zich deze nog (947)?

p>

'It's a Man's Man's Man's World' van James Brown uit 1966. De tweede uitvoering is van veel latere datum samen met Pavarotti (jaartal onbekend). Het nummer is geschreven door James Brown en Betty Jean Newsome. Het verscheen in 1966 voor het eerst op single en bereikte de 1e plaats in de Billboard Top R&B-singles en de 8e plaats in de Billboard Hot 100. De tekst, door Rolling Stone omschreven als "bijna bijbels chauvinistisch", schrijft al het productieve werk in de maatschappij toe aan de mannen, maar dat het niets zou worden zonder vrouwen. Co-schrijfster Newsome baseerde de tekst op haar eigen ervaringen. De songtitel is een woordspeling op de komische film "It's a Mad, Mad, Mad, Mad World" uit 1963. In 2004 plaatste Rolling Stone het nummer op de 123e positie in de lijst "The 500 greatest songs of all time". Het nummer is door diverse artiesten gecoverd, w.o. Seal en Gov't Mule. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (946)?

'Lookin' Out For #1' van Bachman-Turner Overdrive uit 1976. Deze uitvoering is van Randy Bachman uit 2009. Bachman-Turner Overdrive (BTO) is een Canadese rockgroep die in de jaren zeventig een reeks hitalbums scoorde. De voorganger van BTO was de band Brave Belt, in 1970 opgericht door The Guess Who-leden Randy Bachman en Chad Allan samen met Robbie Bachman en Fred Turner. Men wou ook Keith Emerson van The Nice erbij, maar deze moest wegens ziekte afhaken. Na twee albums werd Allen vervangen door Tim Bachman en veranderde de band haar naam in Bachman-Turner Overdrive.

BTO bracht hun eerste twee albums in 1973 uit. Van "Bachman-Turner Overdrive II" is 'Takin' Care of Business' afkomstig, één van hun grootste hits. In 1974 werd Tim Bachman vervangen door Blair Thornton. Het derde album van de band, "Not Fragile", leverde de wereldhit 'You Ain't Seen Nothing Yet', een nummer één hit in onder andere de VS. De jaren erna bracht de band nog enkele succesvolle albums uit. In 1976 kwam het nummer 'Lookin' Out For #1' de Nederlandse Top 40 binnen op nummer 29 en kwam niet verder dan de 21e plaats. In 1977 verliet Randy Bachman de groep voor een solocarrière. Hij werd vervangen door Jim Clench. De band bracht nog enkele albums uit, maar hield toen op te bestaan. In 1980 kwam er een reünie, met een rechtszaak tussen broers Bachman over de rechten op de bandnaam tot gevolg. Eén nieuwe groep, geleid door Randy, ging touren onder de naam Bachman-Turner Overdrive, een andere, geleid door Robbie, met de andere 'oud-bandleden' Fred Turner, Blair Thornton en Randy Murray, tourde als BTO. Beide bands zijn sinds 2004 niet meer actief. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (945)?

'For Your Pleasure' van Roxy Music uit 1973, maar deze opname is van veel latere datum (ik denk uit begin 2000). Het nummer is te vinden op het gelijknamige (tweede) album en was het laatste album waarop Brian Eno meespeelde. Op de hoes van het album staat Amanda Lear afgebeeld, de toenmalige vriendin van Bryan Ferry. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (944)?

'Dear God' van XTC uit 1987 en te vinden op het album "Skylarking". Het stond niet op het originele album, maar nadat DJ's in de VS het nummer veel op radio lieten horen, besloot Geffen Records het alsnog op het album te plaatsen in plaats van 'Mermaid Smiled'. Leadzanger Andy Partridge werd voor het nummer geïnspireerd door een serie boeken met dezelfde titel. De intro en het eind worden gezongen door de toen 8-jarige Jamine Veillette, de dochter van een vriend van producer Todd Rundgren. In de tekst wordt God aangesproken als veroorzaker van het leed onder de mensen: "The wars you bring, the babes you drown, those lost at sea and never found", en is er twijfel: "Did you make mankind after we made you?"..."Still believin' that junk is true / well, I know it ain't and so do you". Ieder couplet wordt afgesloten met de zin: "I can't believe in you." Het Anti-God nummer veroorzaakte een hoop commotie onder de gelovigen, omdat het zou aanzetten tot atheïsme. Veel platenzaken in Groot-Brittannië weigerden de single te verkopen uit angst voor religieuze acties. Het nummer staat op plaats 62 in VH1's "100 Greatest One Hit Wonders of the 80s".

Todd Rundgren in Paradiso

Gisteravond waren wij getuige van een bijzondere gebeurtenis, Todd Rundgren speelde live integraal zijn album "A Wizard, A True Star". Na een tour door de VS volgde een zeer korte tour door Europa met slechts twee optredens, afgelopen zaterdag in Hammersmith Apollo (London) en gisteren in Paradiso (Amsterdam). "A Wizard, A True Star" was in 1973 zijn tijd ver vooruit. Het dubbelalbum is een verzameling uiteenlopende muziekstijlen van door Rundgren zelf geschreven nummers. Flarden sprookjesmuziek worden verweven met stukken symfonische en psychedelische rock, ballads, gitaarrock, doo-wop- en soulsongs. Het leek een onmogelijke opgave om dit album live ten gehore te brengen, maar het lukte Rundgren wonderwel. Paradiso was bomvol en na een aarzelende start (Rundgren had veel problemen met zijn handsfree microfoon, waardoor zijn zang niet uit de verf kwam) ging hij met zijn zeskoppige band volledig los. Wat volgde was één grote verkleedpartij van Rundgren en een geweldige show. Het hoogtepunt vond ik 'Zen Archer', dat een bloedstollend gevecht tussen gitaar en sax opleverde. Het publiek werd getrakteerd op slechts één toegift ('Just One Victory'), waarschijnlijk omdat Todd het leuk vond om met zijn gelegenheidsband Todd Rundgren's Johnson het voorprogramma met nummers van Robert Johnson in te vullen. Een slechte keus, want hij liet hierbij duidelijk zien dat hij absoluut geen bluesgitarist en - zanger is. Bovendien ging het ook ten koste van zijn stem. (foto: podiuminfo.nl)   

Herinnert u zich deze nog (943)?

'Looking For Clues' van Robert Palmer uit 1980 en te vinden op zijn zesde album "Clues". Dit album klinkt 'rockier' en meer new wave dan de voorgaande albums. Donald Guarisco van "Allmusic" omschreef het album als één van Palmers sterkste en meest stabiele albums, ondanks de korte speelduur van 31 minuten. Deze video werd vertoond op de eerste uitzenddag van MTV op 1 augustus 1981. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (942)?

'Look Sharp!' van Joe Jackson uit 1979 en te vinden op zijn gelijknamige debuutalbum. Deze opname is uit 2003 en gemaakt tijdens het Dolce Vita Jazz Festival in Rome.

Herinnert u zich deze nog (941)?

'Melody' van Bill Wyman's Rhythm Kings uit 1998. Het nummer is geschreven door Mick Jagger en Keith Richards en werd in 1976 door The Rolling Stones opgenomen op het album "Black and Blue". Volgens Bill Wyman is het nummer geschreven door Billy Preston, die als gastmuzikant meespeelde op bovengenoemd album van The Rolling Stones.

Herinnert u zich deze nog (940)?

'The Look of Love' van ABC uit 1982. ABC is een Engelse new wave-band uit Sheffield met zanger Martin Fry, die in de jaren '80 een aantal hits heeft gehad met 'The Look of Love', 'Poison Arrow' en 'All of My Heart' van het album "The Lexicon of Love" (1982). Bovenstaand nummer was hun grootste hit in Groot-Brittannië. De single bevat vier delen van het nummer, Part One is de versie die ook op het album te horen is, Part Two een instrumentale versie, Part Three een gezongen remix en Part Four een kort, akoestisch instrumentaal deel van het nummer.

Producer van de band was Trevor Horn (Seal, t.A.T.u., Frankie Goes to Hollywood). Andere hits (zonder Trevor Horn) waren: 'That Was Then, But This Is Now' (1983) over de Koude Oorlog en 'When Smokey Sings' (1987), een ode aan soulzanger Smokey Robinson. Als eind jaren '80 de housemuziek de overhand krijgt, verdwijnt ABC uit beeld. Ook een poging om met de cd "Skyscraping" eind jaren ’90 terug te komen, mislukt grotendeels. Zanger Martin Fry treedt nog steeds op onder de naam ABC, vaak in samenwerking met andere leden van groepen uit de jaren '80. Een echte reünie is nooit tot stand gekomen: de voormalige bandleden Singleton en White wilden hier niet aan meewerken. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (939)?

'Long Train Running' van The Doobie Brothers uit 1973 en te vinden op het toentertijd door mij 'grijs' gedraaide album "The Captain and Me". Het nummer is geschreven door Tom Johnston en de single werd een top 10-hit in de VS. The Doobie Brothers is een Amerikaanse rockband waarvan de kern wordt gevormd door de zangers/gitaristen Tom Johnston en Pat Simmons. De band is vooral bekend van hun hits 'Long Train Running', 'What a Fool Believes' en 'Listen to the Music'. Alleen al in de VS zijn meer dan dertig miljoen albums verkocht. Deze live-opname is afkomstig uit 1981. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (938)?

'Long Promised Road' van The Beach Boys uit 1971 en te vinden op het schitterende album "Surf's Up". Het nummer is geschreven door Carl Wilson en Jack Rieley. Toen het voorafgaand aan het album op single werd uitgebracht, haalde het de hitlijsten niet. Na de release van het album werd het nogmaals op single uitgebracht en behaalde het een 89e plaats in de Billboard Hot 100. In Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade. Het was Carl Wilsons eerste compositie, waarbij hij tevens de leadvocals voor zijn rekening nam. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (937)?

'Long May You Run' van Crosby, Stills, Nash and Young uit 1976, deze uitvoering is van veel latere datum. Het is afkomstig van het gelijknamige album van The Stills-Young Band, een samenwerking tussen Stephen Stills en Neil Young. Het was de bedoeling dat het album gepromoot zou worden tijdens een tour, maar Young was het project zat, waardoor Stills de tour solo moest doen. De samenwerking duurde al met al vier maanden. Young en Stills wilden graag een album maken in de stijl van Buffalo Springfield en na een tijdje sloten ook David Crosby en Graham Nash zich aan bij het project, waardoor het eigenlijk een CSNY-album zou worden. Young en Stills besloten echter na de opnames de zangpartijen van Crosby en Nash te verwijderen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (936)?

'Long Hot Summer' van The Style Council uit 1983 en te vinden op het album "Introducing The Style Council". Dit album, een compilatie van de drie eerste singles uit Groot-Brittannië (inclusief een 'club mix' van bovenstaand nummer), werd alleen in Nederland, Japan en de VS uitgebracht. In de zomer van 1982 besluit Paul Weller om The Jam op te heffen: "Ik moet er niet aan denken dat we op ons dertigste zielige ouwe lullen zijn die nog steeds 'When You're Young' lopen te zingen. Om je kapot te schamen", zegt hij aan het eind van het jaar in diverse interviews. Een andere reden is dat Weller de soulkant op wil en dat het keurslijf van The Jam zich daar niet voor leent. In 1983 scoort The Style Council een zomerhit met het in Parijs opgenomen 'Long Hot Summer'. De bijbehorende videoclip veroorzaakt echter opschudding vanwege een (mogelijke) homo-erotische scene. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (935)?

'The Long and Winding Road' van The Beatles uit 1970 en te vinden op het album "Let It Be". Deze ballad is geschreven door Paul McCartney en was de laatste single die door het kwartet werd uitgebracht. McCartney verklaarde dat hij bij het schrijven van het nummer geïnspireerd werd door de groeiende spanningen binnen de band. De uiteindelijke (orkestrale) versie van het nummer werd gemixt door Phil Spector. Toen McCartney deze versie hoorde, eiste hij dat de originele versie werd uitgebracht. Toen dit niet gebeurde, was dit voor McCartney één van de redenen om The Beatles uit elkaar te laten vallen. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (934)?

'Jump Jive an' Wail' van The Brian Setzer Orchestra uit 1998. Het nummer is geschreven door Louis Prima. The Brian Setzer Orchestra is een Big Band die geleid wordt door oud-Stray Cats frontman en gitarist Brian Setzer. De samenstelling is die van een klassieke Big Band, behalve dat er een pianist ontbreekt. Al in zijn jeugd had Brian Setzer het idee om zijn Rockabilly gitaarspel te combineren met koperblazers. Op een avond werd hij door zijn buurman geroepen, die een feestje gaf, waar een aantal muzikanten aanwezig waren. Hij nam zijn gitaar mee, en al snel kwam het idee voor de koperblazers weer naar boven. Aldus was The Brian Setzer Orchestra geboren. In het begin waren veel concert-promotors huiverig voor het idee om zoveel mensen op het podium te zetten, dus besloten Setzer en de band zelf een aantal clubs te boeken. Tijdens deze concerten werd de band opgemerkt door Hollywood Records, waar de band dan ook haar eerste platencontract tekende en in 1994 was het eerste album, genoemd naar de band zelf, een feit. Het album stond vol met swingklassiekers als 'Route 66' en 'There's a Rainbow 'round My Shoulder'. Een tweede album "Guitar Slinger" volgde in 1996.

Het echte succes voor de band kwam nadat een nieuw contract werd afgesloten met platenlabel Interscope. Ze braken in 1998 door bij het grote publiek met het album "The Dirty Boogie". Toen het nummer 'Jump Jive an' Wail' werd gebruikt in een commercial voor spijkerbroeken was de doorbraak compleet en zo startte Setzer de nieuwe Swingrage. Het album leverde uiteindelijk twee

Herinnert u zich deze nog (933)?

'Lonesome Loser' van de Little River Band uit 1979 en te vinden op hun vijfde album "First Under the Wire". Little River Band was de eerste Australische band met aanhoudend commercieel succes in de VS. Tijdens hun bestaan heeft de band meer dan 25 miljoen albums verkocht en 13 Amerikaanse top 40 hits gescoord. De oorspronkelijke leden van de band waren leadzanger Glenn Shorrock, Graeham Goble en Beeb Birtles, die beiden gitaar speelden en zongen, gitarist Ric Formosa, bassist Roger McLachlan en drummer Derek Pellicci. Beeb Birtles is de artiestennaam van Gerard Bertelkamp, die in 1948 in Amsterdam werd geboren en in 1957 met zijn ouders naar Australië emigreerde. De band stond eerst in het voorprogramma van Queen voordat ze een hit in Amerika scoorden met 'Help Is On It's Way'. De band heeft vele wisselingen ondergaan in de bezetting -zo was John Farnham tussen 1982 en 1986 de leadzanger- maar treedt nog steeds op. De drie oorspronkelijke zangers, die gezamenlijk alle echte Little River Band hits hebben geschreven, treden daarnaast nog op onder de naam Birtles Shorrock Goble - ze hebben de rechten op de oorspronkelijke naam niet meer in bezit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (932)?

'The Loner' van Gary Moore uit 1987 en te vinden op het album "Wild Frontier". Het titelnummer van dit album zou gezongen worden door Phil Lynott, maar zijn plotselinge overlijden in 1986 verhinderde dat. Het album is daarom opgedragen aan Lynott. Desondanks werd het een matig ontvangen album met één hitje in Groot-Brittannië voor de single 'Over the Hills and Far Away'. Dit instrumentale nummer is echter fraai en bezorgt mij kippenvel. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (931)?

'Lonely at the Top' van Randy Newman uit 1972 en te vinden op het fraaie album "Sail Away". Deze opname is uit 1979, waarin Newman samen met Rotterdams Philharmonisch Orkest optreedt in Rotterdam. De tekst zit vol zelfspot: "Listen all you fools out there, Go on and love me, I don't care, Oh, it's lonely at the top."

Herinnert u zich deze nog (930)?

'Lonely Boy' van Andrew Gold uit 1976. Andrew Gold is een Amerikaanse softrockzanger uit Californië die eind jaren '70 hits scoort met 'Lonely Boy', 'Thank You For Being a Friend' en 'Never Let Her Slip Away'. Hij is te horen op platen van Linda Rondstadt, Art Garfunkel, Céline Dion, 10cc, James Taylor, Jackson Browne, Don Henley, Diana Ross, Cher, Paul McCartney en vele anderen. Het nummer gaat over een opgroeiende jongen, die 'verwaarloosd' wordt door zijn ouders na de geboorte van zijn (jongere) zus. (bron: Kunstbus)

Herinnert u zich deze nog (929)?

'London Calling' van The Clash uit 1979 en te vinden op het gelijknamige derde album van de band. The Clash was een Britse punkgroep, die bestond van 1976 tot 1985. De groep wordt beschouwd als één van de belangrijkste punkgroepen aller tijden, die opvielen door hun sterke linkse kritiek en de mengelmoes van uiteenlopende stijlen die ze verwerkten in hun muziek. Op het dubbelalbum "London Calling" verlaten de frontmannen Joe Strummer en Mick Jones het pad van de traditionele punk. Ze staan net als John Lennon en Paul McCartney open voor tal van muziekstijlen, variërend van rock 'n roll tot ballroom en ska. De beide componisten hebben een zeer inspirerende invloed op elkaar en stuwen elkaar op tot grote hoogten.

Het album "London Calling" wordt door vele popcritici en -liefhebbers beschouwd als één van de beste albums ooit gemaakt. De hoes van "London Calling" is een verwijzing naar het eerste album van Elvis Presley. Maar daar waar Presley er nog braafjes opstaat, laat de foto op 'London Calling' een foto zien van Paul Simonon die zijn basgitaar tijdens een optreden op het podium kapotslaat. Later verklaarde hij dat hij dit liever niet had gedaan, aangezien het zijn lievelingsbas was, en dat het de enige keer was dat hij een gitaar kapotsloeg. Het nummer 'London Calling' wordt ook veel gecoverd, onder meer door Bruce Springsteen, die een fan is van The Clash en een goede vriend was van Joe Strummer (1952-2002). Ook Bob Dylan en Dave Grohl (Foo Fighters) coverden het nummer. Hieronder is de cover te zien van Bruce Springsteen en Dave Grohl. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (928)?

'Lola' van The Kinks uit 1970 en te vinden op het album "Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One". Het nummer is geschreven door Ray Davies en gaat over een romantische ontmoeting tussen een travestiest en een jonge man in een club in Soho. Volgens broer Dave Davies schreef hij de muziek voor het nummer, maar zijn naam werd niet bij de credits genoemd. 'Lola' werd wereldwijd een grote hit, o.m. in Nederland bereikte het de 1e plaats in de hitlijst (Top 40). In 1980 werd een live-versie van het nummer uitgebracht op single, ter promotie van het album "Live for the Road". Het werd andermaal een nummer 1-hit in Nederland. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (927)?

'The Logical Song' van Supertramp uit 1979 en te vinden op het album "Breakfast in America". Deze opname is gemaakt tijdens een afscheidsconcert in München in 1983. Het is geschreven en gezongen door Roger Hodgson. De single behaalde een 20e plaats in de Nederlandse Top 40. De tekst gaat over de ontwikkelingen die mensen meemaken, van het verlies van de onschuld bij kinderen tot het verliezen van idealismen bij oudere mensen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (926)?

'I Got a Woman' van Ray Charles uit 1954, deze opname is uit 1999. Charles werd voor dit nummer beïnvloed door de gospelsong 'Jesus Is All the World to Me', dat hij tijdens een tour met zijn band op de radio hoorde. Samen met trompettist Renald Richard componeerde hij bovenstaand nummer, een mix van gospel, jazz en blues. Het was een duidelijk voorproefje van wat later soulmuziek zou worden genoemd. Het nummer is door talrijke artiesten gecoverd, w.o. The Beatles, Bobby Darin, Elvis Presley, Booker T. & The M.G.'s, Roy Orbison, Stevie Wonder, John Mayer, Jerry Lee Lewis, Them, Bill Haley, Tom Petty and The Heartbreakers, Bryan Adams, Toots & The Maytals en John Scofield. Hieronder een prachtige uitvoering van Bill Wyman's Rhythm Kings, ze speelden dit nummer vorige week in Paradiso bij de opening van hun geweldige concert. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (925)?

'Already Gone' van de Eagles uit 1974, deze opname is (denk ik) van een paar jaar geleden. Het nummer is te vinden op het album "On the Border" en is geschreven door Jack Tempchin en Robert Arnold Strandlund. De zang wordt vertolkt door Glenn Frey. Het album kan echter niet tippen aan de twee voorgaande, "Eagles" (1972) en "Desperado" (1973).    

Herinnert u zich deze nog (924)?

'Local Hero' van Mark Knopfler uit 1983 en te vinden op de soundtrack van de film "Local Hero". Het instrumentale nummer wordt beschouwd als één van zijn beste muziekstukken en wordt gespeeld tijdens thuiswedstrijden van voetbalclub Newcastle United. De (komische) film is een pleidooi voor het behoud van milieu en het in stand houden van het dorpsleven in Schotland.

Herinnert u zich deze nog (923)?

'Local Girls' van Graham Parker and The Rumour uit 1979 en te vinden op het album "Squeezing Out Sparks". Het is Parkers meest populaire album in de VS en werd in 2003 door muziektijdschrift Rolling Stone op een 335e positie geplaatst in de lijst "The 500 Greatest Albums of All Time". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (922)?

'The Living Years' van Mike and The Mechanics uit 1988. Mike and the Mechanics was in eerste instantie een hobbyband van Mike Rutherford, basgitarist van Genesis. Later bleek de populariteit groot genoeg om te toeren en albums uit te brengen. De band bestond uit de volgende muzikanten: Paul Carrack (zang, keyboards en gitaar), Adrian Lee (keyboards), Mike Rutherford (bas)gitaar en achtergrond zang, Peter van Hooke (drums) en Paul Young (zang en keyboards). Opvallend is de goede stemvoering binnen de band. De beide Pauls hebben vooral ook live heldere stemmen. De band heeft met name in het buitenland succes alhoewel er ook kleine hits in Nederland worden gescoord. Door het overlijden van Paul Young in 2000 en de toenemende solowerkzaamheden van Paul Carrack komen de werkzaamheden op een laag pitje te staan. Er wordt dan meer gebruik gemaakt van studiomuzikanten en de tournees zijn ook korter. Het tot nu toe laatste album "Rewired" verschijnt in 2004. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (921)?

'Living On My Own' van Freddie Mercury uit 1993 en te vinden op het album "Mr. Bad Guy". Freddie Mercury, geboren als Farrokh Bulsara (1946-1991), was een Brits popmusicus. Hij werd bekend als de zanger en 'frontman' van de groep Queen en groeide uit tot één van de populairste popartiesten aller tijden. In 2008 werd Mercury door het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone uitgeroepen tot één van de beste zangers aller tijden. Bovenstaande videoclip bevat beelden van Mercury's 39ste verjaardag in München en maakt zijn seksuele geaardheid volkomen duidelijk. (bron: Wikipedia) 

Bill Wyman's Rhythm Kings in Paradiso

Dat geschiedenis ontzettend leuk kan zijn, bewezen Bill Wyman's Rhythm Kings gisteravond in Paradiso. Deze band trakteert het publiek op een muzikaal overzicht van de muziekgeschiedenis en is in mijn ogen één van de ultieme feestbands, waar het plezier vanaf spat. Maar wat wil je ook met zo'n geweldige samenstelling van muzikanten met een enorme staat van dienst. Basgitarist Bill Wyman besloot in 1992 de Rolling Stones te verlaten en zich meer op de rhythm 'n' blues te gaan richten. In 1997 startte hij met zijn Rhythm Kings, een band die nu nog voor het grootste deel uit de originele samenstelling bestaat. Samen met gitarist Terry Taylor, organist (en prima zanger!) Georgie Fame, gitarist Albert Lee, drummer Graham Board, zangeres Beverley Skeete, keyboardspeler Geraint Watkins en blazers Nick Payn en Frank Mead maakte Wyman er een spetterend optreden van. Bovendien werd het publiek verrast met gastoptredens van zanger Mick Hucknall (Simply Red) en gypsyjazz-gitarist Robin Nolan. Het voorprogramma werd verzorgd door de jeugdige (en bekroonde) Nederlandse bluesband Big Blind, dat nog geschiedenis moet schrijven, maar een geweldige indruk maakte en een fraaie toekomst tegemoet kan zien. De Rhythm Kings zijn deze maand in Nederland nog te bewonderen in Ede (17/01), Deventer (27/01), Goes (28/01) en Leiden (30/01). In Ede is er zelfs een speciale actie, jongeren onder de 18 jaar kunnen voor de helft van de prijs genieten van deze reis door de muziekgeschiedenis.   

Herinnert u zich deze nog (920)?

'Living In Another World' van Talk Talk uit 1986 en te vinden op het album "The Colour of Spring". Een schitterend album en dit nummer behoort beslist tot één van mijn favorieten. Jammer dat dit een korte versie is, op het album duurt het nummer bijna zeven minuten. 

Herinnert u zich deze nog (919)?

'Living in America' van James Brown uit 1985 en te vinden op de soundtrack van de film "Rocky IV". Het nummer wordt in de film gebruikt om het patriottisme bij het publiek voor een Amerikaanse bokser aan te wakkeren. James Joseph Brown (1933-2006) was een Amerikaanse zanger. Hij was één van de belangrijkste muzikanten van de 20e eeuw en had een belangrijke invloed op de ontwikkeling van gospel en rhythm and blues in soul en funk. Zijn bijnaam was de "Godfather of Soul". Hij groeide op in een bordeel, in de crisisjaren '30 in Augusta. Op 16-jarige leeftijd werd hij veroordeeld voor een gewapende overval. Na drie jaar werd hij op voorspraak van Bobby Byrd vrijgelaten op voorwaarde dat hij zich niet meer in Augusta zou laten zien en dat hij een baan zou zoeken. Na een korte sportcarrière in boksen en baseball zocht hij zijn heil in de muziek. Gedurende zijn carrière heeft hij veel muzikanten beïnvloed. In de jaren '60 werd hij door andere artiesten geïmiteerd. In de late jaren '70 en jaren '80 was Brown een inspiratiebron voor rap, breakdance en hiphop, dj's als Grandmaster Flash gebruikten veelvuldig samples van Browns werk. In december 2004 werd bij Brown prostaatkanker vastgesteld. Hij overleed aan hartfalen op 73-jarige leeftijd op 25 december 2006, nadat hij een dag eerder in het ziekenhuis was opgenomen met een longontsteking. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (918)?

'Left of Center' van Suzanne Vega uit 1985 en te vinden op de soundtrack van de film "Pretty In Pink", ze nam het nummer samen met Joe Jackson op. Suzanne Vega (1959) is een Amerikaanse zangeres en songwriter. Toen ze twee jaar oud was, verhuisde ze samen met haar moeder en stiefvader naar New York City, waar ze in een ‘achterstandsbuurt’ kwam te wonen. Ze was 9 toen ze haar eerste gedichten maakte; haar eerste liedje schreef ze toen ze 14 was. Ze ging naar de New Yorkse High School for the Performing Arts (bekend van de film en musical "Fame"), waar ze moderne dans studeerde. Toen Suzanne de overstap maakte naar Columbia University om daar Engelse literatuur te studeren, ging ze optreden in kleine clubs in Greenwich Village. Dat resulteerde in 1984 in een platencontract. Vega’s eerste album "Suzanne Vega" kwam in 1985 uit en werd positief ontvangen. Het nummer 'Marlene On The Wall' werd een hit in de VS. In 2007 bracht zij haar voorlopig laatste album uit, getiteld "Beauty & Crime". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (917)?

'Livin' Thing' van Electric Light Orchestra uit 1976 en te vinden op het album "A New World Record". De LP vormde de doorbraak van de band in Groot-Brittannië. Binnen één jaar na release werden van dit album wereldwijd vijf miljoen exemplaren verkocht. De band werd hiermee één van de best verkopende rockbands ter wereld. Op de cover van het album verschijnt voor het eerst het logo van ELO, dat werd ontworpen door Kosh en op de volgende albums ook prominent aanwezig was. Het nummer is geschreven door Jeff Lynne en gaat over liefde(sverdriet). Volgens Suzi Quatro zingt haar zus Patti mee in het nummer. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (916)?

'Livin' On a Prayer' van Bon Jovi uit 1986 en te vinden op het album "Slippery When Wet". Het is het op één na succesvolste nummer van Bon Jovi, achter 'It's My Life'. Jon Bon Jovi vond het nummer aanvankelijk niet goed. Richie Sambora overtuigde hem dat het nummer wel goed was en na enkele aanpassingen werd het nummer opgenomen op bovengenoemd album. Het nummer stond 4 weken op nummer 1 in de Billboard Hot 100. In 2006 werd 'Livin' On A Prayer' door de kijkers van muziekzender VH1 uitgeroepen tot beste song in de lijst "The 100 Greatest Songs of the '80s". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (915)?

'Little Wing' is een echte klassieker en werd/wordt door veel muzikanten uitgevoerd. Het nummer is geschreven door Jimi Hendrix en verscheen in 1967 voor het eerst op zijn album "Axis: Bold as Love". Het muziektijdschrift Rolling Stone plaatste het nummer op een 357e positie in de lijst "The 500 Greatest Songs of All Time". Hendrix speelde het nummer op een bijzondere wijze, het lijkt alsof hij twee verschillende stukken speelt. Dit doet hij door gelijktijdig verschillende, aanvullende noten te spelen. Het nummer werd o.m. gecoverd door Derek and the Dominos, Sting, Pearl Jam, John Mayer, Paul Rodgers, Skid Row en Toto. Jammergenoeg kon ik geen goed filmpje (qua beeld én geluid) van de uitvoering van Hendrix vinden, maar de drie onderstaande covers zijn ook fraai. (bron: Wikipedia)

In 2003 speelden drie fantastische gitaristen (Steve Vai, Joe Satriani en Yngwie Malmsteen) het nummer in Denver.

En wat te denken van deze uitvoering door Eric Clapton en Sheryl Crow, aangevuld met spetterend saxofoonspel door David Sanborn.

Uiteraard mag Stevie Ray Vaughan niet ontbreken in dit rijtje van gitaargrootheden. Dit filmpje werd gemaakt ter promotie van het gitaarmerk Fender, waarbij je diverse (legendarische) gitaristen ziet langskomen.

Herinnert u zich deze nog (914)?

'Little Red Corvette' van Prince uit 1982 en te vinden op het (dubbel)album "1999". Deze opname is vorig jaar gemaakt tijdens het Montreux Jazz Festival. Het titelnummer van het album werd in de VS net geen top 10 hit. De videoclip van de opvolger 'Little Red Corvette' was één van de eerste videoclips die MTV uitzond van een Afro-Amerikaanse artiest. Met die clip werd Prince door het grote publiek ontdekt en zowel dit nummer als zijn opvolger 'Delirious' kwamen in de Amerikaanse top 10. In België en Nederland werd de single '1999' een hit.

In bovenstaand nummer verhaalt Prince over een 'one-night stand' met een mooie vrouw ("Little Red Corvette"), die wisselende sekscontacten onderhoudt. Hoewel hij er van geniet, verzoekt hij haar: "Slow down" en "Find a love that's gonna last". Prince maakt in het nummer nog meer verwijzingen naar auto's, zo vergelijkt hij hun vrijpartij met een rit in een limousine. Volgens kenners duidt de term "Little Red Corvette" op de vagina of clitoris van de vrouw, dit baseren zij op de zin "I'm gonna try to tame your little red love machine." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (913)?

'Little Light Of Love' van Eric Serra uit 1997 en te vinden op de soundtrack van de film "The Fifth Element". Op de credits bij deze film wordt Serra niet genoemd, maar RXRA (verbasterde uitspraak van zijn naam). Eric Serra (1959) is een Frans musicus/componist, die vaak samenwerkt met regisseur Luc Besson. In 1995 verzorgde Serra de soundtrack voor de James Bondfilm "Golden Eye". Deze was nogal avant-gardistisch in vergelijking met de voorgaande Bondfilms en ontving gemengde reacties van filmcritici. Overigens waren veel Bondfans ook niet blij met de muziek bij deze film, hoewel de film geopend werd met een (traditioneel) sterk nummer, gezongen door Tina Turner. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (912)?

'Listen To The Music' van The Doobie Brothers uit 1972 en te vinden op het album "Toulouse Street". The Doobie Brothers is een Amerikaanse rockband waarvan de kern wordt gevormd door de zangers/gitaristen Tom Johnston en Patrick Simmons. De band is vooral bekend van hun hits 'Long Train Running' en 'Listen to the Music'. Alleen al in de VS zijn meer dan twintig miljoen albums van de band verkocht. De band was actief van 1970 tot 1982 en maakte in 1987 een 'nieuwe' start met de twee oprichters, die tot op heden nog steeds deel uit maken van de "Doobies". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (911)?

'Lipstick Vogue' van Elvis Costello and The Attractions uit 1978 en te vinden op het (tweede) album "This Year's Model". Deze opname is gemaakt tijdens Pinkpop in 1979.    

Herinnert u zich deze nog (910)?

'Linger' van The Cranberries uit 1993 en te vinden op het album "Everybody Else Is Doing It, So Why Cant't We?". The Cranberries is een Ierse rockband die populariteit kreeg in de jaren '90. De band trad op met onder andere The Rolling Stones en AC/DC. Hun eerste single had weinig succes, maar dit nummer vormde de internationale doorbraak voor de band. Zangeres Dolores Mary Eileen O'Riordan verklaarde dat het nummer gaat over haar eerste 'serieuze' kus. In 2004 maakten de bandleden bekend dat ze een pauze namen om aandacht te geven aan hun internationale carrières. De band maakte in 2009 bekend dat ze voor het eerst in zeven jaar weer bij elkaar komt voor een livetour, die begin 2010 naar Europa komt. Op 23 maart a.s. treden zij op in de HMH te Amsterdam. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (909)?

'Limbo' van Bryan Ferry uit 1987 en te vinden op het album "Bête Noire". Het was de derde single van het album, maar weinig succesvol. De videoclip was meer opvallend door de sensueel bewegende en schaars geklede danseressen.

Herinnert u zich deze nog (908)?

'Lily Was Here' van Dave Stewart en Candy Dulfer uit 1989. David Allen (Dave) Stewart (1952) is een Brits gitarist. Hij is vooral bekend van de band Eurythmics uit de jaren '80 van de 20e eeuw. Stewart heeft veel nummers samen geschreven met beroemde muzikanten, w.o. Gwen Stefani, Jon Bon Jovi, Mick Jagger, t.A.T.u., Bono en Katy Perry. Hij noemt zich al een tijdje David A. Stewart, om verwarring te voorkomen met een andere Britse musicus, genaamd Dave Stewart. Candy Dulfer is dochter van Hans Dulfer, ook een bekend saxofonist. Al op jonge leeftijd trad ze op met haar vader. In 1985 richtte ze haar eigen band op, Funky Stuff. Vrij snel hierna trad ze regelmatig op voor radio en televisie. In 1987 speelde Candy Dulfer in het voorprogramma van Madonna in het Feyenoord-stadion in Rotterdam. Later vroeg ook Prince haar om op te treden in zijn voorprogramma voor zijn concerten in Nederland. Drie dagen voor het optreden zegde Prince Funky Stuff onverwachts af. Na een boze brief van Candy Dulfer, mocht ze een nummer met hem spelen, dat zo'n indruk op Prince maakte dat hij haar vroeg om met hem aan enkele projecten in de VS te werken. In 1989 maakte Candy Dulfer enkele nummers met Dave Stewart, gitarist van Eurythmics. Eén van deze nummers, 'Lily Was Here', de titeltrack van de Nederlandse speelfilm "De Kassière", werd eind 1989 een internationale hit en in Nederland zelfs een nummer 1-hit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (907)?

'A Life of Illusion' van Joe Walsh uit 1981 en te vinden op het album "There Goes The Neighborhood". In de clip zie je de voorbereidingen voor het maken van de foto, die gebruikt werd als albumhoes. Joe had het nummer al (deels) in 1973 opgenomen met zijn band Barnstorm, maar nooit afgerond. Het nummer werd als opening gebruikt voor de soundtrack van de film "The 40-Year-Old Virgin". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (906)?

'Like a Rolling Stone' van Bob Dylan uit 1965, hoewel deze opname van veel latere datum is. Het is één van Dylans bekendste en meest invloedrijke nummers. Het nummer werd in juli 1965 als single uitgebracht en werd opgenomen op het album "Highway 61 Revisited". Omdat het nummer ruim zes minuten duurde, weigerden veel radiozenders de single te 'draaien'. Toch bereikte het de 2e plaats in de hitlijsten van de VS werd het een top 10-hit in o.m. Canada, Ierland, Groot-Brittannië en Nederland. Hoewel sommige Dylanfans het nummer te 'rockend' vonden, was het van grote invloed op veel tieners. Zo zei Bruce Springsteen in 1988: "The first time I heard Bob Dylan, I was in the car with my mother listening to WMCA, and on came that snare shot that sounded like somebody had kicked open the door to your mind ... Dylan freed your mind the way Elvis freed your body." Muziektijdschrift Rolling Stone plaatste het nummer op de eerste positie in de lijst "The 500 Greatest Songs of All Time". De titel van het nummer is geen verwijzing naar de band The Rolling Stones, maar afkomstig uit de zin "A rolling stone gathers no moss." Dylan werd hierbij beïnvloed door het nummer 'Lost Highway' van Hank Williams, dat de zin "I'm a rolling stone, I'm alone and lost" bevat. In 2005 publiceerde Greil Marcus een 300 pagina's tellend boek over het nummer, getiteld "Like a Rolling Stone: Bob Dylan at the Crossroads".

Jimi Hendrix coverde het nummer in 1967 tijdens het Monterey Pop Festival. Hendrix was een groot fan van Dylan, met name van dit nummer: "It made me feel that I wasn't the only one who'd ever felt so low ..."

In 1995 namen The Rolling Stones het nummer op voor hun (live-)album "Stripped" en brachten het ook uit als single, die met name in Groot-Brittannië succesvol was. (bron: Wikipedia/Songfacts)

Tot slot een bijzonder eerbetoon aan het nummer door Seal, Robert Palmer en Jon Bon Jovi.

Muzikaal nieuwjaar

Gisteravond genoten van "Hootenanny", het jaarlijkse muziekprogramma met Jools Holland Rhythm and Blues Orchestra op de BBC, waarin Jools Holland diverse muzikale gasten ontvangt. Hoewel dit een oude opname is, vormt 'Pauly's Birthday Boogie' met als gasten David Gilmour en B.B. King een mooie opening van het jaar 2010.

Herinnert u zich deze nog (905)?

'Ball and Chain' van XTC uit 1982 en te vinden op het album "English Settlement". XTC is een new wave-popgroep uit Swindon (Engeland). De naam van de band werd in 1976 gekozen, nadat de twee bandleden Andy Partridge (gitaar & zang) en Colin Moulding al vanaf 1972 samen in verschillende bands hadden gespeeld. De band had in Nederland een paar kleine hits met de nummers 'Making Plans for Nigel' (1979) en 'Senses Working Overtime' (1982). Eind 2006 werd het officieuze eind van XTC door Partridge aangekondigd, hoewel de kans nog steeds bestaat dat Partridge en Moulding blijven samenwerken, maar niet per se als XTC.

Herinnert u zich deze nog (904)?

'Like a Rock' van Bob Seger and the Silver Bullet Band uit 1986 en afkomstig van het gelijknamige album. Een zeer succesvolle ballad van de band, het nummer werd in de VS jarenlang gebruikt bij commercials voor trucks van het automerk Chevrolet. Volgens Seger wilde hij hiermee de werknemers van de autofabriek ondersteunen. Zijn laatste album met nieuw werk, getiteld "Face the Promise" verscheen in 2006 (na 11 jaar stilte). In de eerste 45 dagen na de release werden er alleen al in de VS 400.000 exemplaren van verkocht. Inmiddels zijn er meer dan 1 miljoen van verkocht, het stond maanden in de albumlijst van Billboard. De kaartjes voor zijn aansluitende tour (helaas alleen door de VS) werden zeer goed verkocht, zijn eerste concert (15.000 kaartjes) in Grand Rapids was binnen enkele minuten uitverkocht, dit gold ook voor de drie ingelaste concerten. In november 2009 verscheen het album "Early Seger Vol. 1", een verzamelalbum met oud en nog niet eerder uitgebracht materiaal. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (903)?

'Like a Hurricane' van Neil Young uit 1977 en te vinden op het album "American Stars 'n Bars". Het nummer werd in juli 1975 geschreven door Young en zijn vriend (én buurman) Taylor Phelps. Young schreef het uit teleurstelling. Hij had een meisje in een bar ontmoet, maar het was hem niet gelukt om haar te 'versieren'. Het nummer is een echte klassieker en Young speelt het regelmatig bij zijn optredens. Geniet van het schitterende gitaarwerk, maar zet het volume iets hoger, want de geluidskwaliteit laat te wensen over. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (902)?

'Light My Fire' van The Doors uit 1967 en te vinden op het debuutalbum "The Doors". Het nummer werd voornamelijk geschreven door Robby Krieger en stond drie weken op de 1e positie in de Billboard Hot 100. Het werd door muziektijdschrift Rolling Stone op de 35e positie geplaatst in de lijst "500 Greatest Songs of All Time" en zevende op muziekzender VH1's lijst "100 Greatest Songs of All Time".

The Doors is een Amerikaanse band die bestond van 1965-1973. De naam is ontleend aan "The Doors of Perception", de titel van een boek van Aldous Huxley. Omdat de bepalende zanger van de band, Jim Morrison, in de zomer van 1971 overleed, zijn sommigen van mening dat de band met zijn wegvallen ophield te bestaan. The Doors maakten vrij langzame rockmuziek met psychedelische melodieën en poëtische teksten. De leden van de band schreven hun werk meestal onder invloed van de drugs zoals LSD. In de originele bezetting werden zes studioalbums uitgebracht. Na de dood van Jim Morrison in 1971 werden nog twee studioalbums met nieuwe nummers uitgebracht, waarop Ray Manzarek en Robby Krieger de zang overnamen.

Na bijna 30 jaar kwam het tot een reünie. Onder impuls van gitarist Robby Krieger en keyboardspeler Ray Manzarek, aangevuld met Ian Astbury als vervanger van Jim Morrison, bereisden ze concertzalen onder de naam The Doors of the 21st Century. Drummer John Densmore weigert tot op heden deel te nemen aan een reünie. Zijn opstelling leidde in juli 2005 tot een rechtszaak die hij won. Het gevolg hiervan is dat de band vanaf november 2005 de naam Riders on the Storm draagt. In 1969 won José Feliciano met zijn coverversie van het nummer een Grammy Award in de categorie "Best Male Pop Vocal Performance". (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (901)?

'Lifeboat Party' van Kid Creole & the Coconuts uit 1983, deze opname is uit 1985. Het nummer is te vinden op het album "Doppelganger". Het album was commercieel en muzikaal een tegenvaller, zeker na het voorafgaande (en beste) album "Tropical Gangsters" uit 1982. Kid Creole & the Coconuts is een Amerikaanse muziekgroep, opgericht en geleid door August Darnell (Kid Creole). The Coconuts zijn een glamoureus trio achtergrondzangeressen, waarvan de samenstelling meerdere malen gewijzigd is. De groep speelt Latijns-Amerikaanse salsa en disco, beïnvloed door jazz. De groep was vooral succesvol in de jaren '80 en kwam voort uit de Dr. Buzzard's Original Savannah Band. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (900)?

'Life on Mars?' van David Bowie uit 1971 en te vinden op het album "Hunky Dory". Het nummer, door BBC Radio 2 omschreven als "a cross between a Broadway musical and a Salvador Dalí painting", werd op piano begeleid door Rick Wakeman. Het verscheen pas in 1973 op single en bereikte de 3e plaats in de hitparade van Groot-Brittannië. In 2003 werd het nummer in Groot-Brittannië opnieuw op single uitgebracht n.a.v. het gebruik in de televisieserie "Life on Mars". Bowie vatte het nummer als volgt samen: "A sensitive young girl's reaction to the media". (bron: Wikipedia)

Kerst met Clapton

'Christmas Tears' van Eric Clapton uit 1998 tijdens een exclusief concert voor toenmalig president van de VS, Bill Clinton. Fijne kerstdagen allemaal! (met dank aan Bluesmagazine)

Herinnert u zich deze nog (899)?

'Are You Ready?' van de Amerikaanse band Pacific, Gas & Electric uit 1970, die vooral bekend is geworden door dit nummer. In 1967 ontmoette gitarist Tom Marshall bassist Brent Block op een feestje in Los Angeles en samen besloten ze een band op te richten met de naam Pacific Gas and Electric Blues Band. Een ander lid werd drummer Charlie Allen, die zo goed bleek te zingen, dat hij werd gepromoveerd tot lead-zanger. Zijn plek werd ingenomen door voormalig Canned Heat-drummer en manager Frank Cook. In 1968 werd de bandnaam afgekort tot Pacific, Gas & Electric en werd gitarist Glenn Schwartz (ex-James Gang) toegevoegd. Hun eerste album "Get It On" bij platenmaatschappij Power was weinig succesvol. Na hun optreden bij het Miami Pop Festival in december 1968 kregen ze een contract aangeboden bij Columbia Records.

Hun tweede album (en eerste bij Columbia) was getiteld "Pacific Gas and Electric" (1969). Hun derde album "Are You Ready" (1970) werd door de gelijknamige single een grote hit. Na dit succes verlieten Cook (na een auto-ongeluk, hij bleef echter wel manager), Schwartz en Marshall de band. Zij werden vervangen door Ron Woods (drums), Frank Petricca (bas) en Ken Utterback (gitaar). Eind 1970 verliet ook Brent Block de band en werden Jerry Aiello (keyboards), Stanley Abernathy (trompet), Alfred Galagos en Virgil Gonsalves (beiden sax) en percussionist Joe LaLa toegevoegd. De naam van de band werd gewijzigd in P G & E. Na 1972 bleek alleen Allen een stabiele factor, er waren veel personele wijzigingen. Er verscheen nog één album, "...Starring Charlie Allen" in 1973. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (898)?

'Life's Been Good' van Joe Walsh uit 1978, hoewel deze opname uit de Wembley Arena van enkele jaren geleden is. Het nummer is te vinden op het album "But Seriously Folks...". Het werd met een 12e plaats in de Billboard Hot 100 zijn grootste solohit. Na zijn toetreden tot de Eagles werd dit nummer een vast onderdeel van het oeuvre van de band.

Joe Walsh (1947) is een Amerikaanse rockmuzikant. Hij wordt gezien als een van de beste slide-gitaristen ter wereld. Walsh zat in verschillende bands tijdens zijn studententijd, maar in 1969 kreeg hij als leadgitarist van de band The James Gang wat grotere bekendheid. In 1971 verliet hij de band om een solocarrière te starten. De eerste solo-albums van Walsh, "Barnstorm" uit 1972 en de opvolger "The Smoker You Drink, The Player You Get" uit 1973, benadrukten zijn status als innovatieve rockmuzikant. Zijn droge humor en zijn status van 'feestbeest' vonden vaak de weg naar zijn nummers. Meerdere nummers werden bekend via de radio, zoals 'Rocky Mountain Way', dat nog steeds geldt als een klassieker. Persoonlijk vind ik zijn derde album, "So What" (1974) het allerbeste. In 1976 werd Walsh uitgenodigd om tot de groep The Eagles toe te treden, waar hij de vertrekkende gitarist Bernie Leadon verving. Walsh voerde bij de Eagles een hardere sound in en was sterk medebepalend voor de stijl van het zeer succesvolle album "Hotel California".

Toen de Eagles enkele jaren later ten einde leken te lopen, begon Walsh weer soloprojecten te starten. Zijn albums "But Seriously Folks" (1978) en "There Goes The Neighborhood" (1981) verkochten zeer goed. Hij nam tijdens de jaren tachtig nog enkele albums op, maar muzikale trends gingen aan hem voorbij. Tot aan de hereniging van de Eagles en hun gemeenschappelijke tournee in de late jaren negentig, zag en hoorde men weinig van hem. Door zijn veelzijdigheid op zowel de akoestische als de elektrische gitaar, was Joe Walsh als ondersteunende of sologitarist ook bij optredens van andere artiesten een graag geziene gast. Hij werkte bij live-optredens en studio-opnamen onder andere voor Dan Fogelberg en Steve Winwood. Bovendien verscheen hij kort in de film "The Blues Brothers". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (897)?

'Life in a Northern Town' van The Dream Academy uit 1985 en te vinden op het debuutalbum "The Dream Academy". Het nummer is geschreven door Nick Laird-Clowes en Gilbert Gabriel en bedoeld als eerbetoon aan Nick Drake, die in 1974 stierf aan een overdosis anti-depressiva. De single werd een grote hit in de VS (7e plaats) en Groot-Brittannië (15e). In 2007 werd het nummer gecoverd door het countryduo Sugarland. The Dream Academy was een Engelse folkrockband, die bestond uit zanger/gitarist Nick Laird-Clowes, multi-instrumentalist Kate St John en Gilbert Gabriel (keyboards). De band was actief van 1983 tot 1991 en bracht in totaal drie albums uit, maar was eigenlijk alleen met dit nummer succesvol. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (896)?

'Life Gets Better' van Graham Parker uit 1983 en te vinden op het album "The Real Macaw". Het was geen al te sterk album, dit nummer en 'You Can't Take Love For Granted' waren het meest opvallend. Het album betekende de terugkeer van gitarist Brinsley Schwarz en haalde alleen de hitlijsten in de VS (59e). De overige musici waren George Small (keyboards), Kevin Jenkins (bas) en ex-Squeezelid Gilson Lavis (drums). Hoewel Parkers (tot nu toe) laatste album in 2007 verscheen, treedt hij nog steeds (beperkt) op. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (895)?

'Life's What You Make It' van Talk Talk uit 1986 en te vinden op het fenomenale album "The Colour of Spring". De single werd een grote hit in enkele Europese landen. Het nummer is ook te vinden in de game "Grand Theft Auto: Vice City", waar het gespeeld wordt op de popradiozender Flash FM. Een bijzondere videoclip van een zeer fraai (kippenvel)nummer. Doodzonde dat de band niet meer bestaat!

Herinnert u zich deze nog (894)?

'Lie To Me' van Chris Isaak uit 1986 en te vinden op zijn geweldige tweede album "Chris Isaak". Chris Isaak (1956) is een Amerikaans zanger, muzikant, songwriter en tevens acteur. Zijn muziek kan omschreven worden als een mengeling van country, blues, rock and roll, pop en surfrock. Hij richtte in 1981 de band Silvertone op. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (893)?

'Lido Shuffle' van Boz Scaggs uit 1976 en te vinden op het album "Silk Degrees". Deze opname is afkomstig van de CD/DVD "Greatest Hits Live" uit 2004. Het was Boz Scaggs' tweede grote hit na 'Lowdown' (afkomstig van hetzelfde album) en gaat over een muzikant die in bars en clubs optreedt in een poging om een ster te worden. Sommige fans denken dat het nummer een biografische inslag heeft. (bron: Wikipedia/Songfacts) 

Herinnert u zich deze nog (892)?

'Let There Be Love' van de Simple Minds uit 1991 en te vinden op het album "Real Life". Het nummer is geschreven door Charlie Burchill en Jim Kerr. De single werd een top 10-hit in Ierland, Zweden, Groot-Brittannië en Zwitserland. De Australische band Icehouse coverde het nummer op hun album "The Berlin Tapes" in 1995. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (891)?

'Let Your Soul Be Your Pilot' van Sting uit 1996 en te vinden op het album "Mercury Falling". Eigenlijk het sterkste nummer van het album, later dat jaar verschenen 'You Still Touch Me' en 'I'm So Happy I Can't Stop Crying' ook op single, maar deze waren weinig succesvol. In 1997 nam Sting het laatste nummer op met country-zanger Toby Keith en scoorde er een hit mee in de country-muzieklijsten. Onlangs verscheen zijn album "If on a Winter's Night...". De reacties van de fans waren gemengd, variërend van sfeervol tot eentonig en slaapverwekkend. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (890)?

'Let the Healing Begin' van Joe Cocker uit 1994 en te vinden op het album "Have a Little Faith". Het nummer is geschreven door Tony Joe White. Joe Cocker (1944) is een Engels blueszanger. Zijn eigenlijke naam luidt John Robert Cocker. Hij is zijn leven lang al bezig met muziek en zat al in kleine bands in zijn geboortestad Sheffield toen hij 15 jaar oud was. Hij was voor het eerst op de Amerikaanse televisie in 1969, in de Ed Sullivan Show. Zijn eerste grote hit was 'With a Little Help From My Friends', een cover van de Beatles-song. In hetzelfde jaar verscheen hij op het Woodstock Music and Art Festival. Aan het begin van de jaren zeventig had hij problemen met drugs en alcohol, maar hij maakte een comeback in de jaren tachtig. Hij had grote hits met 'You Are So Beautiful', 'Up Where We Belong' en 'Unchain My Heart', waardoor hij een nieuw publiek aan zich bond. Cocker is bekend om zijn opvallende, rauwe stemgeluid en een typische mimiek die enigszins doet denken aan luchtgitaar spelen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (889)?

'Good Times Roll' van The Cars uit 1978 en te vinden op hun debuutalbum "The Cars". The Cars was een Amerikaanse rockband die eind jaren '70 en de jaren '80 een aantal hits scoorde. Eén van hun bekendste nummers is 'Drive' uit 1984. In 1978 zijn The Cars in de VS voor het eerst op de radio te beluisteren en in 1979 bereikt hun eerste album de 4e positie op de jaarlijst van de beste lp's. Er worden wereldwijd 1 miljoen exemplaren van verkocht, en 'My Best Friend's Girl' is de grote hit. In Nederland wordt de plaat in 1979 pas een klein succesje, omdat hij laat wordt opgemerkt en alleen door de VARA wordt gedraaid. Ik kocht de elpee toentertijd vrijwel direct na het uitkomen en vind het nog steeds een prima album.  'Drive', de singlehit in 1985, komt in Nederland uit in 1982 en wordt maar een bescheiden hitje. In 1988 wordt de band ontbonden. Elliot Easton en Greg Hawkes vormden samen met Todd Rundgren een 'spin-off band', The New Cars, die oude nummers van The Cars en Rundgren én nieuw werk tijdens een tour speelden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (888)?

'Let The Good Times Roll' van B.B. King uit 1976, deze opname is gemaakt in 1999 tijdens het War Child Concert van Pavarotti and Friends in Modena (Italië). Het nummer is geschreven door blueszanger en songwriter "Lovin'" Sam Theard (1904-1982). In 1946 hadden Louis Jordan and his Tympany Five er een hit in de VS mee.

Herinnert u zich deze nog (887)?

'Let Love Rule' van Lenny Kravitz uit 1989. Leonard Albert "Lenny" Kravitz (1964) is een Amerikaanse zanger en gitarist. Lenny ontwikkelt al op jonge leeftijd een liefde voor de jaren '70 en '60, en dan met name voor de muziek uit die tijd. Jimi Hendrix behoort tot zijn idolen en soul en funk zijn Lenny's favoriete genres. Hij krijgt in 1988 een contract door Virgin aangeboden. Een jaar later komt zijn eerste album, "Let Love Rule", uit. Deze debuutsingle staat 5 weken in de Nederlandse top 40, met een 23e plaats als hoogste positie. Geniet van bovenstaande bijzondere (jazzy) uitvoering, die ik nog mooier vind dan de oorspronkelijke. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (886)?

'Let It Be' van The Beatles uit 1970 en te vinden op het gelijknamige (en laatste) album. Het nummer is geschreven door John Lennon en Paul McCartney. De single was een wereldwijde nummer 1 hit in onder andere Nederland en de VS. Op 2 januari 1969 begonnen The Beatles met de opnamen van hun nieuwe film in de Twickenham Film Studios. Tijdens deze opnamen, oefenden The Beatles nieuw materiaal voor hun nieuwe LP. De sfeer in de groep was tijdens deze opnamen echter zeer gespannen en de groepsleden ruzieden regelmatig onderling. Zo verliet George Harrison bijvoorbeeld op 10 januari de set en deelde de overige bandleden mee dat hij de groep ging verlaten. Korte tijd later werd Harrison overgehaald terug te keren, maar het filmproject werd al snel gestaakt.

De opnamen voor de nieuwe LP gingen op 22 januari verder in de studio van het Apple-kantoor. Bijna een jaar later gingen The Beatles pas verder met de opnamen voor 'Let It Be'. Op 4 januari 1970 zongen George Harrison en Paul McCartney eerst de backing vocals voor het nummer in. Vervolgens werd hier, een door George Martin gecomponeerde, partij voor twee trompetten, twee trombones en een saxofoon aan toegevoegd. Tenslotte werden er nog een nieuwe leadgitaar partij (gespeeld door Harrison), drums (gespeeld door Ringo Starr), maracas (gespeeld door McCartney) en een cello partij toegevoegd aan de opnamen.

De op single uitgebrachte versie van 'Let It Be' verschilt van de versie op de gelijknamige LP. Een duidelijk verschil is de kortere duur van de singleversie (3:50 voor de single en 4:10 voor de LPversie). Bovendien verschillen de gitaarsolo's. Een laatste verschil tussen beide versies is de echo die aan hi-hat is toegevoegd voor de versie op de LP. De oorzaak van dit alles is gelegen in het feit dat twee producers bij de versies betrokken waren: George Martin was verantwoordelijk voor de mix van de singleversie, terwijl Phil Spector de mix van de albumversie voor zijn rekening nam. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (885)?

'Let It All Come Down' van de Simple Minds uit 1989 en te vinden op het album "Street Fighting Years". Het album bereikte de eerste plaats in de hitlijsten van Groot-Brittannië, dit was mede te danken aan het voorafgaande succes van de single 'Belfast Child'. Nadat het album weinig lovende kritieken had ontvangen (ondanks de fraaie uitvoering van het nummer 'Biko' van Peter Gabriel), zakte het al snel naar een lagere positie. Ik was na het album "Once Upon a Time" uit 1985 (voorlopig) afgehaakt. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (884)?

'Let Her Down Easy' van Terence Trent D'Arby uit 1993 en te vinden op zijn derde album "Symphony or Damn". Terence Trent Howard (1962) is een Amerikaanse zanger. Tot 2001 was hij bekend onder de naam Terence Trent D'Arby. In 1987 kwam zijn debuutalbum "Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby" uit. Hij beweerde in interviews dat dit het beste album was sinds "Sgt. Pepper's" van de Beatles. Deze opmerking leverde hem in de VS en Groot-Brittannië veel publiciteit op. De singles 'If You Let Me Stay', 'Wishing Well', 'Dance Little Sister' en 'Sign Your Name' worden wereldwijd grote hits. Zijn tweede album "Neither Fish Nor Flesh" uit 1989 werd minder enthousiast ontvangen. Van het album werden toch meer dan 2 miljoen exemplaren verkocht. In de jaren '90 werden nog uitgebracht "Symphony or Damn" (1993) en "Vibrator" (1995), waarvan de singles 'Delicate', een duet met Des'ree, en 'Holding On To You' de bekendste zijn. Bovenstaand nummer 'Let Her Down Easy' wist in 1993 de hitparades te halen en is inmiddels twee keer door andere artiesten gecoverd. Hij bleef actief in de muziek. Zo trad hij in 1999 op als plaatsvervangend voorman van INXS bij de opening van het Olympisch Stadion in Sydney.

Op 4 oktober 2001 veranderde hij zijn officiële naam in Sananda Maitreya. Onder deze naam brengt hij in 2001 het album "Wildcard!" uit. Het nummer 'O Divina' wordt een bescheiden hit in Italië, alwaar hij tegenwoordig woont met zijn Italiaanse echtgenote. In 2005 bracht hij het album "Angels & Vampires - Volume I" uit via zijn officiële website, het is volledig te koop als MP3-album. In 2006 kwam het vervolg uit, met de titel "Angels & Vampires - Volume II". In oktober 2007 werd het als dubbel CD uitgebracht, alleen te verkrijgen via zijn officiële website. Ook in oktober 2007 is het 1ste hoofdstuk van zijn volgende project "Nigor Mortis" online gekomen. Het volledige album is op 20 mei 2009 uitgebracht, zowel als MP3-album als CD. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (883)?

'Lessons In Love' van Level 42 uit 1986 en te vinden op het album "Running in the Family". Het is één van de weinige singles van de band die de Billboard Hot 100 in de VS weet te behalen, in Engeland werd het hun grootste hit ooit met een 3e positie in de hitlijsten. In Nederland kwam de single op de 2e plaats terecht. Level 42 wordt in 1980 op het Engelse eiland Wight opgericht door Mark King (zang en basgitaar), Mike Lindup (falset-zang en keyboard) en de broers Phil Gould (drums) en Rowland Gould (gitaar). Omdat er geen zanger aanwezig is nemen King en Lindup die taak op zich. Hun samenzang (waarbij Lindup vaak de tweede stem verzorgt) is samen met de basgitaar kenmerkend voor het geluid van Level 42 dat ook wel als jazzfunk wordt omschreven. Opvallend is dat er drie drummers in de band zitten; Mike Lindup heeft naast zijn pianostudie ook percussielessen gehad die hij vervolgens bij diverse bands in de praktijk bracht. Mark King begon als drummer maar door de aanwezigheid van Phil Gould schakelde hij over op basgitaar. Het schijnt dat de band onder de naam 42 begon, verwijzend naar een grap in het boek "The Hitchhiker's Guide To The Galaxy" van de schrijver Douglas Adams. Op verzoek van de platenmaatschappij wordt het woord "Level" voor het getal gezet en gaat de band verder als Level 42. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (882)?

'Let's Stick Together' van Bryan Ferry uit 1976 en afkomstig van zijn gelijknamige derde (solo)album. Het nummer is in 1962 geschreven door de Amerikaanse zanger/pianist/gitarist/mondharmonicaspeler Wilbert Harrison. Jaren later herschreef hij de tekst en bracht hij het uit onder de titel 'Let's Work Together', hiermee haalde hij de Billboard Hot 100. In 1969 coverde de band Canned Heat het nummer 'Let's Work Together' en bereikte met de single de 32e plaats in de Billboard Hot 100. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (881)?

'Let's Spend The Night Together' van de The Rolling Stones uit 1967, hoewel deze opname ruim dertig (!) jaar later gemaakt is tijdens de "Live Bridges To Babylon Tour". Het nummer is te vinden op het album "Between the Buttons", maar opvallend genoeg wél op de Amerikaanse uitgave en niet op de Britse. In 2003 bereikte het album de 355e plaats in de lijst "500 beste albums aller tijden" van het magazine Rolling Stone. Het nummer is door diverse artiesten gecoverd, de bekendste is die van David Bowie uit 1973. Tijdens een optreden in The Ed Sullivan Show in de VS werd de band (vanwege de tekst) in eerste instantie verboden om het nummer uit te voeren. Sullivan zei letterlijk tegen Jagger: "Either the song goes or you go." Uiteindelijk werd een compromis gesloten, waarbij werd afgesproken dat Jagger de tekst zou wijzigen in "let's spend some time together". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (880)?

'Let's Get It On' van Marvin Gaye uit 1973 en te vinden op het gelijknamige album. Deze opname is gemaakt tijdens het Montreux Jazz Festival in 1980. Het romantische nummer is een groot pleidooi voor seksuele vrijheid en werd geschreven door Marvin Gaye en producer Ed Townsend. De originele versie van Townsend was veel meer religieus getint, maar Gaye besloot het te herschrijven. Het werd één van de succesvolste nummers van Gaye bij Motown en tevens één van zijn bekendste nummers. Met dit nummer bereikte hij de status van seks-symbool. De single stond dertien weken in de top 10 van de Billboard Hot 100. In 2004 bereikte het een 167e plaats in de lijst "500 Greatest Songs of All Time" van het muziektijdschrift Rolling Stone. In 2008 werd het door Billboard Magazine op de 32e plaats gezet in de lijst "Hot 100 All-Time Top Songs". Het nummer was in 2008 merkwaardig genoeg niet te vinden in de jubileumlijst van de Radio 2 Top 2000. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (879)?

'Let's Dance' van Chris Rea uit 1987 en te vinden op het album "Dancing with Strangers".  Deze opname is afkomstig van de DVD "The Road to Hell and Back" (2006). Op 2 februari 2008 woonde ik zijn vorige concert in de HMH bij (recensie hier), op vrijdag 5 maart 2010 treedt hij weer op in de HMH.

Herinnert u zich deze nog (878)?

'Let's Dance' van David Bowie uit 1983 en afkomstig van het gelijknamige album. De single was zeer succesvol en behaalde o.m. in Nederland, Groot-Brittannië en de VS de nummer 1-positie in de hitlijsten. Met dit nummer kreeg hij ook meer belangstelling van jongere fans, dit werd mede veroorzaakt door zijn keuze van Nile Rodgers (Chic) als producer. De clip werd geregisseerd door David Mallet en werd opgenomen in Australië. Hoewel Bowie in de clip als gitaarspeler wordt neergezet, werd de gitaar in dit nummer bespeeld door Stevie Ray Vaughan. Stevie was zelfs gevraagd om op tour te gaan met Bowie, maar hij besloot bij zijn band Double Trouble te blijven. Naar verluid was Stevie woedend toen hij zag dat Bowie in de clip zijn gitaarspel playbackte. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (877)?

'Look What You've Done to Me' van Boz Scaggs uit 1980 en afkomstig van de soundtrack uit de film "Urban Cowboy". Het nummer is geschreven door Scaggs en David Foster en bereikte de 14e plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Het gaat over een verbroken relatie. Er bestaan twee versies van het nummer, één met achtergrondzangeressen (deze werd voor de soundtrack gebruikt) en één met muzikale en vocale begeleiding van The Eagles (deze is te horen op de verzamelalbums van Scaggs). Volgens Scaggs en Foster hebben zij het nummer in één nacht geschreven, nadat hun gemeld was dat de opnames van de scène de volgende dag zouden plaatsvinden en het nummer daarbij nodig was. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (876)?

'Leningrad' van Billy Joel uit 1989 en afkomstig van het album "Storm Front". Het nummer speelt zich af in de Russische stad Leningrad, nu bekend als St. Petersburg. Het gaat over een Russische clown, genaamd Viktor, die Billy ontmoette tijdens zijn tour door de Sovjet-Unie in 1987. In het nummer worden vergelijkingen getrokken tussen het leven van Viktor en Billy, waarbij de culturele verschillen tussen de VS en de Sovjet-Unie duidelijk worden. Zo zingt Joel over de vader van Viktor, die om het leven kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tevens beschrijft Joel zijn eigen jeugd, "born in '49, a cold war kid in McCarthy time" en zijn leven in Levittown inclusief de angst voor de Cubaanse kernraketten. Aan het eind van het nummer ontmoeten de twee elkaar na afloop van het concert van Joel in Leningrad: "We never knew what friends we had, until we came to Leningrad." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (875)?

'Left To My Own Devices' van de Pet Shop Boys uit 1988 en te vinden op het album "Introspective". Het album bevat zes tracks in lange uitvoeringen. Slechts drie van de zes nummers waren volledig nieuw toen het album werd uitgebracht. De single deed het beter dan dan verwacht, het was het eerste nummer dat de Pet Shop Boys met een orkest opnamen, onder leiding van Richard Niles. Tijdens concerten is het één van de vaste nummers op de 'playlist' en wordt het vaak als openingsnummer gebruikt. Neil Tennant, schrijver van het nummer, verklaarde de tekst als volgt: "This person goes through life always doing what he wanted to do. I liked the idea of writing a really up pop song about being left alone. This song is a day in the life of someone, so it starts off with getting out of bed and being on the phone and drinking tea and all the rest of it, and it ends up with coming home. By this time I was making the words very exaggerated and camp, though writing a book and going on stage were both things I had wanted to do when I was young." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (874)?

'Parisienne Walkways' van Gary Moore en Phil Lynott uit 1979 en te vinden op het eerste solo-album van Moore, getiteld "Back on the Streets". Het nummer werd geschreven door Phil Lynott, ex-bassist/zanger van Thin Lizzy, de band waarvan Moore twee keer kort (1973-1974 en 1978-1979) deel uitmaakte. Bovenstaande single werd een top 10-hit in Groot-Brittannië. Gitaarmuziek om kippenvel van te krijgen! 

Herinnert u zich deze nog (873)?

'Leaving Me Now' van Level 42 uit 1985 en te vinden op het album "World Machine". Het nummer is geschreven door Mark King, Phil Gould en Wally Badarou. Tijdens de opnames van "World Machine" stapt Phil Gould op na een ruzie met Mark King. Gary Husband staat al klaar om zijn plaats in te nemen, maar een week later keert Gould weer terug. De singles 'Something About You' (32) en 'Leaving Me Now' (33) halen in Nederland de top 40. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (872)?

'Leave My Girl Alone' van Stevie Ray Vaughan uit 1989 en te vinden op het album "In Step". Het nummer is geschreven door Buddy Guy en verscheen in 1990 op zijn album "Left My Blues in San Francisco". De titel van het album "In Step" kan een verwijzing zijn naar Stevie's hernieuwde start, na zijn jarenlange alcohol- en drugsverslaving. Het werd zijn laatste album met Double Trouble. In 1990 bracht hij samen met zijn broer Jimmy het album "Family Style" uit, waarna hij later dat jaar jammergenoeg omkwam bij een helikopterongeluk. Geniet van het gitaarspel en de specifieke stem van Stevie! (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (871)?

'Learning to Fly' van Tom Petty and the Heartbreakers uit 1991 en te vinden op het puike album "Into the Great Wide Open". Het nummer werd geschreven door Tom Petty en Jeff Lynne, tevens de producer van het album. In interviews verklaarde Petty dat hij bij het schrijven van het nummer was geïnspireerd door een interview met een piloot in een televisieprogramma. De piloot verklaarde dat het niet moeilijk was om te leren vliegen, maar juist het landen de uitdaging vormde. Dit betekent niet dat het nummer over leren vliegen gaat, want in de videoclip wordt de suggestie gewekt dat het over opgroeien gaat. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (870)?

'Lazy Sunday' van de Small Faces uit 1968. Small Faces was een Britse rockgroep uit de jaren '60 van de 20e eeuw. De leden waren Steve Marriott, Ronnie Lane, Kenny Jones en Jimmy Winston. In 1965 verliet Jimmy Winston de band, hij werd vervangen door Ian McLagan. Het hoogtepunt van hun populariteit was in augustus 1966 toen 'All Or Nothing' de top van de hitlijsten in Groot-Brittannië haalde, achteraf hun enige nummer 1-hit. Hun eerste album was "Small Faces", dat erg succesvol was. Met hun volgende hit 'Itchycoo Park' werden zij alom bekend. In 1968 kwam hun vierde album uit, "Ogdens' Nut Gone Flake", waarvan één kant was gebaseerd op een sprookje. Het album kreeg zeer goede kritieken en in Engeland behaalde het de eerste plaats. Op het album stond de eerder al succesvolle hitsingle 'Lazy Sunday'. De zin "Lazy sunday afternoon... I've got no mind to worry, close my eyes and drift away...." geeft een beeld van de flowerpower-periode. De elpee was gestoken in een ronde hoes. Deze hoes kon worden opengeslagen en gaf dan de binnenkant van een tabaksdoos te zien, compleet met een pakje vloeitjes. Verder uitgevouwen werden vier zwart-wit foto's zichtbaar van de afzonderlijke groepsleden, die enigszins schuil gingen achter een gordijn van sigarettenrook. Toen Marriott plotseling de band verliet in 1969 en Humble Pie oprichtte, probeerden de rest van de leden Small Faces voort te zetten, en rekruteerden Rod Stewart en Ron Wood. Kort daarna veranderden ze hun naam naar The Faces. In 1977 komen Small Faces voor korte tijd weer bij elkaar, zonder Ronnie Lane, maar met Rick Wills op bas. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (869)?

'Learning to Fly' van Pink Floyd uit 1987 en te vinden op het album "A Momentary Lapse of Reason". Het was het eerste album na het vertrek van Roger Waters, maar ik was als liefhebber van de muziek van de band na "The Wall" in 1979 al afgehaakt. Na het vertrek van Waters en de onenigheid die hier op volgde zetten David Gilmour en Nick Mason Pink Floyd voort. Hoewel Waters het er niet mee eens was dat zij de naam Pink Floyd bleven gebruiken, hadden zijn gerechtelijke stappen hiertegen geen succes. De opnamen voor "A Momentary Lapse of Reason" begonnen in oktober 1986 en in eerste instantie zou het album uitgebracht worden als een soloalbum van Gilmour. In december 1986 maakte Gilmour echter bekend dat hij genoeg vertrouwen in het album had om het als Pink Floyd-album uit te brengen. Pink Floyd bestond op dit moment uit Gilmour en Mason. Tijdens de opnamen van "A Momentary Lapse" speelde Richard Wright ook mee, maar slechts als sessiemuzikant. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (868)?

'Layla' van Derek and the Dominoes uit 1970, deze uitvoering door Eric Clapton is van veel latere datum. Derek and the Dominos was een blues-rock supergroep, actief in 1970 en 1971. De band was opgericht door Eric Clapton, met Bobby Whitlock, Carl Radle en Jim Gordon, die Clapton kende van sessiemuzikantenwerk bij Delaney & Bonnie. Later voegde ook gitarist Duane Allman van de Allman Brothers Band, zich bij de groep. De band heeft slechts één studioalbum uitgebracht, "Layla and Other Assorted Love Songs", wat door critici gezien wordt als één van de beste werken van Clapton. Met de titeltrack 'Layla' scoorde de band een wereldwijde hit. Het schitterende nummer is dan ook in bijna elke "Greatest Hits Ever"-lijst te vinden. Nadat Duane Allman in 1971 bij een verkeersongeluk om het leven kwam, heeft de band nog enige tijd in de studio gezeten om een tweede album op te nemen. Al snel werd besloten, mede door de heroïneverslaving van Clapton, om de band op te heffen. Aanleiding van de song is de liefde van Eric Clapton voor Pattie Boyd, toenmalig echtgenote van zijn vriend en George Harrison. De song is geïnspireerd op een verhaal over de Perzische Layla die wordt aanbeden door Majnun. Deze wordt waanzinnig over het feit dat hij de onbereikbare Layla nooit lief zou kunnen hebben. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (867)?

'Lay Lady Lay' van Bob Dylan uit 1969 en te vinden op het album "Nashville Skyline". De nummers op dit (country-)album worden door Dylan gezongen met een warme, laag klinkende stem, dit in tegenstelling tot de meer nasale stem waarmee hij beroemd was geworden. Volgens Dylan werd zijn 'nieuwe' stem veroorzaakt doordat hij gestopt was met roken, maar uit vroegere 'bootlegs' blijkt dat hij deze manier van zingen al eerder gebruikt had. De single werd één van Dylans grootste hits in de VS, met een 7e plaats in de "Billboard Hot 100". In Groot-Brittannië deed de single het nog beter met een 5e plaats in de hitlijst, in Nederland kwam het niet verder dan de tipparade. Het nummer was oorspronkelijk geschreven voor de soundtrack van de film "Midnight Cowboy", maar was niet op tijd klaar om hiervoor gebruikt te worden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (866)?

'Lay Down Sally' van Eric Clapton uit 1977, deze uitvoering (samen met Mark Knopfler) is uit 1988. Het nummer is te vinden op het album "Slowhand" en bereikte als single de 3e plaats in de "Billboard Hot 100".  Het is een nummer in de stijl van J.J. Cale, Clapton verklaarde: "It's as close as I can get, being English, but the band being a Tulsa band, they play like that naturally. You couldn't get them to do an English rock sound-no way. Their idea of a driving beat isn't being loud or anything. It's subtle." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (865)?

'Late In the Evening' van Paul Simon uit 1980 en te vinden op het album "One Trick Pony". Het album werd tegelijk uitgebracht met de film "One Trick Pony", waarin Paul Simon de uitgerangeerde rocker Jonah speelt. Toch is de muziek op het album verschillend ten opzichte van de film, met totaal andere versies en nummers die alleen op het album óf in de film te horen zijn. Het album is eigenlijk bekend geworden door bovenstaande single, die in Nederland de 9e plaats bereikte in de hitparade. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (864)?

'The Last Worthless Evening' van Don Henley uit 1989 en te vinden op het album "The End of the Innocence". Een prima album, muziektijdschrift Rolling Stone zette het op de 389e plaats in de lijst "The 500 Greatest Albums of All Time". Donald Hugh (Don) Henley (1947) is een rockmuzikant die vooral bekend is als drummer en één van de leadzangers van de Amerikaanse band Eagles. Na het uiteengaan van de Eagles begon Henley een succesvolle solocarrière. Zijn eerste soloalbum verscheen in 1982 en heette "I Can't Stand Still". De verkoop was matig, maar twee jaar later volgde het album "Building the Perfect Beast", dat opviel door het gebruik van synthesizers. De single 'Boys of Summer' bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Het daaropvolgende album, "The End of the Innocence" kwam uit in 1989. Voor de daarvan afkomstige titeltrack (geschreven met Bruce Hornsby) ontving hij een Grammy-award. Daarna kwam er een tijd geen soloalbum meer, omdat Henley bezig was met de reünie(tour) van de Eagles. In 1995 verscheen het Greatest Hits-album "Actual Miles: Henley's Greatest Hits", met daarop twee nieuwe songs en een bonustrack. In 2000 kwam het voorlopig laatste soloalbum uit, genaamd "Inside Job". Dit jaar verscheen het compilatie-album "The Very Best of Don Henley". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (863)?

'The Last Ride' van Todd Rundgren uit 1974 en te vinden op het (dubbel)album "Todd". Op dit album experimenteert Todd er lustig op los met de synthesizer en geeft hij een voorproefje op zijn latere werk met Utopia.

Herinnert u zich deze nog (862)?

'The Last Resort' van de Eagles uit 1976, het is het slotnummer van het album "Hotel California". Het nummer is geschreven door Don Henley en Glenn Frey en gaat over de ondergang van de samenleving. Glenn Frey verklaarde het nummer als volgt: "It was the first time that Don took it upon himself to write an epic story and we were already starting to worry about the environment...we're constantly screwing up paradise and that was the point of the song and that at some point there is going to be no more new frontiers. I mean we're putting junk, er, garbage into space now." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (861)?

'The Last DJ' van Tom Petty and the Heartbreakers uit 2002 en te vinden op het gelijknamige album. Eigenlijk té 'jong' voor deze rubriek, maar omdat het zo'n fraai nummer van mijn favoriete band is kan ik het niet overslaan. Het nummer is een aanklacht tegen de schaalvergroting van radiozenders, waardoor de kleinere, lokale stations met hun eigen deejays in de verdrukking komen en lokale bands minder tot geen airplay meer krijgen. De deejay kan niet meer zijn eigen muzieksmaak laten horen en de zenders worden een soort van eenheidsworsten. Het nummer werd door diverse grote radiozenders in de VS vanwege de (kritische) inhoud geboycot. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (860)?

'Land of Confusion' van Genesis uit 1986 en te vinden op het album "Invisible Touch". Op dit album is de muzikale invloed van Phil Collins duidelijk te horen, dit is dan ook een typisch Collins-nummer. Het is de meest succesvolle single van de band en tot op heden hun enige nummer 1-hit in de VS, in Groot-Brittannië kwam de single echter niet verder dan de 15e plaats. In de videoclip spelen de poppen uit de toendertijd populaire, satirische Britse poppenserie "Spitting Image" een belangrijke rol. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (859)?

'Lady Writer' van Dire Straits uit 1979 en te vinden op het album "Communiqué". Deze opname (waarin de zang van Mark Knopfler overigens beroerd is!) komt uit het Duitse muziekprogramma "Rockpalast". Knopfler verklaarde dat het nummer gaat over een schrijfster, die te gast was in een televisieprogramma waarnaar hij toevallig keek. Deze single was weinig succesvol. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (858)?

'Lady Jane' van The Rolling Stones uit 1966 en te vinden op het album "Aftermath". Het nummer verscheen in de VS op de B-kant van de single 'Mother's Little Helper' en was één de weinige singles van de Stones waarvan beide kanten in de Top 40 kwamen. Een bijzonder nummer, want het leunt tegen de klassieke muziek aan, vooral door het spel van Brian Jones op het hakkebord. Het nummer werd geschreven door Mick Jagger en Keith Richards en wordt door veel fans beschouwd als het beste nummer van het album "Aftermath". Deze opname is afkomstig uit hun vierde bezoek aan de "Ed Sullivan Show". Opvallend genoeg hebben de Stones dit nummer na de dood van Brian Jones nooit meer live gespeeld. Critici beschouwen de invloed van Jones op het nummer zó groot, dat hij eigenlijk ook de credits ervoor verdiende. (bron: Wikipedia)

Popa Chubby in P60

  (eigen foto's)

Wat bevat de wereld van de muziek toch een hoop verrassingen. Gisteravond was ik getuige van een krachtig optreden van Popa Chubby in P60 in 'mijn' Amstelveen. Ik had nog nooit van hem gehoord en na een tip van Anna (sinds twee maanden werkzaam bij P60) besloot ik deze naam maar eens op de videopagina van Google te zoeken. Ik werd blij verrast met een enorm aantal filmpjes, waarvan ik direct onder de indruk van zijn gitaarspel was. En zo werd dit na Aynsley Lister in korte tijd de volgende artiest, die een plaats heeft verdiend in het steeds langer wordende rijtje geslaagde optredens.

Popa Chubby (echte naam: Ted Horowitz) is in 1960 geboren in New York (VS). Op zijn zesde begon hij met drummen en toen hij zeven was, nam z'n vader hem mee naar een optreden van Chuck Berry in Madison Square Garden. Chuck Berry werd Popa's idool. De band heeft er vanavond veel zin in, want het is de afsluiting van hun tour van een maand door Europa, de avond ervoor hadden ze nog een privé-concert voor de Hell's Angels in Haarlem gegeven. Als Popa het podium opkomt, staat er ook meteen een imposante persoonlijkheid met vele tatoeages en kettingen en zodra hij begint te spelen slaat de vonk over naar het publiek. Hij legt geduldig aan het publiek uit wat de betekenis is van Popa Chubby en hoewel hij in werkelijkheid een dikke vader blijkt te zijn, is deze naam een verbastering van "pop a chubby", oftewel een erectie krijgen.

De zaal wordt regelmatig bij het optreden betrokken. Zo vraagt hij een meisje hoe hij 'Emstelvien' moet uitspreken (dat lukt hem prima), wordt promotor/fotograaf/journalist Bert Lek veelvuldig gevraagd wat hij aan het doen is en ontvangen twee jeugdige 'gitaristen in de dop' tips over zijn 'licks'. Ruim twee en een half uur trakteert hij ons op nummers van zijn laatste album "Deliveries After Dark" en zijn in februari 2010 te verschijnen nieuwe album "The Fight Is On". Maar ook de Hendrix-nummers 'Hey Joe' en 'Little Wing' en de klassiekers 'Hoochie Coochie Man' (Muddy Waters) en 'Hallelujah' (Leonard Cohen) krijgen een schitterende uitvoering. Aan het eind van het optreden gaan alle remmen los en mogen drummer Tom Pappadados en bassist A.J. Pappas uitgebreid soleren. Als iedereen denkt dat het 'drumduel' tussen Chubby en Pappadados het einde van het concert betekent, besluit Popa Chubby nog solo een extra nummer te spelen en zijn 'story of the blues' bezorgt mij kippenvel. Opvallend is dat hij het grootste gedeelte van het concert vanaf een stoel de snaren van zijn gitaar bewerkt.

Na afloop nemen de bandleden ruim de tijd om te 'socializen' met de fans en ik maak van de gelegenheid gebruik om een gesprek aan te gaan met bassist A.J. Pappas. Hij vindt (evenals ik) de akoestiek en het geluid van een sublieme kwaliteit, een compliment aan de geluidsmensen van P60. Dit verslag is ook te lezen op de site van Blues Magazine en neem vooral ook hier eens een kijkje. De in het verslag genoemde Bert Lek (waarmee ik na afloop een enthousiast gesprek voerde) maakte fraaie foto's en een nog uitgebreider verslag van het concert.   

Herinnert u zich deze nog (857)?

'Lady D'Arbanville' van Cat Stevens uit 1970 en te vinden op het album "Mona Bone Jakon". Het nummer gaat over model Patti D'Arbanville, die volgens eigen zeggen 14 jaar (!) oud was tijdens haar éénjarige relatie met Stevens. Cat Stevens (1948, geboren als Stephen Demetre Georgiou) is een Britse zanger en songwriter die bekend werd met folkrock- en softrock-liedjes. Tot zijn meest bekende liedjes behoren 'Matthew and Son' (1967), 'Father and Son' (1970) Lady D'Arbanville (1970), 'Wild world' (1970), 'Moonshadow' (1971), 'Morning Has Broken' (1972) en 'Oh Very Young' (1974). Cat Stevens is de zoon van een Grieks-Cyprische vader en een Zweedse moeder. Hij groeide op in Londen, waar zijn vader een restaurant had. Tussen 1967 en 1977 verkocht hij zo'n 40 miljoen albums. In 1977 was hij in de buurt van Malibu (VS) dronken aan het zwemmen. Een golf bracht hem terug aan land, waarin hij een geschenk van God zag. Op 30 december 1977 deed hij zijn artiestennaam Cat Stevens in de ban. In 1978 werd hij moslim, nadat hij van zijn broer een exemplaar van de Koran had gekregen. Hij nam toen ook de naam Yusuf Islam aan en maakt tegenwoordig islamitische muziek, ook voor kinderen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (856)?

'Lady Day' van Lou Reed uit 1973, hoewel deze live-opname in 2006 in Berlijn is gemaakt. Het nummer is te vinden op het album "Berlin", dat het verhaal vertelt van een aan drugs verslaafd stel in Berlijn. De songs gaan over huiselijk geweld ('Caroline Says I', 'Caroline Says II'), drugsmisbruik ('How Do You Think It Feels'), vreemdgaan en prostitutie ('The Kid') en over zelfmoord ('The Bed'). Lewis Allen "Lou" Reed (1942) is een Amerikaans musicus en zanger. Hij was samen met John Cale het gezicht van de invloedrijke band The Velvet Underground. Hij was een van de eersten die durfde te zingen over onderwerpen als sadomasochisme ('Venus in Furs'), travestie ('Sister Ray') en transseksualiteit ('Lady Godiva's Operation'). In 1971 nam Reed afscheid van de The Velvet Underground en startte een solo-carrière. Reeds in hetzelfde jaar scoorde hij zijn grootste single-hit: 'Walk on the Wild Side', dat later uitgebracht werd op het album "Transformer" (geproduceerd door David Bowie). Ook met 'Perfect Day' scoorde hij een hit. Sindsdien heeft Lou Reed regelmatig nieuwe albums uitgebracht. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (855)?

'Lady Madonna' van The Beatles uit 1968. Het nummer is geschreven door John Lennon en Paul McCartney en werd wereldwijd uitgebracht als single, die in diverse landen de nummer 1-positie in de hitparades behaalde. In ons land bereikte het in de Veronica Top 40 de derde plaats. 'Lady Madonna' verscheen niet op één van de reguliere Beatles-albums, maar later wel op diverse verzamelalbums. Volgens McCartney was het pianospel (vooral de intro) sterk geïnspireerd op de 'Bad Penny Blues' van Humphrey Lyttelton. Een andere bron van inspiratie was Fats Domino. Volgens McCartney werd hij door het pianospel aan Fats Domino herinnerd en daarom probeerde hij ook Domino's zangstijl te imiteren. Domino heeft het nummer zelf ook gecoverd. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (854)?

'La Bamba' van Los Lobos uit 1987 en afkomstig van de soundtrack van de film "La Bamba". Deze wereldwijde nummer 1-hit vormde hun doorbraak naar het grote publiek, de band begon in 1973 als feestband voor bruiloften en partijen. De film gaat over het (korte) leven van rockster Ritchie Valens, die in 1958 zijn grootste hit had met dit nummer. Het nummer is van origine een Mexicaanse folksong, dat veel werd gespeeld tijdens bruiloften. Ritchie Valens kwam in 1959 op 17-jarige leeftijd om bij een vliegtuigongeluk. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (853)?

'Kokomo' van The Beach Boys uit 1988 en te vinden op het album "Still Cruisin'". Het nummer is geschreven door John Phillips, Scott McKenzie, Mike Love en Terry Melcher en de single werd een nummer 1-hit in de VS en Australië. De single werd tegelijk uitgebracht met de film "Cocktail", waarvan de soundtrack dit nummer bevat. Hoewel er in Indiana een klein stadje is dat Kokomo heet, gaat het nummer over een eiland bij Jamaica, dat meer bekend is als Sandals City. In het nummer worden nog meer plaatsen en eilanden in en rond het Caraïbisch gebied genoemd, zoals Aruba, Jamaica, Bermuda, Bahamas, Key Largo, Montego, Martinique, Montserrat en Port-au-Prince. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (852)?

'Knockin' On Heaven's Door' van Bob Dylan uit 1973. Het nummer werd geschreven door Bob Dylan en uitgebracht op het album "Pat Garrett & Billy the Kid", de soundtrack van de gelijknamige film van Sam Peckinpah, waarvoor Dylan de muziek schreef en waarin hijzelf de rol speelt van Alias. Het is een rustig en langzaam countrynummer, uitgevoerd op akoestische gitaar, waarin de zanger in twee coupletten beschrijft hoe hij zich voelt. Het refrein is een herhaling van de titel (4x). Het nummer is door veel artiesten gecoverd. Grateful Dead, Bob Marley, Eric Clapton, Bon Jovi, Wyclef Jean, Avril Lavigne, Led Zeppelin, Warren Zevon, Randy Crawford, Red Hot Chili Peppers, U2 en anderen hebben het incidenteel gespeeld of opgenomen in hun vaste repertoire, niet zelden in de oorspronkelijke versie, maar ook in muziekstijlen uiteenlopend van reggae en blues tot funk, rock en zelfs rap. Pink Floyd bracht de versie van Roger Waters uit in een exclusieve set van achttien cd's, "A Tree Full of Secrets". (bron: Wikipedia)

Het bekendst is de hardrockversie van Guns N' Roses (op het album "Use Your Illusion II" uit 1991), die het nummer onder meer speelden tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert op in 1992, het afscheidsconcert voor de frontman van Queen, die in november '91 aan aids was overleden. Deze live-uitvoering haalde vervolgens de nummer twee-positie in de Britse hitlijsten. Critici vinden dat de cover van Guns N' Roses niet deugt en hun succes daarom het originele lied om zeep heeft geholpen. De Guns N' Rosesversie heeft echter wel de Dylanuitvoering bij een groter (en jonger) publiek bekendgemaakt. (bron: Wikipedia)

Eric Clapton bracht in 1975 zijn versie uit (op single) van het nummer. Later verscheen het nummer op diverse live-albums van Clapton.

In 1989 coverde Randy Crawford, begeleid door Eric Clapton en David Sanborn het nummer voor de soundtrack van de film "Lethal Weapon 2".

In 2007 bracht Bryan Ferry "Dylanesque" uit, een puike CD (en DVD) met covers van nummers van Bob Dylan. Hierboven zijn versie van het nummer (inclusief een kort interview met Ferry).

Herinnert u zich deze nog (851)?

'Johnny's Garden' van Crosby, Stills, Nash and Young in een live-uitvoering uit 1974. Een bijzondere opname, aangezien CSNY in 1972 uiteenviel en ieder lid aan een solocarrière begon. Het nummer werd geschreven door Stephen Stills en verscheen in 1972 op het dubbelabum "Manassas". Deze band bestond naast Stills uit Chris Hillman, Al Perkins, Calvin Samuels, Paul Harris, Dallas Taylor en Joe Lala.  

Herinnert u zich deze nog (850)?

'It Wouldn't Have Made Any Difference' van Todd Rundgren uit 1972 en te vinden op het (dubbel)album "Something/Anything?". Deze opname komt uit een aflevering van het BBC-muziekprogramma "Old Grey Whistle Test" uit 1982. Het was Rundgrens derde solo-album en werd drie jaar na release bekroond met een gouden plaat. Tevens is dit het best verkochte album van Rundgren en kreeg het in 2003 een 173e plaats op de lijst "The 500 Greatest Albums of All Time" van muziektijdschrift Rolling Stone. Rundgren bespeelde elk instrument op de nummers van de eerste drie kanten van dit album, op de vierde kant wordt hij begeleid door een band. De eerste vijfduizend exemplaren van het album werden op gekleurd (rood en blauw) vinyl geperst. Op 8 februari 2010 treedt hij op in Paradiso en daar ben ik beslist bij! (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (849)?

'Isn't She Lovely?' van Stevie Wonder uit 1976 en te vinden op het meesterlijke dubbelalbum "Songs in the Key of Life". In het nummer viert hij de geboorte van zijn dochter Aisha, op het album wordt de intro gevormd door gehuil van Aisha en zijn aan het eind van het nummer 'samples' te horen van het spelen van Wonder met zijn dochter. Het nummer wordt beschouwd als een duidelijk voorbeeld van een geslaagde mix tussen jazz en pop. Hoewel het een populair nummer was, verscheen het nooit op single omdat Wonder dat niet wilde. (bron: Wikipedia)

Southside Johnny in Paradiso

Gisteravond geen berichten op dit weblog, aangezien ik naar het concert van Southside Johnny & the Asbury Jukes was in Paradiso. Het was inmiddels de derde keer dat ik een concert van de band bijwoonde en het blijft een geweldige beleving. Ik pakte nog het staartje mee van het voorprogramma dat verzorgd werd door The Defibulators, die een mix speelden van country, rockabilly en bluegrass, het deed mij herinneren aan de muziek van Country Gazette. Gezien de enthousiaste reactie van het publiek was hun optreden zeer succesvol. De Jukes hadden er duidelijk zin in vanavond, want de band bleef maar terugkeren (drie keer!) voor een toegift. Zelfs na het optreden keerden ze terug op het podium om een praatje te maken en handtekeningen uit te delen. Hoewel ik heb genoten, vond ik andermaal het geluid een storend minpunt. Dacht ik dat het vorig jaar door mijn plek op de eerste verdieping boven het podium kwam, nu stond ik in het midden van de zaal en vond ik het weer niet zoals het zou moeten. Door de verkeerde afstelling klonk de zang van Johnny erg schel en overheersend, pas tegen het eind van het concert werd het iets beter. De hoofdrol van de avond was weggelegd voor toetsenist Jeff Kazee, die liet zien dat hij ook goed kon drummen tijdens een spontane jam in de toegift. Hierbij nam Johnny de basgitaar over van John Conte. Aan het eind toch maar weer een t-shirt (van de Tour 2009) gekocht.   

Herinnert u zich deze nog (848)?

'Is That Love' van Squeeze uit 1981 en te vinden op hun vierde (en volgens kenners beste) album "East Side Story". In 1980 had toetsenist Jools Holland de band verlaten voor een solocarrière. Hij werd vervangen door Paul Carrack, die (kort) lid was geweest van Ace en Roxy Music. Het album werd geproduceerd door Elvis Costello en Roger Bechirian en bevatte de (Carrack-)hit 'Tempted'. Vlak na de release van het album verliet Carrack de band, hij werd vervangen door Don Snow. In 2007 bracht de Schotse groep Travis een cover uit van het nummer. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (847)?

'Kiko and the Lavender Moon' van Los Lobos uit 1992 en te vinden op het album "Kiko". Deze opname is gemaakt tijdens een aflevering van de bijzondere Nederlandse televisieserie "2 Meter Sessies" van Jan Douwe Kroeske. Het nummer werd geschreven door David Hidalgo en Louie Pérez. Gisteren verscheen hun nieuwste album "Los Lobos Goes Disney", met 13 'klassiekers' uit Disney-films en -parken, zoals 'Heigh Ho' en 'It's a Small World'.   

Herinnert u zich deze nog (846)?

'Kiss From a Rose' van Seal uit 1994 en te vinden op het album "Seal II" , deze mooie, akoestische opname is afkomstig uit een aflevering van "MTV Unplugged". Het nummer is geschreven door Seal en Trevor Horn en was bij de eerste release weinig succesvol. Een jaar later werd de single opnieuw uitgebracht, nadat het was opgenomen op de soundtrack van de film "Batman Forever" en bereikte het de eerste plaats in de hitlijsten van de VS en Australië. In 1996 won het een Grammy Award in de categorieën "Record of the Year" en "Song of the Year". Seal won in dat jaar ook een Grammy in de categorie "Best Male Pop Vocal Performance". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (845)?

'Kite' van U2 uit 2000 en te vinden op het album "All That You Can't Leave Behind", deze opname is afkomstig van de fraaie DVD "U2 Go Home: Live from Slane Castle". Opvallend genoeg betekende dat album mijn hernieuwde kennismaking met de band. De eerste acht bevinden zich allemaal in mijn verzameling, maar op de één of andere manier haakte ik bij het album "Achtung Baby" (1991) af, het was dan ook een totaal andere muziekkeuze van U2 met verschillende elektronica, dance elementen en meer gitaareffecten. Later ben ik het album meer gaan waarderen, maar dat geldt niet voor "Zooropa" (1993) en "Pop" (1997). Het idee voor het nummer ontstond toen Bono met zijn dochters ging vliegeren op Killiney Hill in Dublin. Het uitje werd echter snel afgebroken toen de vlieger crashte en één van zijn dochters naar huis wilde. Bono schreef het nummer in eerste instantie over zijn dochters, maar eigenlijk is de vlieger een metafoor voor iets of iemand die wil 'ontsnappen' en realiseert Bono zich dat zijn dochters ooit hun eigen weg zullen gaan. Gitarist The Edge, die samen met Bono de uiteindelijke tekst schreef, vertelde dat het nummer eigenlijk over de vader van Bono ging, die tijdens het schrijven van het nummer op sterven lag. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (844)?

'Kiss On My List' van Hall and Oates uit 1980. Het was de derde single van het album "Voices" en betekende hun tweede nummer 1-hit in de Billboard Hot 100. Het nummer is geschreven door Janna Allen en Daryl Hall. Dit album bevindt zich niet in mijn verzameling, omdat ik vond dat ze sinds het album "Beauty on a Back Street" (1977) een verkeerde muziekrichting waren ingeslagen. Met "Private Eyes" (1981) en "H2O" (1982) gaf ik ze echter weer het voordeel van de twijfel. Volgens Daryl Hall heeft Eddie Van Halen het synthesizergedeelte uit het nummer gekopieerd en gebruikt in het Van Halen-nummer 'Jump'. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (843)?

'King Without a Crown' van ABC uit 1987 en te vinden op het album "Alphabet City". Hoewel dit album niet kan tippen aan hun eerste album "The Lexicon of Love" uit 1982 bevat het nog twee aardige nummers: 'When Smokey Sings' en 'The Night You Murdered Love'. Als eind jaren '80 de housemuziek de overhand krijgt, verdwijnt ABC uit beeld. Ook een poging om met de cd "Skyscraping" eind jaren ’90 terug te komen, mislukt grotendeels. Zanger Martin Fry treedt nog steeds op onder de naam ABC, vaak in samenwerking met andere leden van groepen uit de jaren '80. Een echte reünie is nooit tot stand gekomen: de voormalige bandleden Stephen Singleton en Mark White wilden hier niet aan meewerken. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (842)?

'King of the Blues' van Gary Moore uit 1990 en te vinden op het album "Still Got the Blues". Het betekende zijn eerste (én succesvolle) album in blues-stijl, voorheen had hij zich voornamelijk bezig gehouden met (hard-) rock. Het nummer is een eerbetoon aan Albert King, die overigens meespeelde op het nummer 'Oh Pretty Woman' van hetzelfde album. (bron: Wikipedia)

He was born in Mississippi 1924
He was born in Indianola, Mississippi 1924
Yes, he was!
He doesn't need no jester to keep him amused
He's got Lucy by his side
He's making headline news
Doesn't need no palace
Like Freddie down in Dallas
You can call him what you like
I call him king of the blues

That's right
Mister, Albert King of the blues
Yeah!
King of the blues.
Let me hear ya (bron: songteksten.net)

Herinnert u zich deze nog (841)?

'10538 Overture' van ELO uit 1971 en te vinden op het debuutalbum "Electric Light Orchestra". Het was tevens de debuutsingle van de band en werd geschreven door Jeff Lynne. Het nummer gaat over een ontsnapte gevangene, maar Lynne wilde de hoofdpersoon een nummer geven. Hij zag het nummer 1053 op het mengpaneel staan en Roy Wood stelde voor om er een '8' achter te plaatsen om zodoende een betere melodielijn te krijgen. ELO (Electric Light Orchestra) was een Britse rockgroep uit Birmingham uit de jaren '70 en '80 uit de vorige eeuw. De band werd opgericht in 1971 door Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen. Roy Wood verliet de groep kort na het verschijnen van het debuutalbum, dat qua geluid een vervolg is op de muziek van The Move. Na het vertrek van Wood (naar Wizzard) werd Lynne het belangrijkste lid van de groep. Deze opname is afkomstig van de prima DVD "Zoom Tour Live" uit 2001. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (840)?

'King of Pain' van The Police uit 1983 en te vinden op hun laatste album "Synchronicity". De single werd wereldwijd uitgebracht en was zeer succesvol in de VS. Het was de enige single van het album dat geen begeleidende videoclip had. In 1999 zong Alanis Morisette een cover van het nummer bij "MTV Unplugged" en in datzelfde jaar werd het nummer opgenomen op het album "Alanis Unplugged" en werd het op single uitgebracht. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (839)?

'King in a Catholic Style' van China Crisis uit 1985 en te vinden op het al eerder geroemde en door Walter Becker geproduceerde album "Flaunt the Imperfection". Het bleek uiteindelijk de laatste (grote) hit van de band te zijn.

Concert U2 op YouTube

A.s. maandagochtend is het concert dat U2 in Pasadena geeft rechtstreeks op YouTube te bekijken. Het concert begint om half negen 's avonds lokale tijd, in Nederland is het dan half vijf 's morgens. Voor iedereen die dit té vroeg vindt, kan het concert ook later integraal bekeken worden. (bron: De Telegraaf)

Herinnert u zich deze nog (838)?

'Killer Queen' van Queen uit 1974 en te vinden op het album "Sheer Heart Attack". Queen is een Engelse rockgroep, die werd opgericht in 1970 in Londen door gitarist Brian May, zanger Freddie Mercury en drummer Roger Taylor, aangevuld met bassist John Deacon in 1971. Na Mercury's overlijden in 1991 heeft Deacon zich, op een enkel optreden na, teruggetrokken uit het publieke leven. May en Taylor bleven wel samen werken en doen dit sinds 2005 met Paul Rodgers onder de naam Queen + Paul Rodgers. Queens grote doorbraak begon in 1974 met dit nummer 'Killer Queen' (hun vierde single) en het album "A Night At The Opera" (1975). Het nummer is geschreven door Freddie Mercury, hij heeft aangegeven dat hij bij het schrijven van dit nummer beïnvloed is door onder meer vroege nummers van The Beatles en The Beach Boys en tekstueel door Noel Coward. De tekst is geschreven voordat de complexere muzikale stukken ontstonden. De zang is gedeeltelijk 4-stemmig, voornamelijk in de refreinen, maar ook als achtergrondzang bij de coupletten. De gitaarsolo van Brian May bestaat uit meerdere tracks. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (837)?

'Kid Charlemagne' van Steely Dan uit 1976 en het openingsnummer van het album "The Royal Scam". Het nummer is een mix van funk, jazz en rock 'n' roll. Op het album wordt de gitaarsolo gespeeld door Larry Carlton en deze solo was volgens het muziektijdschrift Rolling Stone zó goed, dat het in juni 2008 werd opgenomen in de lijst "100 Greatest Guitar Songs of All Time". Sessiegitarist Steve Lukather (Toto) verklaarde dat deze solo tot één van zijn meest favoriete behoort. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (836)?

'Keep Talking' van Pink Floyd uit 1994 en te vinden op het album "The Division Bell". Deze opname is afkomstig van de DVD "Pulse" uit 2006. Het nummer was de eerste single die van het album verscheen en werd geschreven door David Gilmour, Richard Wright en Polly Samson. In het nummer is de stem van Stephen Hawking te horen en wordt gebruik gemaakt van de talk box gitaar. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (835)?

'Keep the Faith' van Bon Jovi uit 1992 en te vinden op het gelijknamige album. Dit album betekende een nieuw hoofdstuk in de muziekgeschiedenis van de band en het einde van stevige drums en wilde gitaarsolo's. De nummers 'Keep The Faith' en 'Bed of Roses' werden grote hits. Het nummer werd geschreven door Jon Bon Jovi, Richie Sambora en Desmond Child en wordt regelmatig gespeeld tijdens de concerten van de band. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (834)?

'Keep On Running' van de The Spencer Davis Group uit 1965. The Spencer Davis Group is een Britse band die hun grootste successen had in het midden van de jaren zestig van de 20e eeuw. De naamgever van de band is Spencer David Nelson Davis uit Wales. Rond zijn 20e verjaardag vertrekt Davis vanuit Wales naar Birmingham dat een ware broedplaats is voor de popmuziek in de daaropvolgende jaren. In 1963 komen leden van de Excelsior Jazz Band en Muff Woody Jazz Band, waarin o.m. de broertjes Winwood, bij elkaar en wordt de Rhythm and Blues Quartet, later omgedoopt tot The Spencer Davis Group gevormd. Ze worden het "huisorkest" van een plaatselijk rhythm-and-bluescafé en wisselen in mei 1964 de semi-beroepsstatus om naar volledig beroeps (Steve Winwood is dan 16 jaar). Er volgen een aantal singles die nog geen succes hebben, maar met 'Keep on Running' is het raak: nummer 1 in Engeland. Het is niet de laatste, er volgt een lijst van hits, niet alleen in Engeland, maar ook in de VS. In 1967 valt deze samenstelling uit elkaar. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (833)?

'Killer' van Adamski & Seal uit 1990 en te vinden op het debuutalbum "Seal". Het nummer is geschreven door Adam Tinley (Adamski) en Seal en geproduceerd door Adamski. 'Killer' betekende de doorbraak van Adamski, maar des te meer de kennismaking van het grote publiek met de zanger Seal. De single werd een grote hit in Groot-Brittannië en stond vier weken op de nummer 1-positie van de hitlijst. Alleen al in Groot-Brittannië werden 400.000 exemplaren van de single verkocht. De titel is afkomstig uit de zin "It's the loneliness that's the killer', een zin die maar één keer in de uitvoering van Seal voorkomt, in bovenstaande versie (met Adamski) komt de zin helemaal niet voor. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (832)?

'I Wish' van Stevie Wonder uit 1976 en te vinden op het legendarische (dubbel)album "Songs in the Key of Life". Het nummer is geschreven en geproduceerd door Wonder en gaat over zijn jeugd. De single werd wereldwijd een grote hit en wordt beschouwd als één van zijn meest kenmerkende nummers. 

Herinnert u zich deze nog (831)?

'Into the Night' van B.B. King uit 1985. Het is de titelsong van de gelijknamige film van regisseur John Landis met o.m. Jeff Goldblum en Michelle Pfeiffer in de hoofdrol. Een plezierige, satirische gangsterfilm vol verrassende wendingen waarin de film- en muziekliefhebbers zo'n vijftig bekende gezichten kunnen herkennen in kleine rolletjes, w.o. Don Siegel, Paul Mazursky, Jim Henson, Roger Vadim, Dan Aykroyd, David Cronenberg, David Bowie en Carl Perkins. Ik weet nog goed dat ik de film in de bioscoop zag (City Amsterdam) en direct 'gepakt' werd door dit openingsnummer, waardoor het aanschaffen van de soundtrack van deze film dus niet kon uitblijven. Ik zag dat de DVD (inclusief documentaire over B.B. King) voor maar € 5,99 te bestellen is bij bol.com en dat is zeer de moeite waard. 'Into the Night' is een geweldig nummer, dat het verdient om in mijn persoonlijke top 10 van beste nummers ooit te worden opgenomen.   

Herinnert u zich deze nog (830)?

'In the End' van Linkin Park uit 2000 en te vinden op het album "Hybrid Theory". Linkin Park is een Amerikaanse rockband, opgericht in 1996 en bekend van nummers als 'In the End', 'Numb/Encore' en 'New Divide'. De band heeft sinds de oprichting wereldwijd meer dan 50 miljoen albums verkocht en twee Grammy's gewonnen. Linkin Park brak in 2000 door met het debuutalbum "Hybrid Theory", dat de diamanten status kreeg in de VS. Dit nummer werd op 23 oktober 2001 uitgebracht als de vierde en laatste single van de band en zorgde de definitieve doorbraak van de band door in verschillende landen de top tien te bereiken, waardoor het de meest bekende en één van de meest succesvolle singles van de band is. Het werd oorspronkelijk geschreven als een gedicht door leadzanger Chester Bennington en later omgezet tot een volwaardig nummer. Dit nummer kenmerkt de stijl van de band waar de groep tot 2007 mee doorging: een melodisch tussenspel van de zang van Bennington en de rapvocalen van Mike Shinoda. Het thema is het falen van een persoon, maar kan ook symbolisch gezien worden als een beëindiging van een relatie. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (829)?

'In Jeopardy' van Roger Hodgson uit 1984 en te vinden op zijn solo-debuutalbum "In the Eye of the Storm". De grootste hit van het album was 'Had a Dream (Sleeping With the Enemy') (zie nummer 339 in deze rubriek), deze tweede single had veel minder succes. Het was zijn eerste album na zijn vertrek uit Supertramp in 1983. Volgens de credits schreef, zong en produceerde Hodgson alle nummers op dit album. Bovendien bespeelde hij alle instrumenten. (bron: Wikipedia) 

Röyskopp - This Must Be It

En omdat het zaterdag is nog maar een bijzondere clip. Dit keer gaat het om het lekker in het gehoor liggend nummer 'This Must Be It' van de band Röyskopp. Röyksopp is een Noors muzikaal duo dat elektronische muziek maakt. De band wordt gevormd door Torbjørn Brundtland en Svein Berge en bestaat sinds 1998. Röyksopp betekent in het Noors letterlijk stuifzwam, maar kan ook duiden op de wolk die tevoorschijn komt na de ontploffing van een atoombom.

The Fray - Heartless

Een fraaie cover én clip van het nummer 'Heartless' van Kanye West door The Fray. Op zaterdag 17 oktober a.s. treedt de Amerikaanse piano-rockband op in "013" te Tilburg en op zondag 18 oktober in "WATT' te Rotterdam.   

Herinnert u zich deze nog (828)?

'The "In" Crowd' van Bryan Ferry uit 1974 en te vinden op zijn tweede solo-album "Another Time, Another Place". Het nummer werd in 1965 geschreven door Billy Page en werd in datzelfde jaar voor het eerst een hit in de uitvoering door de Afrikaanse zanger Dobie Gray. Covers werden opgenomen door o.m. The Ventures, The Mamas & the Papas, Joe Jackson, Petula Clark, Quincy Jones en James Last (?!). Het album van Ferry bevatte (op het titelnummer na) prima covers van artiesten als Bob Dylan, Ike Turner en Kris Kristofferson. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (827)?

'Looking For the Summer' van Chris Rea uit 1991. Het nummer verscheen (voor zover ik weet) alleen op single en verzamelalbums. In Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade.

Herinnert u zich deze nog (826)?

'Gift of Freedom' van China Crisis uit 1985 en te vinden op het album "Flaunt the Imperfection", een album dat geproduceerd werd door Walter Becker (Steely Dan) en waarop hij ook als gastartiest meespeelt. De Britse band uit Liverpool werd opgericht door zanger/keyboardspeler Gary Daly en gitarist Eddie Lundon en brengt al een tijd geen albums meer uit (laatste is uit 1994!), maar treedt af en toe (met name in Groot-Brittannië) op. Deze opname is niet uit 1985 maar van latere datum. 

Herinnert u zich deze nog (825)?

'Kiss You All Over' van Exile uit 1978 en te vinden op het album "Mixed Emotions". Exile, dat begon als The Exiles, is een Amerikaanse poprockband die met dit nummer het grootste succes had. Vanaf 1983 richtte de band zich meer op countrymuziek en scoorden zij enkele kleine hitjes, voornamelijk in de VS. In 1991 begon hun populariteit af te nemen en van de originele line-up bleef alleen gitarist/zanger J.P. Pennington over. Eigenlijk was het een 'fout' zwijmelnummer, maar eigenlijk zó 'fout' dat het ook weer knap gemaakt was. In de VS scoorden ze er in ieder geval een nummer 1-hit mee. (bron: Wikipedia)    

Herinnert u zich deze nog (824)?

'I Wanna Go Back' van Eddie Money uit 1986 en te vinden op het album "Can't Hold Back". Het nummer werd geschreven door Monty Byrom, Danny Chauncy en Ira Walker, leden van de Amerikaanse rockband Billy Satellite. Hun debuutsingle behaalde in 1984 een 78e plaats in de "Billboard Hot 100". De Amerikaanse rockzanger Eddie Money bracht in 1986 zijn cover uit van dit nummer als opvolger van de succesvolle single 'Take Me Home Tonight'. Hij bereikte er een 14e plaats mee in de "Billboard Hot 100". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (823)?

'I Saw the Light' van Todd Rundgren uit 1972 en het openingsnummer van het dubbelalbum "Something/Anything?", deze (jazzy) uitvoering is uit 1997 waarbij Todd een banaan 'bespeelt'. Het nummer is een 'kopie' van jaren '60-songs en een eerbetoon aan singer-songwriters Laura Nyro en Carole King. Rundgren verklaarde dat hij de hitgevoelige nummers aan het begin van het album had geplaatst, zoals Motown dat ook bij veel albums deed. De single bereikte een 16e plaats in de "Billboard Hot 100" en was daarmee niet het succesvolste nummer van het album. 'Hello It's Me' (de derde single van het album) behaalde een 5e plaats in deze hitlijst. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (822)?

'I Played the Fool' van Southside Johnny & the Asbury Jukes uit 1978 en te vinden op het legendarische album "Hearts of Stone". Deze opname is van het spetterende concert dat hij vorig jaar in Paradiso gaf (waarbij ik ook aanwezig was). Op 30 oktober a.s. is hij wederom met zijn band te gast in Paradiso en uiteraard ga ik daar naar toe. Het nummer is geschreven door Steve van Zandt, hieronder vind je zijn uitvoering als Little Steven tijdens een optreden in Essen (Duitsland) bij "Rockpalast" in 1982.

Herinnert u zich deze nog (821)?

'I Was Made to Love Her' van Stevie Wonder uit 1967, deze opname is afkomstig uit "Stevie Wonder's Birthday Celebration", die werd georganiseerd in de Wembley Arena te Londen (1989). Het nummer is geschreven door Wonder, zijn moeder Lula Mae Hardaway, Sylvia Moy en producer Henry Cosby. Het is te vinden op het album "I Was Made to Love Her". De single bereikte de tweede plaats in de hitlijst "Billboard Pop Singles" en stond vier weken op de eerste plaats in de hitlijst "Hot Rhythm & Blues Singles". In datzelfde jaar werd het nummer gecoverd door The Beach Boys en later door Jimi Hendrix (met Stevie Wonder op drums!), Jackson 5, Whitney Houston ('I Was Made to Love Him') en Boyz II Men. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (820)?

'I Wanna Be Your Lover' van Prince uit 1979 en te vinden op zijn tweede album, getiteld "Prince". Deze opname is gemaakt in 1988 in Dortmund tijdens de Lovesexy Tour. Het nummer was Prince's eerste hitsingle en werd herhaaldelijk op de radio geplugd. Daarmee bereikte het nummer in 1979 de eerste plaats in de R&B singles hitlijst van Amerika. Het nummer wist de 11e plaats in de Billboard Hot 100 te bereiken. Het gerucht ging dat dit nummer door Prince is geschreven voor de zangeres Patrice Rushen. Muzikaal gezien is het nummer een funknummer met een prominente rol voor de basgitaar en synthesizers. Bij deze live-opname zijn de blazers en de drums (Sheila E) de belangrijkste instrumenten. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (819)?

'I Need You' van Paul Carrack uit 1982 en te vinden op het album "Suburban Voodoo". Het was zijn tweede solo-single en zijn eerste hit, de voorafgaande single ('Beauty's Only Skin Deep') had weinig succes. Carrack heeft al een lange muziekcarrière achter de rug. Van 1970 tot 1972 maakte hij deel uit van de rockband Warm Dust. Hij vervolgde zijn carrière in de band Ace, die met 'How Long' in 1975 een grote (en enige) hit had. In 1977 stapte hij over naar de begeleidingsband van Frankie Miller en in 1979 speelde hij als bandlid mee op het album "Manifesto" van Roxy Music. Op de volgende twee albums van Roxy Music speelde hij alleen mee als sessiemuzikant. In 1980 bracht hij zijn eerste solo-album uit, getiteld "Nightbird", maar dit bracht geen commercieel succes. In 1981 verving hij Jools Holland in de band Squeeze, dat met Carrack als zanger op het nummer 'Tempted' een grote hit scoorde. Een jaar later verliet Carrack de band echter al en begon hij samen met o.m. Nick Lowe aan de band Noise To Go. In 1982 verliet hij deze band en vervolgde met het album "Suburban Voodoo" zijn solocarrière. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (818)?

'I Just Wanna Stop' van Gino Vannelli uit 1978 en te vinden op het album "Brother to Brother". Het was zijn meest succesvolle nummer in de hitparades van Canada (1e plaats) en de VS (4e plaats).Gino werd in Canada geboren als kind van Italiaanse ouders. In 1970 begon hij als solozanger en nadat hij met veel moeite een platencontract had bemachtigd (hij had de directeur van een groot platenlabel letterlijk gestalkt), kon hij met z’n carrière beginnen. Hij is één van de grootste en meest intrigerende artiesten van deze tijd. In de jaren’ 70 was Vannelli met zijn lange donkere haar, dramatische optredens en hartverscheurende teksten vooral een sekssymbool. Toch heeft deze rol Vannelli nooit van zijn echte passie afgehouden: muziek. Zijn op het eerste gezicht makkelijke liefdesliedjes zijn stuk voor stuk knappe composities. Wanneer Vannelli in 1975 een jazzalbum uitbrengt, wil zijn platenmaatschappij dat hij terug gaat naar de toegankelijke funk en dance, waarmee hij eerder de hitlijsten beklom. Vannelli gaat destijds voor een compromis en brengt commerciële singles uit die bovendien aan zijn eigen artistieke eisen voldoen. Gino Vannelli heeft zich inmiddels losgemaakt van zijn status als sekssymbool. Hij combineert nu jazz, klassieke muziek, pop- en rockmuziek. Vannelli woont sinds 2000 afwisselend in Amersfoort en de VS, waar hij samenwerkt met pianist Michiel Borstlap. Begin dit jaar verscheen zijn album "A Good Thing". (bron: nps)

Herinnert u zich deze nog (817)?

'I Don't Believe In You' van Talk Talk uit 1986 en te vinden op het album "The Colour of Spring", het best verkochte album van de band. Talk Talk was een Britse band rond zanger Mark Hollis die bestond van 1981 tot 1991 en vooral bekend stond om de overgang van de New Romantic-stroming waar zij in het begin van haar carrière bij ingedeeld werd, richting een meer atmosferisch geluid, eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Vijf minuten lang kippenvelmuziek, jammer van de irritante brom tijdens deze live-opname. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (816)?

'I Can See Clearly Now' van Johnny Nash uit 1972. Het nummer is geschreven door Nash en werd voornamelijk een hit in de VS en Groot-Brittannië. Het werd door diverse artiesten gecoverd, w.o. Aswad, Funk Inc., Gladys Knight & the Pips, Ray Charles, Sonny & Cher, Soul Asylum, Toots & the Maytals, Willie Nelson, Jimmy Cliff en Lee Towers(!). John Lester (Johnny) Nash Jr. (1940 ) is een Amerikaanse zanger. Hij begon zijn zangcarrière in een baptistisch kerkkoor. Rond 1956 zong Johnny Nash allerlei stijlen: van country tot soul en van pop tot easy-listening. Daarom kreeg Johnny Nash in datzelfde jaar een eigen televisieshow, waarin hij zeven jaar lang optredens verzorgde. "A Teenager Sings the Blues" was zijn succesvolste plaat uit de jaren vijftig. In het begin van de jaren zestig versleet hij zonder succes enkele platenmaatschappijen. Aan het einde van de jaren zestig bezat Johnny Nash een eigen studio in Jamaica en scoorde hij enkele reggae-achtige hits. In 1971 woonde Nash in Engeland, waar zijn nummer 'I Can See Clearly Now' in 1972 een grote hit werd. In 1973 werd zijn bewerking van 'Stirr It Up' (origineel door Bob Marley) een hit. Hierna volgden 'Tears On My Pillow (een Engelse Nummer 1-hit in 1975) en 'What a Wonderful World' (1976). In 1993 scoorde Jimmy Cliff nog een grote hit met het nummer, dat gebruikt werd in de zeer leuke film "Cool Runnings", die gaat over het Jamaicaanse bobteam dat in 1988 aan de Olympische Winterspelen meedeed. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (815)?

'I've Seen That Face Before (Libertango)' van Grace Jones uit 1981 en te vinden op het album "Nightclubbing". Het nummer mengt 'Libertango', een Argentijnse tangoklassieker geschreven door bandoneonist Ástor Piazzolla in 1974 en een reggae-arrangement met nieuwe tekst geschreven door Grace Jones en Barry Reynolds. Opvallend zijn de in het Frans gesproken gedeeltes: "Tu cherches quoi ? À rencontrer la mort ? Tu te prends pour qui ? Toi aussi tu détestes la vie..."  Jones nam ook een Spaans- en Italiaanstalige versie van het nummer op. Het nummer is vooral bekend geworden door de begeleidende videoclip, waarbij Jones zowel zingt als de accordeon bespeelt. Het beschrijft de donkere kant van het Parijse nachtleven en wordt beschouwd als één van de karakteristieke nummers van Jones. In Nederland bereikte het nummer de tweede plaats in de hitlijsten. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (814)?

'I've Been Working Too Hard' van Southside Johnny & the Asbury Jukes uit 1991 en te vinden op het album "Better Days". Dit album werd geproduceerd door Steve van Zandt, waarbij John Lyon (vocaal) ondersteund werd door Bruce Springsteen, Steve van Zandt en Jon Bon Jovi. Laatstgenoemde is dan ook te gast bij bovenstaande uitvoering. Eind oktober zijn Southside Johnny & the Asbury Jukes wederom in Nederland voor twee concerten (Den Haag en Amsterdam). Tijdens het concert op vrijdag 30 oktober in Paradiso zal ik in ieder geval aanwezig zijn om de band voor de derde keer te zien optreden.  

Herinnert u zich deze nog (813)?

'I'm Losing You' van John Lennon uit 1980 in een zeer bijzondere versie, waarbij hij begeleid wordt door Cheap Trick. Deze 'rauwere' (en mooiere) versie verscheen niet op het album "Double Fantasy", maar pas in 1988 op het album "John Lennon Anthology". Op het album zingt Lennon voornamelijk liedjes over zijn liefde voor Yoko Ono ('Dear Yoko' en 'Woman'), zijn zoontje Sean ('Beautiful Boy (Darling Boy')) en de reden waarom hij uit de muziekwereld stapte ('Watching the Wheels'). Het album "Double Fantasy" verscheen drie weken voor de moord op John Lennon en werd wrang genoeg zijn best verkochte studio-album in de VS. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (812)?

'I'm a Wonderful Thing, Baby' van Kid Creole and the Coconuts uit 1982 en te vinden op het album "Tropical Gangsters", dat in de VS "Wise Guy" werd genoemd. De Amerikaanse popgroep Kid Creole and the Coconuts kwam voort uit de in 1976 door August Darnell opgerichtte Dr. Buzzard's Original Savannah Band. In 1980 begon August Darnell met Kid Creole and the Coconuts als een soort soloproject, terwijl hij nog bezig was met de laatste plaat van de Savannah Band. Hij stelde een mix van Latijns-Amerikaanse, Caraïbische en disco samen, waarmee de groep veel succes oogstte. In datzelfde jaar verscheen het eerste album van de Coconuts: "Off the Coast of Me". Het tweede album "Fresh Fruit In Foreign Places" (1981) werd een conceptalbum, waarop gezocht wordt naar de geliefde Mimi. De band kwam in 1982 voor een tournee naar Europa, waarbij ook Nederland werd aangedaan. Een groot aantal singles, zoals 'I'm a Wonderful Thing, Baby' en 'Annie, I'm Not Your Daddy' werden grote hits in Europa.
In de VS wilde het echter niet vlotten, doordat de radiostations weinig aandacht aan de groep schonken. De daarop volgende albums werden echter ook in Europa matig verkocht. Vanaf 2000 toert de groep zo nu en dan rond. Het solowerk van Kid Creole werd steeds belangrijker. In 2008 toerde hij door Groot-Brittannië met een discomusical. Volgens de website van Kid Creole staat op 11 december a.s. een optreden van de band gepland in het ADO-stadion te Den Haag. (bron: AbsoluteFacts)

Herinnert u zich deze nog (811)?

'It's Alright (Baby's Coming Back)' van Eurythmics uit 1985. Het was de vierde en laatste single van hun album "Be Yourself Tonight". Het nummer werd geschreven door bandleden Annie Lennox en David A. Stewart, de productie was in handen van Stewart. 'It's Alright' betekende een terugkeer naar de elektronische sound van hun eerdere albums. Ondersteund door een drummachine en afgewisseld door harmonieus gitaarwerk van Stewart brengt Lennox een ode aan een geliefde die terugkeert na een lange afwezigheid. De clip, geregisseerd door Willy Smax, was een mix van live opnames en computeranimaties. De single werd een redelijk succes in Groot-Brittannië, maar in de VS vielen de verkoopcijfers tegen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (810)?

'How Blue Can You Get?' van B.B. King in een opname van de DVD "Legends of Rock 'n' Roll" uit 1989. Op deze DVD (voor maar € 7,99 te bestellen bij bol.com) zijn James Brown, Little Richard, Ray Charles, Bo Diddley en B.B. King te zien tijdens een optreden in Italië. Het nummer werd geschreven door Leonard Feather en al in de jaren '60 door B.B. King uitgevoerd en later op talloze (live-)albums van hem te vinden. Andere artiesten die het nummer ook opnamen zijn o.m. Jeff Healey, Peter Green, Albert Collins, The Blues Brothers en Fleetwood Mac. Ter vergelijking (en als eerbetoon) hieronder een meer dan schitterende uitvoering van het nummer door Jeff Healey. 

Herinnert u zich deze nog (809)?

'Horizons' van Genesis uit 1972, deze live-uitvoering is uit 1990 van ex-bandlid Steve Hackett. Het nummer is te vinden op het Genesis-album "Foxtrot". Steve Hackett (1950) is een Brits musicus en gitarist. In 1970 verving hij Anthony Phillips in de Britse rockband Genesis. Hij bracht met die band acht albums uit, tot hij in 1977 de band verliet om solo verder te gaan. Jammer dat dit fraaie nummer zo kort duurt, maar het geeft wel een duidelijk beeld van de gitaarkwaliteiten van Hackett. (bron: Wikipedia)

 

Herinnert u zich deze nog (808)?

'Hook Me Up' van Johnny "Guitar" Watson uit 1994 en te vinden op het album "Bow Wow". Johnny "Guitar" Watson (1935-1996) was een Amerikaanse muzikant waarvan de lange carrière de ontwikkeling heeft beïnvloed van blues, soul, rhythm & blues, funk, rock en hip-hop. Zijn vader John sr. was een pianist en leerde zijn zoon het instrument te bespelen. Maar de jonge Watson voelde zich meteen aangetrokken tot het geluid van de gitaar. Z'n grootvader, een preker was ook muzikaal. "Mijn vader zong tijdens het gitaar spelen in de kerk", zei Watson jaren later. Toen Johnny 11 jaar was bood zijn grootvader hem een gitaar aan, alleen als de jongen geen "duivelmuziek" zou spelen: blues. Watson zei "ja", maar blues was toch het eerste wat hij deed. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (807)?

'Hole in the River' van Crowded House uit 1986 en te vinden op het debuutalbum van de band, getiteld "Crowded House". Crowded House was de band van het Nieuw-Zeelandse multitalent Neil Finn. Hij richtte de band in 1986 op na het uiteenvallen van Split Enz in 1984, de band waar hij samen met zijn broer Tim voorman van was. Andere bandleden waren Nick Seymour (basgitaar), Paul Hester (drums) en Mark Hart (diverse instrumenten). Broer Tim Finn werkte mee aan het album "Woodface" en was korte tijd lid van de band. De band werd door Neil opgeheven in 1996 omdat hij naar eigen zeggen "bang was zichzelf te herhalen" en hij op zoek wilde naar een nieuwe manier van muziek maken. De band gaf een laatste concert op de trappen van het Sydney Opera House. Zeker 120.000 mensen woonden het concert bij. Na vaak te hebben aangegeven dat de band niet opnieuw leven zou worden ingeblazen kondigde Neil Finn in januari 2007 toch een reünie van de band aan, met Mark Hart en Nick Seymour en een nieuwe drummer, Matt Sherrod. Sherrod vervangt oorspronkelijk bandlid Paul Hester, die overleed in 2005. Hesters overlijden is een rode draad door het reünie-album "Time on Earth" (2007), en volgens Finn was Pauls dood ook de 'oorzaak' van het opnieuw bijeenkomen van de band. Tegenwoordig maakt ook Neils zoon Liam Finn deel uit van de live band. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (806)?

'The Highest High' van China Crisis uit 1985 en te vinden op het album "Flaunt the Imperfection". Dit album werd geproduceerd door Walter Becker (Steely Dan). Een fraai album dat ook de hits 'Black Man Ray', 'You Did Cut Me' en 'King in a Catholic Style' bevatte. China Crisis is een Britse rockband die in 1979 werd opgericht door o.m. zanger/toetsenist Garry Daly en gitarist Eddie Lundon. De band speelde popmuziek met post-punk invloeden, hun nummers waren regelmatig verpakt met een politieke boodschap. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (805)?

'Hey Man (Sing a Song)' van Zucchero en B.B. King uit 1999 en uitgevoerd tijdens het concert "Pavarotti and Friends--For Guatemala and Kosovo". Het nummer is tevens te vinden op het fraaie verzamelalbum "Zu & Co.", waarop Zucchero nieuwe versies van eerdere nummers opnam met artiesten met wie hij gedurende zijn carrière had opgetreden. Het album werd wereldwijd zeer goed verkocht.

Herinnert u zich deze nog (804)?

'Follow You, Follow Me' van Genesis uit 1978. Genesis is een progressieve rockgroep uit Groot-Brittannië, opgericht in 1967 door Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks, Anthony Phillips en Chris Stewart. In de jaren zeventig maakte de groep naam in de avant-garde van de popmuziek met haar dramatiek en zwarte humor, maar gooide in de jaren tachtig het roer om en veranderde in een succesvolle hitmachine. Drummer Chris Stewart stapte binnen een jaar uit de groep en werd vervangen door John Mayhew. In 1970 stapte gitarist Anthony Philips wegens podiumangst uit de groep, hij werd vervangen door Steve Hackett. Vervolgens werd drummer John Mayhew uit de band gezet, hij werd vervangen door Phil Collins. Op dat moment ontstond de 'klassieke' line-up van Genesis. In 1975 verliet Peter Gabriel na ruzie de band en werd Collins de leadzanger van Genesis. Steve Hackett, die vond dat hij té weinig muzikale invloed had in de band, koos in 1977 voor een solocarrière. Op het album "...And Then There Were Three..." (1978) ontbraken de dromerige en breed uitgesponnen gitaarpartijen van Hackett. Het album leverde Genesis wel de eerste wereldwijde hitsingle op en de definitieve doorbraak voor de band naar een (nog) groter publiek. 'Follow You Follow Me' was een (voor Genesis) simpel liefdesliedje en veroverde aan beide kanten van de Atlantische Oceaan de hitlijsten. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (803)?

'Hey Bulldog' van The Beatles uit 1969 en te vinden op het album "Yellow Submarine". Het nummer werd geschreven door John Lennon en werd spontaan opgenomen tijdens de opnames van de videoclip voor het nummer 'Lady Madonna'. In eerste instantie zou het nummer 'Hey Bullfrog' heten, maar toen tijdens de opnames Paul McCartney ineens begon te 'blaffen', werd het al snel veranderd in 'Hey Bulldog'. Volgens Beatles-technicus Geoff Emerick was dit het laatste nummer dat de vier leden met volle overgave en enthousiasme opnamen. McCartney zei in 1994 over het nummer: "I remember (it) as being one of John's songs and I helped him finish it off in the studio, but it's mainly his vibe. There's a little rap at the end between John and I, we went into a crazy little thing at the end. We always tried to make every song different because we figured, 'Why write something like the last one? We've done that'. We were on a ladder so there was never any sense of stepping down a rung, or even staying on the same rung, it was better to move one rung ahead". Hieronder vind je de animatie-versie uit de film 'Yellow Submarine". Ik vind dit één van de betere Beatles-nummers, waarschijnlijk door het stevigere gitaarwerk. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (802)?

'Headlights on the Parade' van The Blue Nile uit 1989 en te vinden op het album "Hats". Volgens veel critici is dit één van de beste popalbums uit de jaren '80. Het is tevens het meest succesvolle album van de band met drie singles: 'The Downtown Lights', 'Headlights on the Parade' en 'Saturday Night'. Rickie Lee Jones, een grote fan van de band, vroeg de band in 1990 tijdens haar tour door de VS als openingsact van haar optredens. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (801)?

'Heaven' van Chris Rea uit 1991 en te vinden op het album "Auberge". Op dit album verwijst Rea in veel nummers naar de 'Caterham Super Seven', een klassieke auto waarvan hij op dat moment eigenaar was. De auto staat ook afgebeeld (een schilderij van Alan Fearnley) op de hoes van het album. Op 2 oktober a.s. verschijnt wederom een album met zijn grootste hits, getiteld "Still So Far to Go", op deze dubbel-cd staan twee nieuwe nummers, die respectievelijk eind deze maand en eind dit jaar als single uitkomen. Rea toert in 2010 door Europa en begint dan aan de opnames van een nieuw studioalbum. Rea geeft op vrijdag 5 maart 2010 een concert in de Heineken Music Hall, de kaartverkoop begint morgen. Het concert van Rea dat ik vorig jaar zag in de HMH was in ieder geval fantastisch. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (800)?

'Heat on the Street' van Phil Collins uit 1989 en te vinden op zijn vierde studio-album "...But Seriously".  Het is een album vol nummers over problemen in de wereld. Van honger en racisme tot oorlog, maar ook enkele zeer persoonlijke nummers over de band met zijn vader, zijn eigen zoon en zijn mislukte huwelijk. Het album breekt alle verkooprecords en is tevens het best verkochte Britse album aller-tijden. De single 'Another Day in Paradise' wordt al gauw geadopteerd door vele daklozenorganisaties over de hele wereld en Collins vraagt hen te helpen door tijdens elk concert geld op te halen voor een plaatselijke daklozenorganisatie. Het geld dat opgehaald wordt verdubbelt hij. Collins maakt zich in die periode niet geliefd bij de merchandisingbedrijven, door bij elk concert aan het publiek te vertellen vooral geen Phil Collins-T-shirts of andere merchandising te kopen omdat hij toch al "enough fucking money" heeft. Het geld kan beter in de collectebussen voor de daklozen gestopt worden. Het album "...But seriously" wint een Grammy Award voor "Record Of The Year" en in 1990 begint Collins' derde solotour, de "Serious Tour" met als resultaat de cd "Serious Hits Live!" en de video/dvd "Serious Hits Live in Berlin!" De nu 58-jarige Phil maakte vandaag bekend, dat hij vanwege een ruggegraatafwijking nooit meer zal drummen. "Ik kan zelfs de drumsticks niet meer vasthouden zonder pijn te lijden. Gelukkig kan ik nog steeds zingen." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (799)?

'Hard Woman' van Mick Jagger uit 1985 en te vinden op het eerste solo-album van Jagger, getiteld "She's the Boss".  Op dit album dat geproduceerd werd door o.m. Nile Rodgers, werd hij bijgestaan door bevriende musici als Pete Townshend, Jeff Beck, Sly Dunbar & Robbie Shakespeare en Herbie Hancock. De muziekvideo werd gemaakt met behulp van een Cray supercomputer en was voor die tijd één van de duurste clips ooit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (798)?

'Halo' van Texas uit 1996 en te vinden op het album "White on Blonde". Texas is een Schotse popgroep afkomstig uit Glasgow. De groep werd opgericht door Johnny McElhone in 1986 en trad voor het eerst op in maart 1988 in de universiteit van Dundee. De groepsnaam is afkomstig van een film uit 1984 van Wim Wenders, genaamd "Paris, Texas". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (797)?

'Going Nowhere' van Chris Isaak uit 1995 en te vinden op het album "Forever Blue". Chris Isaak (1956) is een Amerikaans zanger, muzikant, songwriter en acteur. Zijn muziek kan omschreven worden als een mengeling van country, blues, rock and roll, pop en surf rock. Hij richtte in 1981 de band Silvertone op, zij begeleiden Isaak nog steeds als band. Silvertone bestaat uit Rowland Salley op bas, James Calvin Wilsey op gitaar en Kenney Dale Johnson op drums. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (796)?

'God is a DJ' van Faithless uit 1998. Faithless is een Britse danceact, geformeerd rondom producer Rollo (echte naam Roland Armstrong), toetsenist/dj Sister Bliss (echte naam Ayalah Bentovim), rapper/zanger Maxi Jazz (echte naam Maxwell Fraser), bassist Aubrey Nunn en gitarist Dave Randall. Zangeres Dido, de zus van Roland Armstrong, is op verschillende nummers van Faithless te horen. Hun muziek is doorgaans een mix van triphop, progressive trance, hiphop, pop, club en verschillende andere stijlen. Opvallend is dat de line-up van Faithless bestaat uit onder andere mensen met gitaren en drums in plaats van bijvoorbeeld een dj met een zanger. Deze samenstelling is zeldzaam in de dancemuziek. 'God is a DJ' bereikte de eerste plaats in de Nederlandse Top 40. (bron: Wikipedia)

Ruben Hoeke Band/Aynsley Lister in P60

(eigen foto's)

Gisterenavond genoten van het optreden van Aynsley Lister in P60 in Amstelveen. Ik had twee vrijkaarten gewonnen via bluesmagazine.nl en mag mij vanaf heden rekenen tot een fan van Aynsley Lister. Gelukkig had ik het mailtje met het winbericht uitgeprint en meegenomen, want aan de kassa wist men niet van het bestaan van een gastenlijst. De avond werd geopend door de Ruben Hoeke Band, die ook tot aan gisteren voor mij onbekend was. Ten onrechte, want Ruben bleek een puike gitarist, die in 2008 door collega muzikanten werd uitgeroepen tot "Nederlands Beste Gitarist". Begeleid door zanger/mondharmonicaspeler Frank van Pardo, drummer Arjen Knaap en bassist Ralph de Lange gaven zij een spetterend (rhythm 'n') blues en rock-optreden van ruim een uur. Na een korte pauze was het tijd voor de 30-jarige Britse bluesgitarist Aynsley Lister. Ik heb al heel wat (blues-)artiesten zien optreden, maar Aynsley en zijn band waren voor mij een openbaring. De (blues)rock werd samen met bassiste Midus Guerreiro, drummer Simon Small en toetsenist Morg Morgan met volle overgave en plezier gebracht. Een opvallende nieuwe begeleidingsband, want de drie bandleden speelden niet mee op zijn laatste CD "Equilibrium", waarvan o.m. 'Early Morning Dew' en 'Hurricane' werden uitgevoerd. Zeer bijzonder vond ik de prachtige uitvoering van 'Purple Rain' van Prince. Het concert leek kort te duren, maar dat kwam waarschijnlijk door de opzwepende muziek. Na één toegift was ruim anderhalf uur omgevlogen en konden we Aynsley na afloop persoonlijk bedanken. Omdat ik zo genoten had, kocht ik een gesigneerd exemplaar van het album "Equilibrium". De twee jonge vrouwen (ik schat begin 20), die voor mij aan de kassa stonden en op de gok een kaartje hadden gekocht, vroegen aan mij welk album ze moesten kopen. Ik moest ze (en Aynsley) bekennen dat ik voor deze avond nog nooit van Aynsley had gehoord, maar dat daar nu verandering in was gekomen. De twee dames hadden (gelet op hun gedans tijdens het concert) er net als ik geen spijt van dit concert meegemaakt te hebben. Het enige minpuntje was het bezoekersaantal, er waren slechts ca. 100 toeschouwers aanwezig in het knusse P60. Schandalig voor twee van zulke prima bands, het gaf echter wel een intieme sfeer en het enthousiasme van zowel de bands als het publiek was er niet minder om.      

Herinnert u zich deze nog (795)?

'(If Paradise Is) Half As Nice' van Amen Corner uit 1969. Amen Corner was een succesvolle Britse popgroep onder leiding van Andy Fairweather-Low, die eind 1966 in Cardiff (Wales) werd opgericht. In het begin speelde de band vooral blues- en jazzmuziek, maar de platenmaatschappij overtuigde de groep om voor een commerciëlere koers te kiezen. In 1968 hadden zij succes met het nummer 'Bend Me, Shape Me' en in 1969 scoorden zij een nummer één-hit met bovenstaand nummer, dat geschreven werd door de Italiaanse songwriter Lucio Battisti. Opvallend feit is dat het nummer eerst werd aangeboden aan The Tremeloes, maar die band wees het nummer af. In datzelfde jaar volgde de hit 'Hello Susie' (geschreven door Roy Wood), waarop de band eind 1969 werd ontbonden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (794)?

'God Gave Me Everything' van Mick Jagger uit 2001 en te vinden op het album "Goddess in the Doorway". Het nummer werd geschreven door Jagger en Lenny Kravitz (die ook de producer was) en verscheen op single voorafgaand aan het album. Hoewel de critici positief reageerden, werden de single én het album geen grote hit. Afgezien van de soundtrack van de film "Alfie" (samen met David A. Stewart) uit 2004 en het verzamelalbum "The Very Best of Mick Jagger" uit 2007, was dit voorlopig het laatste solo-album van Mick Jagger. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (793)?

'Glad To Know You' van Chaz (ook bekend als Chas) Jankel uit 1982. De Brit Chaz Jankel (1952) begon op jonge leeftijd gitaar te spelen en ging pas later zingen. Hij ontmoette als tiener Ian Dury en werd later lid van zijn band The Blockheads. Jankel was mede-auteur van Dury's eerste hit 'Sex & Drugs & Rock 'n' Roll' (1977) en speelde daarop ook keyboard en gitaar. Het succes (als componist, producer en muzikant) nam toe met hits als 'Hit Me With Your Rhythm Stick' (1979) en 'Reasons To Be Cheerful Part 3'. In 1980 ging Jankel ook solo. Zijn zelf geproduceerde album "Chas Jankel" bevatte zijn eerste 12" single hit, 'Ai No Corrida'.  Quincy Jones hoorde het nummer en was zo onder de indruk dat hij het op zijn album "The Dude" (1981) zette en er vervolgens een hit mee scoorde. In 1981 verscheen Jankels tweede album, "Chasanova" met daarop o.m. deze hit 'Glad To Know You'. Het daarop volgende album "Chasablanca" (1983) deed het beduidend minder en "Looking At You" (1984) leverde met 'Number One' een kleine hit op. Zes jaar lang zou Jankel zich richten op het ontdekken van nieuw talent en het zou nog eens zes jaar duren voor de reünie met Ian Dury, voor "Mr. Lovepants" (1996). Na de dood van Ian Dury in 2000 bracht Jankel een Tribute-CD uit met o.a. Paul McCartney, Robbie Williams en Sinead O'Connor. In 2001 kwam Jankel terug met "Out Of The Blue", een jazzy, akoestisch album. In 2002 ging Jankel weer bij The Blockheads spelen en nam "Straight From The Desk 2" op, een live album. In 2003 verscheen zijn tweede jazz album "Zoom". Chas Jankel treedt nog steeds op en schrijft tevens filmmuziek. (bron: Best of...Both Worlds)

Herinnert u zich deze nog (792)?

'Ghost Dance' van Robbie Robertson uit 1994 en te vinden op het album "Music for The Native Americans". Op dit album staan nummers geschreven door Robertson en enkele andere artiesten (betiteld als Red Road Ensemble) als soundtrack voor de televisiedocumentaire "The Native Americans". Het was de eerste keer dat Robertson muziek schreef over zijn Mohawk-roots. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (791)?

'Gimme Some Truth' van John Lennon uit 1971 en afkomstig van het album "Imagine". Het werd geschreven tijdens de Vietnamoorlog en is een protest-song tegen misleidende politici ("short-haired yellow-bellied sons of Tricky Dicky"), overdreven vaderlandsliefde ("tight-lipped condescending mommy's little chauvinists") en militair geweld als de moordpartij bij My Lai. Het nummer verwoordt het algemene gevoel van de burgers in die tijd, waarbij wereldwijd geprotesteerd werd tegen de Vietnamoorlog. 'Tricky Dicky' was de bijnaam van president Richard Nixon, die in 1972 in het nauw kwam tijdens het Watergate-schandaal.  Het nummer is gebaseerd op het slaapliedje 'Old Mother Hubbard' als vergelijking met de dubieuze rol van de politici.

Herinnert u zich deze nog (790)?

'Getting Into Something' van Alison Moyet uit 1994. Het nummer is te vinden op het album "Essex", vernoemd naar de geboortestreek van Moyet. Het was een controversioneel album voor Moyet omdat de platenmaatschappij (CBS/Columbia) erop stond dat voor de release enkele nummers opnieuw opgenomen en/of geremixt zouden worden om het album wat commerciëler te maken. De van oorsprong akoestische ballad 'Whispering Your Name' werd gewijzigd in een upbeat dance single, nadat de eerste single van het album, 'Falling' geflopt was. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (789)?

'Getcha Back' van The Beach Boys uit 1985 en te vinden op het album "The Beach Boys". Een bijzonder album, want het was het eerste na de dood van Dennis Wilson, het eerste album van de band dat op CD verscheen en het tot nu toe laatste album met nieuwe nummers. Het nummer werd geschreven door Mike Love en Terry Melcher en laat de muziek van de oudste hits weer terugkeren. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (788)?

'Georgia On My Mind' van Ray Charles uit 1960. Het nummer werd al in 1930 geschreven door Hoagy Carmichael (muziek) and Stuart Gorrell (tekst) en werd in 1979 uitgeroepen tot het officiële lied van de staat Georgia (VS). Gorrell schreef het nummer echter voor de zus van Carmichael, Georgia. Het nummer kreeg pas echte bekendheid door de uitvoering van Ray Charles, die het in 1960 opnam voor zijn album "The Genius Hits The Road". Het nummer werd vervolgens door nog tal van artiesten opgenomen, w.o. Louis Armstrong, Dean Martin, Glenn Miller, Willie Nelson, Michael Bolton, Ella Fitzgerald, Gladys Knight, Gene Krupa, James Brown, Alicia Keys en Jamie Foxx, Usher, Billie Holiday, The Band, Django Reinhardt, John Mayer, Jerry Lee Lewis, The Righteous Brothers, Van Morrison, Coldplay, Lou Rawls en de Spencer Davis Group (uit 1965, met Steve Winwood). (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (787)?

'Get Down Tonight' van KC & the Sunshine Band uit 1975, hoewel deze opname van latere datum is. Het was de eerste hit van deze ultieme Amerikaanse disco-band die in 1972 werd opgericht Harry Wayne Casey en Richard Finch. Vanaf de jaren tachtig verloor het discogenre aanzienlijk aan populariteit waardoor de band nieuwe stijlen verkende op een ander platenlabel (Epic Records). Deze laatste weigerde het nummer 'Give It Up' als single uit te brengen, wat aanleiding gaf tot een tijdelijke split van de band in 1985. De heropleving van disco in de jaren negentig zette Casey er toe aan zijn band te herenigen. Sindsdien heeft de band verschillende compilatiealbums uitgebracht aangevuld met enkele nieuwe nummers. In 2007 verscheen het tot nu toe laatste album, getiteld "Yummy", dat qua verkoopcijfers weinig succesvol was. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (786)?

'Friday' van Joe Jackson uit 1979 en is het slotnummer van het album "I'm the Man". Dit album verscheen in hetzelfde jaar kort na het debuutalbum "Look Sharp". Het was eigenlijk een vervolg op het debuutalbum met dezelfde muziekstijl. De critici vergeleken Jackson al snel met twee andere succesvolle 'angry British singer-songwriters', Graham Parker en Elvis Costello. In 1980 volgde het minder succesvolle "Beat Crazy" en in 1981 zette hij een andere (jazzy) koers in met "Jumpin' Jive". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (785)?

'Feet Don't Fail Me Now' van Utopia uit 1982. Utopia was een Amerikaanse vooruitstrevende rockband die actief was van 1973 tot 1987 en werd aangevoerd door Todd Rundgren. De band experimenteerde met vaak lange elektronische en instrumentale muziekstukken, die afwisselend heel experimenteel, bombastisch maar ook 'poppy' klonken. In de jaren '80 bouwde de band een cultstatus onder fans op met hun albums, optredens en videoclips, waarvan bovenstaande een fraai voorbeeld is. De band kende veel wisselingen en had eigenlijk alleen Todd Rundgren, Willie Wilcox en Roger Powell als 'vaste' leden. Hoewel Utopia in 1986 uiteen viel, was er in 1992 een korte reünie. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (784)?

'Free Bird' van Lynyrd Skynyrd uit 1973. Lynyrd Skynyrd is een Amerikaanse southern rockband, afkomstig uit Jacksonville, Florida. Lynyrd Skynyrd verwierf begin jaren '70 bekendheid onder het leiderschap van zanger en songwriter Ronnie Van Zant tot hij met enkele andere bandleden omkwam bij een vliegtuigongeluk op 20 oktober 1977. De unieke 'triple-lead guitar' zorgde ervoor dat songs zoals 'Free Bird' of 'Sweet Home Alabama' nu nog bekendheid hebben. Lynyrd Skynyrd staat op de derde plaats van de top-100-gitaarsolo's aller tijden met 'Free Bird'. Leden van de band waren naast zanger Ronnie Van Zant, onder meer de gitaristen Gary Rossington, Allen Collins, Ed King en Steve Gaines, de bassist Leon Wilkeson, keyboardspeler Billy Powell, en de drummers Bob Burns en Artimus Pyle. De band werd in 1964 opgericht onder de naam My Backyard en werd beïnvloed door Britse groepen zoals de Beatles, Free en The Yardbirds. Tijdens 1960 veranderde hun naam ettelijke malen; zo noemden de bandleden zich The Noble Five en One Percent. In 1970 werd de definitieve naam bedacht: Lynyrd Skynyrd, een verbastering van de naam van een gymleraar van enkele bandleden, Leonard Skinner. Het is overigens jammer dat dit lange nummer in bovenstaande clip aan het eind abrupt wordt afgebroken. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (783)?

'Forgotten Town' van The Christians uit 1987 en het openingsnummer van hun debuutalbum. Bovenstaande clip is de tweede versie van het nummer, dat alleen in de VS werd uitgebracht. The Christians is een 'blue-eyed soul' band uit Liverpool (Engeland), die eind jaren '80 en begin jaren '90 verschillende hits scoorde. De naam van de band werd gekozen naar aanleiding van de achternaam van de drie broers die in de eerste line-up zaten. De band bestaat nog steeds, maar alleen zanger Garry Christian is als oorspronkelijk lid overgebleven. Dit jaar brachten ze het album "Soul from Liverpool" uit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (782)?

'Forget Me Not' van Bad English uit 1989, het was de eerste single van de band. Bad English was een Amerikaanse rockband die in 1988 opgericht werd en bestond uit ex-Journey leden Jonathan Cain (keyboards) en Ricky Phillips (bas), die voegden bij zanger John Waite. De drie hadden daarvoor samengespeeld in The Babys, de band werd aangevuld met Neal Schon (gitaar) en Deen Castronovo (drums). Het eerste album ("Bad English") was met drie hitsingles direct succesvol. Het tweede album ("Backlash") uit 1991 leverde geen hitsingle op. De band was al voor het uitbrengen van het album uit elkaar gevallen, want Philips en Schon vonden de muziekkeuze te 'poppy'. Castronovo, Schon en Cain vonden elkaar weer in het heropgerichte Journey. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (781)?

'Forever' van Little Steven and the Disciples of Soul uit 1982 en te vinden op het (debuut)album "Men Without Women". Steven Van Zandt, geboren als Steven Lento (1950) is een Amerikaans musicus, acteur en radiodiskjockey. Hij is bekend als gitarist bij Bruce Springsteens E Street Band waar hij ook mandoline speelt en als acteur in de televisieserie "The Sopranos". Van Zandt treedt ook op onder de namen Little Steven of Miami Steve en werkt als songwriter, arrangeur en producent. Hij maakte in het begin deel uit van Southside Johnny and the Asbury Jukes. Hij verliet de E Street Band in 1984 (Springsteens song 'Bobby Jean' beschrijft deze split ten dele) en was sindsdien partij in ontelbare muzikale soloprojecten en samenwerkingsverbanden van soul tot hardrock, soms als frontman zoals bij The Disciples of Soul. Van Zandt keerde in 1995 terug naar de E Street Band. In 1999 nam hij één van de hoofdrollen in "The Sopranos" voor zijn rekening als stripclubbaas Silvio Dante. In het tweede seizoen kwam hij minder voor ten gevolge van een drukker schema bij de E Street Band. Sinds 2002 leidt hij het radioprogramma "Little Steven's Underground Garage", toegespitst op garage rock en gelijkaardige rocksubgenres. Hij staat bekend om het dragen van zigeunerkleding en een bandana op het podium terwijl hij in "The Sopranos" een opvallende pruik draagt, beide om permanent haarverlies veroorzaakt door een auto-ongeval te verbergen. Na Clarence Clemons komt Van Zandt bij de E Street Band-concerten het meest in beeld wanneer hij het publiek opzweept of met ruige nasale stem als backing vocals in de microfoon zingt. Zijn stem komt het duidelijkst naar voor in de Springsteen-nummers 'Two Hearts', 'Land of Hope and Dreams', 'Badlands' en 'Murder Incorporated'. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (780)?

'For Your Babies' van Simply Red uit 1992 en te vinden op het album "Stars", dat door velen als één van de mooiste albums van de band wordt beschouwd.

Herinnert u zich deze nog (779)?

'The Fool on the Hill' van The Beatles uit 1967 en te vinden op het album "Magical Mystery Tour", dat ook als film werd uitgebracht. Het nummer werd geschreven door Paul McCartney, die prominent in deze clip aanwezig is. Hij zei over het nummer: 'Ik denk dat ik een lied wilde schrijven over iemand als Maharishi. Zijn critici noemden hem een gek en namen hem door zijn gegiechel niet serieus. Ik zat aan de piano in het huis van mijn vader, sloeg op een toets en 'Fool on the Hill' was geboren.' (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (778)?

'Flowers in the Rain' van The Move uit 1967. The Move was één van de belangrijkste Britse rockbands uit de jaren '60 van de vorige eeuw. Het belangrijkste bandlid was gitarist/zanger/songwriter Roy Wood, mede-bandleden waren basgitarist Chris Kefford, zanger Carl Wayne, gitarist/zanger Trevor Burton en drummer/zanger Bev Bevan. In 1972 werd de band ontbonden, deze bestond toen behalve uit Wood en Bevan uit basgitarist/zanger Richard Tandy, keyboardspeler/blazer Bill Hunt en zanger/gitarist/pianist Jeff Lynne. Wood, Lynne, Bevan en Tandy startten in 1970 The Electric Light Orchestra. In 2004 werd The Move opnieuw gestart met o.m. Trevor Burton en Bev Bevan als bandleden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (777)?

'Feelin' Alright' van Joe Cocker uit 1969, deze opname is (denk ik) enkele jaren geleden gemaakt tijdens een optreden in Berlijn. Het nummer is in 1968 geschreven door Dave Mason van de Britse rockband Traffic. Het nummer is vervolgens door diverse artiesten gecoverd, w.o. Grand Funk Railroad, Three Dog Night, Paul Weller,  Lulu, Rare Earth, The Jackson 5, The Black Crowes en Huey Lewis, maar Cocker scoorde er met zijn rauwe stemgeluid de grootste hit mee. Hieronder een uitvoering uit 2004 ter gelegenheid van de inwijding van het nummer in de "Rock & Roll Hall of Fame" door een keur van artiesten, o.m. Dave Mason, Steve Winwood, Jim Capaldi (ex-leden van Traffic), Kid Rock, Keith Richards, Tom Petty, ZZ Top, Jackson Browne en The Temptations. (bron: Wikipedia)    

Herinnert u zich deze nog (776)?

'Delta' van Crosby, Stills and Nash uit 1982 en te vinden op het album "Daylight Again". Het nummer is geschreven door David Crosby, die op het laatste moment bij de opnames betrokken werd. Stills en Nash wilden er eerst een gezamenlijk project maken met o.m. Art Garfunkel en Timothy B. Schmit als gastzanger. Toen Atlantic Records dit merkte en liet weten alleen geïnteresseerd te zijn in de uitgave van een CSN-album, gingen Stils en Nash alsnog overstag. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (775)?

'Fallen Angel/ Showdown at Big Sky' van Robbie Robertson uit 1987. Het zijn de twee openingsnummers van zijn puike solodebuutalbum, getiteld "Robbie Robertson". Op dit album wordt hij o.m. bijgestaan door Peter Gabriel (bij het eerste nummer) en de leden van U2 (niet te horen in deze twee nummers). Jaime Robbie Robertson (1943) is een Canadese gitarist, songwriter en rock-zanger die deel uitmaakte van The Band. Zijn vader was van Joodse en zijn moeder van Indiaanse afkomst. Als kind kwam hij al vroeg in aanraking met zowel Indiaanse muziek als de Amerikaanse countrymuziek. Hij leerde gitaar spelen en begon ook te componeren. Vanaf 1965 begeleidde hij Bob Dylan met nog een aantal muzikanten als The Hawks. Uiteindelijk zou dit leiden tot de oprichting van The Band. In 1976 kwam er een eind aan The Band middels de legendarische optredens van "The Last Waltz". Robertson ging samenwerken met regisseur Martin Scorsese en verzorgde een aantal soundtracks van films. De laatste tijd is het erg stil rond Robertson, zijn laatste album verscheen in 1998.   

Herinnert u zich deze nog (774)?

'Fair Warning' van Todd Rundgren uit 1975 en afkomstig van zijn zesde album "Initiation". Op dit album experimenteert Todd flink met de mogelijkheden van de synthesizer. Met dit nummer geeft Todd een cryptische waarschuwing aan de luisteraar dat hij bij de volgende nummers nog meer aan het experimenteren slaat en dat de luisteraar moet bepalen of het album al dan niet verder afgespeeld zal worden. Het album is met een speelduur van 68 minuten één van de langstdurende (enkele) elpees uit de muziekgeschiedenis. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (773)?

'Face the Face' van Pete Townshend uit 1985, deze opname is gemaakt in 1989 in de Universal Amphitheatre (Los Angeles). Het nummer is te vinden op zijn solo-album "White City", maar werd geen echt grote hit. Peter Dennis Blandford ('Pete') Townshend (1945) is een Engelse rockgitarist, -zanger, -songwriter en -componist die vooral bekend is door zijn rol als gitarist en songwriter van de Britse rockband The Who. De carrière van Pete Townshend met The Who beslaat een periode van meer dan veertig jaar. Townshend schreef meer dan honderd nummers voor de elf studioalbums die The Who maakte, bijvoorbeeld de grootste delen van de rockopera's "Tommy" en "Quadrophenia". Hoewel hij het bekendst is als gitarist, heeft Townshend op verschillende albums (zowel solo als met de band) ook instrumenten als de basgitaar, drums en piano bespeeld. Tijdens zijn solocarrière, waarin hij slechts sporadisch actief is (geweest), kreeg Townshend de kans om te spelen met zowel een van zijn grote helden, John Lee Hooker, en verschillende muzikanten uit de rockwereld, waaronder David Gilmour, Simon Phillips, Pino Palladino en Ronnie Lane. Townshend is een voorstander en donateur van verschillende liefdadigheids- en andere filantropische doeleinden. Omdat zijn luistervermogen gedurende de afgelopen jaren flink verminderd is als gevolg van uitbundige blootstelling aan harde muziek uit koptelefoons en tijdens concerten, heeft Townshend geholpen om de organisatie Hearing Education and Awareness for Rockers op te starten. In 2003 werd hij door de politie officieel gewaarschuwd, omdat hij op het internet een kinderpornosite zou hebben bezocht, maar na een artikel in The Guardian, waarin hij werd vrijgepleit, werd hij vrijgesproken. In 2006 bracht hij met The Who het eerste album met nieuw materiaal sinds 25 jaar uit en begon met hen een lucratieve en succesvolle wereldtournee. (bron: Wikipedia)

Les Paul (1915-2009)

Gitaarlegende Les Paul is vandaag op 94-jarige leeftijd overleden na complicaties bij een longontsteking. Paul (echte naam Lester William Polfuss) was een bekend gitarist en gitaarbouwer. Hij leverde een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de meersporen-opnametechniek. Ook was hij één van de eersten die een elektrische gitaar met een massieve klankkast bouwde. Hij kwam in contact met de firma Gibson, wat tot de Gibson Les Paul-gitaar leidde. Deze gitaar zou later in alle muziekgenres, van blues tot heavy metal, te horen zijn. Bij een auto-ongeluk in januari 1948 werden de botten van zijn rechterarm verbrijzeld. Hij vroeg de chirurg die arm zo vast te zetten dat hij nog gitaar kon spelen. The Edge (U2), Jimmy Page (Led Zeppelin), Slash (Guns N' Roses), Pete Townsend (The Who) en Joe Satriani zijn enkele van de bekendste gebruikers van de Les Paul-gitaar. Les Paul was ook een gevierd (jazz)gitarist. Met Mary Ford, met wie hij jarenlang getrouwd was, scoorde hij hits als 'How High The Moon', 'Nola' 'Lover', 'Mockin' Bird Hill', 'Vaya Con Dios', 'Tennessee Waltz' en 'The World is Waiting for the Sunrise'. (bron: Knack)

Herinnert u zich deze nog (772)?

'Eyes of Blue' van Paul Carrack uit 1997 en afkomstig van het album "Blue Views". Paul Carrack is een Britse zanger/songwriter/multi-instrumentalist, met wereldwijde nummer 1 hits en een uniek stemgeluid. Al meer dan twintig jaar zingt en treedt hij op met, schrijft voor of is bandgenoot van ontelbare artiesten. Zijn repertoire bevat allerlei muzikale gebieden, variërend van pop, rock tot soul. De lijst van artiesten waarmee Carrack heeft samen gewerkt is indrukwekkend, o.m. Sting, Phil Collins, Eagles, Elvis Costello, Roger Waters, Diana Ross, Rod Stewart, Frankie Miller Band, Roxy Music, The Smiths, The Undertones, Madness, John Hiatt, The Pretenders, Michael McDonald, Tom Jones en BB King. De tophits die hij maakte als bandlid van Ace met 'How Long', Squeeze met 'Tempted' en Mike and The Mechanics met 'The Living Years' en 'Over My Shoulder', zijn altijd een belangrijk onderdeel van zijn repertoire gebleven. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (771)?

'Evil Ways' van Santana uit 1969, deze opname is te vinden op de DVD "Live By Request" (2005). Het nummer is geschreven door Sonny Henry en voor het eerst opgenomen door de Amerikaanse jazzpercussionist Willie Bobo, die later sessiemuzikant werd bij Santana. De single, afkomstig van het debuutalbum "Santana", werd de eerste hit voor Santana. Het gaat over een boosaardig meisje: "You've got to change your evil ways, baby/Before I stop lovin' you." Vervolgens probeert ze haar vriend jaloers te maken door steeds 'close' met vriend(inn)en om te gaan: "You hangin' 'round, baby/With Jean and Joan and-a who-knows-who." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (770)?

'The Downtown Lights' van The Blue Nile uit 1989 en afkomstig van het album "Hats". The Blue Nile is een Schotse band in het alternatieve pop- en new wave-genre. In eerste instantie werd de muziek van The Blue Nile gedomineerd door synthesizers en andere elektronische instrumenten. De band werd eind jaren zeventig opgericht toen Paul Buchanan en Paul Joseph Moore na hun afstuderen Robert Bell ontmoetten. Ze vormden hun eigen platenlabel (Peppermint Records) en brachten hun eerste single uit, 'I Love This Life', dat geen hit werd. Toen de plaatselijke elektronica-zaak ("Linn") hun muziek hoorde, besloot deze winkel de opname van een demo te financieren teneinde de apparatuur die in de winkel werd verkocht te promoten. "Linn" was zo enthousiast over het resultaat dat er speciaal voor het debuutalbum van The Blue Nile een label werd opgericht. Het debuutalbum, "A Walk Across the Rooftops", kwam uit in 1984. Het album kreeg lovende kritieken maar verkocht slechts matig. Eén van de singles van dit album, het epische nummer 'Tinseltown In The Rain', werd een culthit en staat nog steeds jaarlijks hoog genoteerd in de hitlijsten-aller-tijden. In 1989 kwam het tweede album van de band uit, "Hats". Ook dit album werd geprezen maar de verkoop verliep minder goed dan de kritieken voorspelden. In 1993 werkte de band mee aan het succesvolle album "Diva" van zangeres Annie Lennox. Een jaar later bracht de band het volgende album uit: "Peace at Last". Een groot verschil met de vorige albums, want de elektronica was vervangen door de akoestische gitaar van Paul Buchanan. Het album verkocht slecht. In 2004 bracht de band het album "High" uit en treedt nog steeds (maar beperkt) op. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (769)?

'An Englishman in New York' van Godley and Creme uit 1979 en afkomstig van het album "Freeze Frame". De videoclip is, zoals gebruikelijk bij de heren, opvallend en door hen zelf geproduceerd. Kevin Godley zingt op de voorgrond, terwijl Lol Creme een big bandorkest dirigeert dat bestaat uit modepoppen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (768)?

'Easy Livin'' van Uriah Heep uit 1972 en afkomstig van het album "Demons and Wizards", een album dat ik vroeger behoorlijk grijs gedraaid heb. De band brak met deze single en dit (vierde) album door in Finland, Noorwegen, Duitsland, Nieuw-Zeeland en Nederland. Uriah Heep is een Britse rockband met als originele leden keyboardspeler Ken Hensley, zanger David Byron, bassist Paul Newton, gitarist Mick Box en drummer Alex Napier. Uriah Heep bestaat sinds 1969. De samenstelling veranderde later meerdere keren. Kenmerkend zijn de meerstemmige backing vocals en invloeden van progressieve rock, hardrock, heavy metal, jazz, en soms zelfs country. De single 'Easy Livin'' was in Nederland in 1972 nog niet succesvol, maar een jaar later bij de tweede release wel. (bron: Wikipedia)   

 

Herinnert u zich deze nog (767)?

'Drive My Car' in een uitvoering van Paul McCartney, afkomstig van de live-DVD "The Space Within Us" uit 2006. Het nummer is grotendeels geschreven door Paul McCartney met aanvullingen door John Lennon en verscheen voor het eerst op het Beatles-album "Rubber Soul" in 1965. Het nummer gaat over een vrouw die aan de zanger vertelt dat ze een beroemde filmster gaat worden, hem vraagt of hij zijn chauffeur wil worden en toevoegt "and maybe I'll love you". Als hij na enige twijfel ingaat op haar aanbod bekent de vrouw dat ze geen auto heeft, maar wel alvast een chauffeur: "and that's a start". Volgens McCartney is 'Drive my car' in de bluesmuziek een eufemisme voor seks.

Willy DeVille (1950-2009)

De Amerikaanse zanger Willy DeVille (echte naam William Borsay) is op 58-jarige leeftijd aan kanker gestorven. DeVille leed aan alvleesklierkanker. Hij overleed in de nacht van donderdag op vrijdag in een New Yorks ziekenhuis. Willy DeVille staat bekend om zijn muziek die het midden houdt tussen rock, latino, blues, doo-wop en country. In 1974 richtte hij samen met Ruben Siguenza en drummer Tom Allen zijn band Mink DeVille op. De doorbraak kwam in 1977 met 'Spanish Stroll'. De single 'Storybook Love',  in 1987 genomineerd voor een Oscar, werd gebruikt in de film 'The Princess Bride'. In het midden van de jaren 1980 startte DeVille een solocarrière. Hij speelde onder meer met Bruce Springsteen, Van Morrison, Tom Waits, Southside Johnny en Los Lobos. DeVille kampte ook lange tijd met een drugsverslaving. In februari 2008 trad hij voor het laatst in Nederland op, hieronder een fantastisch interview met Willy door 'Jakhalzen' Levy en Sadeghi in het programma "De Wereld Draait Door". (bron: Het Nieuwsblad)

Herinnert u zich deze nog (766)?

'A Dream Goes On Forever' van Todd Rundgren uit 1973, het was het enige nummer van het dubbelalbum "Todd" dat op single verscheen. De interesse van Todd voor de synthesizer en experimentele muziek was duidelijk merkbaar op het album, maar er staan ook fraaie popsongs op, zoals 'The Last Ride' en bovenstaand nummer. Op 8 februari 2010 speelt hij in Paradiso en ik ben van plan om er naar toe te gaan. Ik heb hem in de jaren '80 zien optreden in de Edenhal in Amsterdam, hierbij gooide hij na afloop van het nummer 'Singring and the Glass Guitar' een glazen gitaar aan gruzelementen. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (765)?

'Don't Look Any Further' van Dennis Edwards en Siedah Garrett uit 1984. Dennis Edwards (1943) is een Amerikaanse soulzanger. Het meest bekend is hij als opvolger van David Ruffin als leadzanger van de succesvolle Amerikaanse soulgroep The Temptations. Hij treedt nog op met een groep genaamd The Temptations Revue featuring Dennis Edwards. Siedah Garrett had in 1987 nog een hit met 'I Just Can't Stop Loving You', een duet met Michael Jackson. Tevens was zij achtergrondzangeres bij Madonna. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (764)?

'Don't Go Away' van Oasis uit 1997, afkomstig van het album "Be Here Now" en geschreven door lead-gitarist Noel Gallagher. Het nummer gaat volgens Noel over het verliezen van een dierbaar persoon, hij schreef toen zijn moeder in het ziekenhuis werd onderzocht op vermoeden van kanker. Uiteindelijk werd de gevreesde ziekte niet bij haar geconstateerd, maar besloot hij toch verder te schrijven aan een somber nummer. Liam Gallagher beweerde in een interview in 1997 dat hij moest huilen tijdens de opname van het nummer: "I just thought 'fuck that, I can't be singing this song' and I had to go away and sort myself out." De openingszin van het nummer, "A Cold and Frosty Morning" vormt tevens het begin van het nummer 'Dead End Street' van The Kinks, één van de bands die van invloed was op de muziek van Oasis. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (763)?

'Domino' van Van Morrison uit 1970, bovenstaande opname is te vinden op de DVD "Astral Weeks Live at the Hollywood Bowl" (2009). Het is het openingsnummer van het album "His Band and the Street Choir" en Morrisons persoonlijke, muzikale eerbetoon aan r&b-zanger/pianist Fats Domino. De single bereikte een 9e positie in de hitlijst van de VS, zijn hoogste notering ooit. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (762)?

'Do It Again' van The Beach Boys uit 1968. Het werd geschreven door Brian Wilson (muziek) en Mike Love (tekst) en verscheen eerst op single en vervolgens in 1969 op het album "20/20". Tijdens de opnames was de werktitel van het nummer 'Rendezvous'. In eerste instantie zong Mike Love de tekst "and surf again", maar dit werd later gewijzigd in "and do it again", waardoor het nummer uiteindelijk een andere titel kreeg. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (761)?

'Dignity' van Bob Dylan uit 1994, deze opname is gemaakt bij "MTV Unplugged" in 1995. Het nummer werd opgenomen tijdens de studiosessies voor het album "Oh Mercy" (1989), maar verscheen uiteindelijk niet op dit album. Een geremixte versie (met orgel in plaats van slide-gitaar) verscheen op het album "Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3" (1994). Van het optreden bij MTV verscheen in 1995 een live-album. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (760)?

'Did It In a Minute' van Hall & Oates uit 1982 en afkomstig van het album "Private Eyes". Dit is zeker niet het beste album van het duo, hoewel de singles 'Private Eyes' en 'I Can't Go For That (No Can Do)' een eerste plaats in de VS (Billboard Hot 100) bereikten. Bovenstaande single behaalde een negende positie in dezelfde hitlijst. (bron: Wikipedia)

Los Lobos speelt Paradiso 'down'

Gisteravond in Paradiso een swingend optreden gezien van Los Lobos, een Amerikaanse tex-mex-rockgroep afkomstig uit het oosten van Los Angeles. De groep zingt zowel in het Engels als in het Spaans en combineert stijlen als country, rock 'n roll, blues, bolero en mariachi met elkaar. De muziekstijl van Los Lobos wordt ook wel chicanorock genoemd, verwijzend naar de Chicano's, de naam voor kinderen die in Los Angeles geboren zijn uit een gezin met Mexicaanse ouders. De naam 'Los Lobos' is Spaans voor De Wolven. Los Lobos won in zijn bestaan drie Grammy's. Ze verwierven wereldwijde bekendheid met hun remake van het nummer 'La Bamba' van Ritchie Valens, voor de gelijknamige film uit 1987. Het nummer werd in verschillende landen een nummer 1-hit, waaronder de VS en Nederland. Los Lobos is actief sinds 1973. Ze begonnen als feestband voor op bruiloften en partijen en die gemoedelijkheid stralen ze nog steeds uit. In 1983 kwam hun eerste album uit en een jaar later hun tweede, maar hun doorbraak kwam pas met de single 'La Bamba' in 1987, waarna er verschillende albums volgden. In 1995 maakten ze de muziek voor de hitfilm "Desperado". Voor één van de nummers daarvan, 'Mariachi Suite', ontving de groep een Grammy Award (bron: Wikipedia). Hoewel de band al ruim 26 jaar bestaat, straalde de band geen verzadiging uit. In tegendeel, soms zag het er nogal wat rommelig en amateuristisch uit, m.n. bij het afstellen van de instrumenten en het geluid. Zo was er bijna de hele avond een irritante brom uit één van de geluidsboxen hoorbaar, stopte David Hidalgo abrupt met het spel op de accordeon (maar improviseerde verder op de drums) en was de stem van Louie Perez af en toe niet te horen. Hidalgo viel als enige een beetje uit de toon met zijn matige zang, hij gaf dan ook toe dat hij ook een jaartje ouder was geworden. Cesar Rosas liet daarentegen middels zijn zang- en gitaarspel blijken dat hij nog bruist van energie. Hij kreeg het dan ook voor elkaar om de hele band 'down' op het podium te krijgen, waarbij saxofonist Steve Berlin er al liggend op het podium maar geen genoeg van kreeg. Als tegenprestatie verwachtte Rosas dat ook de zaal 'down' zou gaan en door de ontspannen sfeer zat het publiek al snel spontaan op de hurken om vervolgens het dansen weer vrolijk te hervatten. Het publiek was al goed opgewarmd door de band in het voorprogramma, Rupa & The April Fishes, die er ook al een swingend geheel van maakte. Bassist Conrad Lozano zag er weliswaar niet uit met zijn driekwart broek en witte sokken, maar zijn spel was prima en hij genoot zichtbaar van de avond. Multitalent Louie Perez kon net zo goed op gitaar als op drums uit de voeten en drummer Cougar Estrada wat rust te gunnen. Kortom, een zeer geslaagde avond en vandaag maar meteen een verzamelCD van Los Lobos aangeschaft, want tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog geen muziek van de band had in mijn CD-verzameling.

Herinnert u zich deze nog (759)?

'Dead End Street' van The Kinks uit 1966 en geschreven door 'vaste' tekstschrijver Ray Davies. Het werd oorspronkelijk alleen als single uitgebracht, maar werd als bonustrack toegevoegd op het album "Face to Face". Het nummer gaat, zoals bij veel songs van The Kinks, over de armoede en ellende bij de 'lower class' in de Britse samenleving. De single werd een succes in Groot-Brittannië met een vijfde plaats in de hitlijsten. In 1976 plaatste het muziektijdschrift New Musical Express het nummer op de 72e positie in de lijst "Top 100 Singles of All Time". Het nummer werd o.m. gecoverd door The Jam en was (evenals de clip) van grote invloed op de hit 'The Importance of Being Idle' van Oasis in 2005. In 2008 verscheen een niet eerder uitgebrachte opname van het nummer op de 6-CDbox "Picture Book" van The Kinks. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (758)?

'De Do Do Do De Da Da Da' van The Police uit 1980 en afkomstig van het album "Zenyatta Mondatta". Volgens Sting gaat het nummer over de voorkeur van mensen voor eenvoudige liedjes, in een interview met "Rolling Stone" zei hij: "I was trying to make an intellectual point about how the simple can be so powerful. Why are our favourite songs 'Da Doo Ron Ron' and 'Do Wah Diddy Diddy'? In the song, I tried to address that issue. But everyone said, 'This is bullshit, child's play.' No one listened to the lyrics. Listen to the lyrics. I'm going to remake it again and put more emphasis on what I was talking about." Een aardig nummer, maar zeker niet één van de beste van de band. (bron: Wikipedia)

 

Herinnert u zich deze nog (757)?

'Day Tripper' van The Beatles uit 1965 en verscheen alleen op single, als dubbele A-kant samen met 'We Can Work It Out'. Het behaalde de eerste plaats in de Britse hitlijsten en een vijfde in de VS (Billboard Hot 100). Hoewel in eerste instantie werd beweerd dat het nummer over een meisje gaat, gaf McCartney later toe dat het over drugs (LSD) ging. Hoewel de credits zoals gebruikelijk op naam van Lennon/McCartney staan, werd het grootste deel van de tekst door Lennon geschreven. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (756)?

'Cathedral' van Crosby, Stills and Nash uit 1977, deze opname is uit 1982 of 1983. Het is te vinden op het album "CSN" en werd geschreven door Graham Nash. Een juweeltje, dat ze ook speelden tijdens het concert in de Heineken Music Hall op 6 juli 2009.

Herinnert u zich deze nog (755)?

'Dancing Barefoot' van Patti Smith uit 1979, hoewel deze opname uit 1999 is. Patricia Lee (Patti) Smith (1946) is een Amerikaanse rockzangeres en dichteres. Zij wordt wel beschouwd als een voorloper van de punkbeweging, maar is in feite meer verwant aan artiesten als The Velvet Underground en Bob Dylan. De arrangementen van haar nummers zijn vaak vrij complex en er komen ook lange improvisaties voor. Het nummer is door diverse artiesten gecoverd, o.m. door U2 (1989) en Simple Minds (2001), maar de originele uitvoering vind ik de allerbeste. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (754)?

'Così Celeste' van Zucchero en Cheb Mami uit 1995, deze versie is uit 2004 en afkomstig van het uitstekende compilatie-album "Zu & Co.", waarop Zucchero nieuwe versies van oudere nummers opnam met artiesten waarmee hij tijdens zijn carrière had gewerkt. Cheb Mami (Mohamed Khelifati) is een Algerijnse zanger en raï-muzikant, die voornamelijk zingt in het Algerijns, maar ook in het Frans en Egyptisch. De muziek van Cheb Mami is een mix van mediterrane met Turkse en Griekse invloeden, maar ook Zuid-Amerikaanse. Hij zong samen met vele beroemde artiesten, zoals Charles Aznavour, Ziggy Marley en Sting. Cheb Mami is niet onomstreden, hij zou in 2005 een vrouw hebben gedwongen een abortus te ondergaan. Frankrijk vaardigde ruim een jaar geleden een internationaal arrestatiebevel voor hem uit en Interpol verzocht Algerije in januari 2009 om uitlevering van de muzikant. Eind vorige maand werd hij op luchthaven Orly gearresteerd door de politie en op 4 juli 2009 werd hij door een Franse rechtbank veroordeeld tot een vijfjarige gevangenisstraf. (bron: Wikipedia/nieuws.marokko.nl)

Herinnert u zich deze nog? (753)

'Cortez the Killer' van Neil Young and Crazy Horse uit 1975 en te vinden op het album "Zuma". Het nummer gaat over Hernán Cortés, de Spaanse legerleider die in de 16e eeuw Mexico veroverde en de (bloedige) strijd van de Spanjaarden tegen de Azteken. Young heeft verklaard dat hij het nummer op school schreef tijdens zijn studie geschiedenis. Het werd door het tijdschrift "Guitar World's" op de 39e positie geplaatst in de lijst "100 Greatest Guitar Solos" en door "Rolling Stone" op een 321 positie in de lijst "500 Greatest Songs of All Time". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (752)?

'Cool for Cats' van Squeeze uit 1979. Squeeze was een Britse pop/rock-band. De band ontstond in 1974 in Londen, ging uiteen in 1982, kwam weer bij elkaar in 1985 en hield het in 1999 voorgoed voor gezien. De oorspronkelijke leden waren Chris Difford (gitaar, zang), Glenn Tilbrook (zang, gitaar), Jools Holland (piano) en Paul Gunn (drums). De bezetting veranderde daarna regelmatig. "East Side Story", waarschijnlijk het meest succesvolle album van Squeeze, kwam uit in 1981 en werd geproduceerd door Elvis Costello en Roger Bechirian. Bekende singles waren 'Cool for Cats' en 'Labelled with love'. De titel van het nummer is een verwijzing naar de Britse tv-serie uit de jaren '50 en '60 "Cool for Cats", waarin rock 'n' rollartiesten optraden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (751)?

'Concrete Jungle' van Bob Marley & The Wailers uit 1973. Het is het openingsnummer van het album "Catch a Fire". De eerste 20.000 exemplaren van de elpee waren voorzien van een bijzondere hoes voorzien van de afbeelding van een Zippo-aansteker, deze was ontworpen door Rod Dyer en Bob Weiner. De hoes werkte hetzelfde als de beroemde aansteker, die aan de zijkant moest worden geopend om de elpee te voorschijn te halen. Deze constructie was zo ingewikkeld, dat de hoes met de hand moest worden gefabriceerd. Dit was uiteindelijk een té dure keuze, zodat de opvolgende exemplaren van een alternatieve hoes werden voorzien, waarop de foto van een (grote) joint rokende Marley te zien was. De Zippo-albums zijn echte 'collector items' geworden. (bron: Wikipedia)

Crosby Stills & Nash in HMH

Nadat ik vorig jaar Stephen Stills al een prima concert in Paradiso had zien geven, wilde ik deze drie Amerikaanse pop-iconen ook live in actie zien. Na een wat aarzelend begin (veel samenzang, alleen begeleiding op gitaar) kwamen de heren goed op gang, maar helaas werd dit 'wreed' onderbroken voor een pauze. Hoewel het er bij de start op leek dat David Crosby nogal ongeïnteresseerd was door met zijn handen in zijn broekzak op het podium te staan, kwam hij helemaal los toen een fan hem vanuit de uitverkochte zaal toeriep dat hij er goed uitzag. Hij antwoordde de man dat hij liever had gehad dat zijn zus dat had geroepen gezien zijn ervaringen in de gevangenis. CS&N speelden in het begin o.m. nummers van andere bekende artiesten (o.m. The Rolling Stones en Bob Dylan). Leuk, maar hier zat ik niet op te wachten. Na een fraaie uitvoering van 'Guinnevere' en 'Our House' was het dus helaas tijd voor een pauze. Na de pauze kwamen CS&N (en de begeleidingsband) helemaal los en konden we genieten van klassiekers als 'Winchester Cathedral', 'Just a Song Before I Go', 'For What It's Worth', 'Marrakesh Express' en 'Almost Cut My Hair'. Jammergenoeg werd er maar één toegift gespeeld, 'Love The One You're With'. De zang van Nash en Crosby was dik in orde en zoals gebruikelijk was het gitaarspel van Stills zijn sterkste punt. Een bijzonder concert, omdat er alleen zitplaatsen waren. Bij het laatste nummer konden we toch nog even losgaan, omdat iedereen ging staan. Nu alleen Neil Young nog een keer live bewonderen, het is een kwestie van keuzes maken!       

Herinnert u zich deze nog (750)?

'Coming Back to Life' van Pink Floyd uit 1994 en afkomstig van het album "The Division Bell", het laatste studioalbum van de band en het tweede album zonder Roger Waters. Het overbruggende thema van het album is (het gebek aan) communicatie. De titel van het album is gebaseerd op de tekst van 'High Hopes'. "The Division Bell" werd goed verkocht, maar door critici slecht ontvangen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (749)?

'Come Down in Time' van Elton John uit 1970, hoewel deze (live-)opname in 2003 in Manchester is gemaakt. Het nummer is te vinden op zijn derde album "Tumbleweed Connection" en is geschreven door zijn 'vaste' tekstschrijver Bernie Taupin. Het album werd in 2003 met een 463e positie opgenomen in de lijst "The 500 Greatest Albums of All Time" van Rolling Stone's magazine. In 1991 coverde Sting het nummer op het album "Two Rooms: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin". Het nummer gaat over een gesprek tussen een man en zijn geliefde, waarbij zij hem verzoekt om met haar mee te gaan, maar de man twijfelt of haar verzoek serieus is. Elton John speelt dit nummer sporadisch tijdens concerten. (bron: Wikipedia)  

Herinnert u zich deze nog (748)?

'Children of The Revolution' van T.Rex uit 1972. T.Rex was een Engelse rockband met gitarist en zanger/ songwriter Marc Bolan als 'frontman'. De band werd in 1960 opgericht als folkrock-groep onder de naam Tyrannosaurus Rex, maar zij wijzigden deze naam én het muziekgenre in 1970. In de jaren '70 scoorden zij als 'glamrock' band hits met o.m. 'Hot Love', 'Get It On, 'Telegram Sam' en 'Metal Guru'. Bovenstaand nummer gaat over de opstandigheid van de tieners en bij de release werd het door sommige critici zeer negatief beoordeeld. De band werd zelfs beschuldigd van communistische propaganda. In 1977 werd T.Rex ontbonden nadat Bolan was omgekomen bij een auto-ongeluk. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (747)?

'Caravan of Love' van Isley Jasper Isley uit 1985. Isley Jasper Isley was een afsplitsing van The Isley Brothers. De band werd in 1984 opgericht door de broers Ernie Isley (gitaar) en Marvin Isley (basgitaar) en zwager Chris Jasper (keyboards). Ze brachten drie albums uit en hadden hun grootste hit met deze R&B-ballad. Het werd geschreven door Chris Jasper, die in het nummer een christelijke boodschap verkondigde. In 1987 werd de band ontbonden en in 1991 sloten Ernie en Marvin zich weer aan bij The Isley Brothers.

In 1986 bracht de Britse indie-band The Housemartins een cover van het nummer uit. Deze a capella- versie werd een groot succes, met o.m. een eerste plaats in de Britse hitlijsten. Het nummer verscheen alleen op single om vervolgens in 1988 opgenomen te worden op het (greatest hits-)verzamelalbum "Now That's What I Call Quite Good". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (746)?

'Can't Get You Off My Mind' van Lenny Kravitz uit 1995 en te vinden op het album "Circus". Overmorgen (zaterdag 4 juli) treedt hij op in het Westerpark in Amsterdam. 

Herinnert u zich deze nog (745)?

'Can't Buy Me Love' van The Beatles uit 1964 en te vinden op hun derde album "A Hard Day's Night", dat tevens de titel van hun eerste film is. Het is de zesde single van de band, het nummer werd door Paul McCartney geschreven, maar zoals gebruikelijk zijn de credits voor Lennon/McCartney. Begin 1964 verbleef de band in Parijs voor achttien concerten in het Olympia theater. Op één van hun hotelkamers lieten ze een piano plaatsen, zodat ze konden componeren. Hier schreef McCartney het nummer onder druk van de platenmaatschappij. Het nummer werd op 29 januari 1964 opgenomen in de Parijse Pathé Marconi-studio. The Beatles doken de studio in om de Duitse versies van 'She Loves You' en 'I Want To Hold Your Hand' op te nemen, omdat de Duitse tak van EMI, Odean, ervan overtuigd was dat The Beatles in Duitsland alleen succes konden behalen wanneer ze in in het Duits zongen. Na de opnames van 'Sie Liebt Dich' en 'Komm, Gib Mir Deine Hand' was er nog studiotijd over. De band nam een backing track op van 'Can't Buy Me Love', waar Paul McCartney's zang op 25 februari van dat jaar in de Abbey Road-studio overheen werd gedubd. George Harrison voegde er een nieuwe gitaarsolo aan toe. Het nummer behaalde de nummer één positie in de hitlijsten van o.m. de VS, Groot-Brittannië en Nederland. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (744)?

'California Dreamin'' van The Mamas & The Papas uit 1965. The Mamas & The Papas was een toonaangevende Amerikaanse zanggroep uit het midden van de jaren zestig. Samen met The Beach Boys behoorden ze tot de weinige Amerikanen die succes hadden tijdens de zogenaamde 'Britse invasie'. John Phillips, Cass Elliot, Denny Doherty en Michelle Phillips formeerden de groep nadat voorgaande pogingen tot het opzetten van een folk-groep hadden gefaald. Ze begonnen onder de naam The New Journeymen, maar zochten een makkelijker in het gehoor liggende naam. Uiteindelijk werd de naam veranderd na het bekijken van een praatprogramma over Hell's Angels op televisie. Ze hadden al direct een reusachtige hit met 'California Dreamin'', wat nog steeds hun bekendste nummer is. Het staat op nummer 89 in Rolling Stone's lijst "The 500 Greatest Songs of All Time". In interviews geven de bandleden grif toe dat tijdens hun opnamesessies (en eigenlijk ook de rest van hun leven) veel gebruik werd gemaakt van drugs, er was altijd veel marihuana en andere populaire drugs uit die tijd voorhanden. Ze geven zelfs toe dat zij de drugs gebruikten voor de ogen van hun kinderen, die regelmatig bij de opnamesessies aanwezig waren. Na onderlinge ruzies viel de band in juli 1968 uiteen.

The Beach Boys brachten in 1982 twee covers van het nummer uit. Andere bekende artiesten die het nummer coverden, zijn Jose Feliciano, America, The Carpenters, The Four Tops, Bobby Womack, Wes Montgomery, Benny Benassi en John Mayer. (bron: Wikipedia)

Benny Benassi (2004)

Herinnert u zich deze nog (743)?

'Breathe' van Pink Floyd uit 1973 en te vinden op het album "Dark Side of The Moon", deze opname is gemaakt in Londen tijdens de Pulse-tour in 1994. Dit openingsnummer van het album bestaat uit twee delen: gedurende één minuut is een hartslag hoorbaar, die geleidelijk aan sterker wordt terwijl ook korte geluidsfragmenten van de nummers die later op het album staan over de hartslag heen echoën. Dit deel heet 'Speak To Me'. Het einde van het album ('Eclipse') is hetzelfde: een enkele hartslag. Hierop echter geen fragmenten van nummers meer, alleen een man (Gerry Driscoll, de toenmalige portier van de studio) die héél zacht de zin "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark" uitspreekt. De titel slaat dan ook op al de schaduwrijke periodes in het leven en de zaken die hun schaduw op het leven werpen. De hartslag keert nog enkele malen terug op het album, wanneer de aanwezigheid van andere instrumenten afneemt. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (742)?

'The Break Up Song' van de Greg Kihn Band uit 1981. De Greg Kihn Band is een Amerikaanse band die werd opgericht door zanger/gitarist Greg Kihn en basgitarist Steve Wright. De rest van de band wisselde voortdurend van samenstelling. Ze hebben in totaal veertien albums uitgebracht en negen singles, waarvan bovenstaand nummer en 'Jeopardy' het meest succesvol waren. Gregs zoon Ry voegde zich in 2005 bij de band, maar speelt ook nog in zijn eigen band, Big Fun USA. Greg presenteert een radioprogramma, heeft vier romans geschreven en een verhalenbundel met bijdragen van Ray Manzarek, Pete Townshend, Joan Jett en Ray Davies. De band treedt nog maar een paar keer per jaar op. (bron: 80smusiclyrics)

Herinnert u zich deze nog (741)?

'Breakfast in Bed' van UB40 en Chrissie Hynde uit 1988. Het nummer werd geschreven door Eddie Hinton en Donnie Fritts en werd in 1969 voor het eerst bekend door de uitvoering van Baby Washington. In datzelfde jaar coverde Dusty Springfield het nummer, een jaar later gevolgd door Shirley Bassey. In 1972 verschenen er drie reggae-versies van het nummer, maar het meeste succes behaalde bovenstaande cover. UB40 kreeg bekendheid door eind jaren '70/ begin jaren '80 in het voorprogramma van Hynde's band The Pretenders te spelen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (740)?

'Breakdown' van Tom Petty and the Heartbreakers uit 1976 en afkomstig van het debuutalbum van de band en tevens hun eerste single. De meeste leden van de band (Tom Petty, Mike Campbell en Benmont Tench) speelden daarvoor in Mudcrutch. Tom Petty and the Heartbreakers hebben jammergenoeg sinds 2002 geen nieuw album uitgebracht, maar in 2008 bracht Mudcrutch (met oude leden Randall Marsh en Tom Leadon) verrassend een album uit met oude en nieuwe nummers. Bovenstaande opname is gemaakt tijdens Rockpalast in Hamburg in 1999. (bron: Wikipedia)

Steely Dan in HMH

Gisteravond genoten van een bijna twee uur durend optreden van Steely Dan in de Heineken Music Hall. Maar eerst moest ik mij worstelen door de act in het voorprogramma, het jazzkwartet van Toon Roos. Dit Nederlandse combo was speciaal geselecteerd door Donald Fagen en Walter Becker, maar dat is geen garantie voor succes. Ik vond het een vreselijk langdradig en eentonig optreden en was dan ook blij dat het afgelopen was. Maar het optreden van Steely Dan vergoedde gelukkig veel, de toon werd gezet door de verrassende uitvoering van 'Reeling In The Years', nadat de begeleidingsband het concert mocht openen. De hele (licht-)show was strak georganiseerd en het geluid was (zoals gebruikelijk in de HMH) fantastisch! Volgens recensent Ab Zagt van het AD bereikte de band zelfs bijna de perfectie en daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven. Helaas konden niet alle fraaie nummers uit het repertoire van Steely Dan worden gespeeld, maar nummers als 'Daddy, Don't Live In That New York City No More', 'Josie', 'Peg', 'Do It Again', 'My Old School', 'Aja', 'Hey Nineteen' en 'Black Friday' zorgden voor een heerlijke sfeer. Walter Becker mocht het eerstgenoemde nummer zingen en daarmee toonde hij aan dat Donald Fagen met recht de leadzanger is. Jammer dat recensent Peter Bruyn van Het Parool niet opgewonden is geraakt van het concert. Hij betitelt de muziek als ingenieuze confectiepop en bekent aan het eind van zijn recensie dat hij een hekel heeft aan jazzfestivals. Wellicht dat hij wel genoten heeft van het voorprogramma! Ik heb een heerlijke avond beleefd en ging met een mooi Aja-shirt naar huis. Overigens kun je bij OOR en Mo Multi ook een leuk en uitgebreid verslag van het concert lezen.

Herinnert u zich deze nog (739)?

'Being Boring' van de Pet Shop Boys uit 1990 en afkomstig van het album "Behaviour". Het nummer gaat over de gevolgen van het opgroeien, ouder worden en bijstellen van idealen. De titel verwijst naar een opmerking van een Japanner, die de Pet Shop Boys beschuldigde van saaiheid en een quote van schrijfster Zelda Fitzgerald (echtgenote van F. Scott Fitzgerald): "she refused to be bored chiefly, because she wasn't boring". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (738)?

'Blu' van Zucchero uit 1998 en te vinden op het album "Bluesugar". Zucchero, artiestennaam van Adelmo Fornaciari (1955), is een Italiaanse zanger, tekstschrijver, componist en producer. 'Zucchero' is Italiaans voor 'suiker', de bijnaam die hij van een lerares kreeg en die hij later voor zichzelf is gaan hanteren. Hij brak in 1985 door in Italië na zijn deelname aan het Festival van San Remo met het nummer 'Donne'. Na enkele goedverkopende albums volgde in 1988 het uitermate succesvolle album "Blue's" dat het best verkochte album ooit in Italië werd. Hierbij werd hij begeleid door muzikanten als Clarence Clemmons en de legendarische Memphis Horns. Er bestaan meerdere uitvoeringen van het nummer, waarbij hij o.m. samen zingt met Sheryl Crow en Ilse DeLange. Hij zingt in het Italiaans, de dames in het Engels. De Engelse tekst werd geschreven door Bono van U2. Ik heb voor deze versie gekozen, omdat dit de meest pure is en ik geen fan ben van Ilse DeLange. Bovendien was de fraaie versie met Sheryl Crow niet te vinden. (bron: Wikipedia)      

Herinnert u zich deze nog (737)?

'Blood of Eden' van Peter Gabriel en Sinéad O'Connor uit 1992 en te vinden op het album "Us". Het nummer was al in 1991 te horen in de film "Until the End of the World" van Wim Wenders, maar verscheen niet op de soundtrack van deze film. Hoewel het een heel mooi nummer is, haalde de single de top 40 niet. Deze single is trouwens erg bijzonder, want het bevat ook de William Orbit-mix van 'Mercy Street' (8 min.) en een speciale mix van 'Blood of Eden' (6.15 min.). (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (736)?

'Blaze of Glory' van Bon Jovi uit 1990, deze opname is afkomstig van de DVD "Bon Jovi: Live From London", die gemaakt werd n.a.v. de drie concerten die de band in juni 1995 in Wembley (Londen) gaf. Het nummer verscheen voor het eerst op de soundtrack van de film "Young Guns II", vervolgens kwam het uit als (solo)single en op het solo-album van Jon Bon Jovi, getiteld "Blaze of Glory" (1990). (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (735)?

'Brain Damage/Eclipse' van Pink Floyd uit 1973. Het zijn de twee afsluitende nummers van het geweldige album "Dark Side of the Moon". Het eerste nummer gaat over de gevolgen van mentale achteruitgang. Het nummer bevat ook de albumtitel, samen met een verwijzing naar het trieste lot van Pink Floyd-stichter Syd Barrett: "When the band you're in starts playing different tunes, I'll see you on the dark side of the moon". 'Eclipse' vloeit eigenlijk naadloos aan en wordt afgesloten door een fade-out van de hartslag. Zo lijkt het erop, dat het één nummer is. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (734)?

'Black Coffee in Bed' van Squeeze uit 1982. Squeeze was een Britse pop/rock-band. De band ontstond in 1974 in Londen, ging uiteen in 1982, kwam weer bij elkaar in 1985 en hield het in 1999 voorgoed voor gezien. De oorspronkelijke leden waren Chris Difford (gitaar, zang), Glenn Tilbrook (zang, gitaar), Jools Holland (piano) en Paul Gunn (drums). De bezetting veranderde daarna regelmatig. Het meest succesvolle album van de band, "East Side Story", kwam uit in 1981 en werd geproduceerd door Elvis Costello en Roger Bechirian. De achtergrondzang bij bovenstaand nummer werd verzorgd door Paul Young en Elvis Costello. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (733)?

'Big Sleep' van de Simple Minds uit 1982 en te vinden op het beste album van de band, "New Gold Dream (81-82-83-84)". Hoewel deze video niet bij het nummer hoort, is het zo'n fantastisch nummer dat ik het toch in deze rubriek heb opgenomen. Ik heb wel eens geopperd, dat dit een zeer geschikt nummer is om te spelen bij een uitvaartplechtigheid.

Herinnert u zich deze nog (732)?

'The Big Boss Groove' van The Style Council uit 1984, het werd alleen op single uitgebracht. Het nummer verscheen in Groot-Brittannië en Australië samen met 'You're The Best Thing' als dubbele A-kant op single en bereikte de 5e, c.q. 17e plaats in de hitlijst. Elders haalde dit nummer de hitparade niet.  

Herinnert u zich deze nog (731)?

'Bella' van Carlos Santana uit 1987 en te vinden op het (solo-)album "Blues for Salvador". Carlos droeg het album op aan zijn vrouw Deborah en ontving met dit album in 1989 een Grammy Award in de categorie "Best Rock Instrumental Performance". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (730)?

'The Beginning' van Seal uit 1991 en te vinden op het debuutalbum getiteld "Seal" van de Engelse zanger Seal Henry Olusegun Olumide Adeola Samuel. In juni 1991 stond het album drie weken op de nummer 1-positie in Groot-Brittannië en in 1992 kreeg het de titel "Best British Album" tijdens de Brit Awards. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (729)?

'Baltimore' van Randy Newman uit 1977 en te vinden op het puike album "Little Criminals", waarop hij zowel muzikaal als vocaal begeleid wordt door de Eagles. Deze opname is gemaakt tijdens de "Jazz Open" in Stuttgart op 26 juli 2006. In het nummer beschrijft Newman op een weinig positieve manier de stad Baltimore in Maryland:

"Oh, Baltimore
Man, it's hard just to live, just to live
Get my sister Sandy
And my little brother Ray
Buy a big old wagon
Gonna haul us all away

Never comin' back here
'Til the day I die"

Herinnert u zich deze nog (728)?

'Beck's Bolero' van Jeff Beck. Het origineel dateert uit 1966, bovenstaande opname is gemaakt in 2006 tijdens het Udo Music Festival in Fuji (Japan). Beck wordt in deze opname begeleid door Jason Rebello (keyboards), Randy Hope-Taylor (basgitaar) en Vinnie Colaiuta (drums). Zoals de titel al aangeeft, werd Beck voor het nummer geïnspireerd door de 'Bolero' van Maurice Ravel. Bij de originele opname werd Beck begeleid door Jimmy Page (guitaar), John Paul Jones (basgitaar), Nicky Hopkins (piano) en Keith Moon (drums). Het nummer wordt door veel critici beschouwd als een belangrijke bouwsteen in de ontwikkeling van heavy rock en progressive rock. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (727)?

'The Ballad of John and Yoko' van de Beatles werd in 1969 op single uitgebracht en bereikte in diverse landen de nummer 1 positie in de hitparades, waaronder Groot-Brittannië en Nederland. Opmerkelijk is dat alleen John Lennon en Paul McCartney meespelen op het lied, George Harrison en Ringo Starr waren afwezig tijdens de opnamen van het nummer. Hoewel 'The Ballad of John and Yoko' op naam staat van Lennon-McCartney, is het grootste deel van het nummer geschreven door John Lennon. De tekst is een autobiografische beschrijving van de recente gebeurtenissen in het leven van John Lennon en Yoko Ono. Het eerste couplet van het lied verwijst naar de pogingen van Lennon en Ono om te trouwen op een veerboot op Het Kanaal. In het tweede couplet wordt verteld dat Lennon en Ono daarop besloten af te reizen naar Parijs. Daar kregen ze een telefoontje van assistent Peter Brown die hun vertelde dat ze wel konden trouwen op het schiereiland Gibraltar. Ze vlogen naar Gibraltar en traden daar op 20 maart 1969 in het huwelijk. Geen van de andere Beatles was hierbij aanwezig. In het derde couplet wordt beschreven hoe Lennon en Ono in het Amsterdamse Hilton-hotel een zogenaamde Bed-in hielden. Ze brachten de periode van 25 maart tot 31 maart door in hun bed in hotelkamer 702. Van 9.00 uur 's ochtends tot 9.00 uur 's avonds spraken ze met de media en probeerden op die manier aandacht te krijgen voor wereldvrede. Vervolgens vlogen Lennon en Ono naar Wenen, waar hun film "Rape" op de Oostenrijkse televisie in première ging. Dit werd beschreven in het vierde couplet. In Wenen gaven ze in het Sacher Hotel een persconferentie in een zak. Hiermee wilden ze aandacht vragen voor stereotypering en vooroordelen: Als iedereen met zijn hoofd in een zak naar een sollicitatiegesprek zou gaan, zouden mensen alleen nog maar op basis van hun kwaliteiten beoordeeld worden. Ze noemden dit "Bagism". In het laatste couplet wordt beschreven hoe Lennon en Ono terugkeren naar Engeland en eikels versturen naar 50 wereldleiders. (bron: Wikipedia)

 

Herinnert u zich deze nog (726)?

'The Ballad of Lucy Jordan' van Marianne Faithfull uit 1979 en afkomstig van het album "Broken English". Het nummer is geschreven door de Amerikaanse dichter/tekstschrijver Shel Silverstein en voor het eerst opgenomen door Dr. Hook & the Medicine Show. Het nummer gaat over een vrouw die, ondanks dat ze een goed leven leidt, krankzinnig wordt. Bij een interview met ITV's "The South Bank Show" in juni 2007 vertelde Faithfull dat ze direct geroerd werd door het nummer, toen ze het voor het eerst hoorde. Volgens haar eindigt het nummer niet met de zelfmoord van Lucy Jordan, zoals velen denken. Hoewel Lucy aan het eind van het nummer op het dak klimt, springt ze niet naar beneden, maar wordt met een ambulance naar een psychiatrisch ziekenhuis gereden. Tijdens haar rit in de ambulance verbeeldt ze zich dat ze door Parijs in een sportwagen rijdt, iets waarover ze altijd had gedroomd. (bron: Songfacts)

Herinnert u zich deze nog (725)?

'Bad Boys' van Inner Circle uit 1989. Inner Circle is een reggae-groep uit Jamaica. Hoewel de groep al ongeveer 30 jaar bestaat, is zij vooral bekend van één enkele hit: 'Sweat (A La La La La Long)', die in 1992 in Nederland de nummer 1-positie haalde. Inner Circle is opgericht in het begin van de jaren '70 door de broers Ian en Roger Lewis, Stephen Cooe, Richard Daley en Michael Cooper. Toen de laatste drie verder gingen in de groep Third World, kwamen drummer Calvin McKenzie en keyboardspelers Charles Farquharson en Bernard Harvey bij de groep. Toen ook zanger Jacob Miller bij Inner Circle kwam, ontstonden de eerste successen: 'Music machine' en 'Mary Mary'. Eind jaren '70 was Jacob Miller op Jamaica zelfs populairder dan Bob Marley. In maart 1980 kwam Jacob Miller echter om bij een auto-ongeluk, waarna de band uit elkaar viel. Alleen de broers Lewis bleven over met Bernard Harvey. In 1987 kwam Inner Circle met een nieuw album, nadat de zanger Carlton Coffey bij de groep was gekomen. Niet veel later sloten ook Lance Hall (drums) and Lester Adderley (gitaar) zich aan. 'Bad Boys' werd een bescheiden hitje, maar zou wel de leadermuziek van de Amerikaanse realityserie "Cops" worden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (724)?

'Back In The USSR' van The Beatles uit 1969 1968 (dank je, Blanchefort), het openingsnummer van het dubbelalbum "The Beatles", maar meer bekend als "The White Album". Het werd geschreven door Paul McCartney, maar zoals bij zoveel Beatlesnummers staat bij de 'credits' Lennon/McCartney vermeld. In een interview uit 1984 met Playboy zei McCartney over het nummer: "I wrote that as a kind of Beach Boys parody. And 'Back in the USA' was a Chuck Berry song, so it kinda took off from there. I just liked the idea of Georgia girls and talking about places like the Ukraine as if they were California, you know? It was also hands across the water, which I'm still conscious of. 'Cause they like us out there, even though the bosses in the Kremlin may not. The kids do. And that to me is very important for the future of the race." Dit nummer en 'Dear Prudence' werden opgenomen zonder Ringo Starr, die op dat moment met een soloproject bezig was en had gemeld dat hij The Beatles zou verlaten. Twee weken later kwam hij terug op zijn beslissing en keerde terug bij de band. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (723)?

'Baby, You're So Strange' van Icehouse uit 1986 en afkomstig van het album "Measure for Measure". De single was alleen succesvol in thuisland Australië.

Herinnert u zich deze nog (722)?

'Forever Young/Baby, Let Me Follow You Down' van Bob Dylan & The Band uit 1976 en afkomstig uit één van de beste concertfilms, "The Last Waltz", geregisseerd door Martin Scorsese. Het betrof een weergave/documentaire van het afscheidsconcert van de Canadees/Amerikaanse rockgroep The Band, dat op 25 november 1976 in San Francisco werd gehouden. The Band hield het na 16 jaar voor gezien (in de jaren '60 vormde zij de begeleidingsgroep van Bob Dylan) en had een aantal gerenommeerde gasten uitgenodigd, w.o. Eric Clapton, Neil Diamond, Bob Dylan, Joni Mitchell, Van Morrison, Ringo Starr, Muddy Waters, Dr. John en Neil Young.

'Forever Young' werd geschreven door Dylan en verscheen in 1974 op zijn album "Planet Waves". In 1988 bracht Rod Stewart een nummer met dezelfde titel uit, dat vrijwel dezelfde melodie en tekst als het nummer van Dylan had. Om onder een dreigende beschuldiging van plagiaat uit te komen, erkende Stewart dat hij het nummer gekopieerd had en maakte met Dylan een afspraak om de royalties te delen.

'Baby, Let Me Follow You Down' werd eind jaren '50 bekend in de uitvoering van bluesgitarist Eric Von Schmidt. Het gaat hier om een traditionele folk-song. Dylan maakte het nummer nog populairder in zijn uitvoering uit 1962 op zijn debuutalbum "Bob Dylan". In 1966 paste hij het aan middels begeleiding op de elektrische gitaar en ondersteuning van The Band. (bron: Wikipedia)  

Herinnert u zich deze nog (721)?

''Baby Did a Bad, Bad Thing' van Chris Isaak uit 1995 en het openingsnummer van het album "Forever Blue". In 1999 werd het gebruikt in de film "Eyes Wide Shut" van regisseur Stanley Kubrick, met hoofdrollen voor Tom Cruise en Nicole Kidman. Bovenstaande videoclip werd geregisseerd door Herb Ritts en toont het Franse model Laetitia Casta, die in een wulpse filmopname door Isaak op televisie wordt bekeken. Er bestaan twee versies van de video, de gecensureerde werd voor 9 uur 's avonds uitgezonden. De clip werd door muziekzender VH 1 op de 28e positie van de lijst "50 Sexiest Video Moments" geplaatst. (bron: Wikipedia)   

Herinnert u zich deze nog (720)?

'As The Years Go Passing By' van Albert King. Het nummer werd geschreven door Deadric Malone en in 1967 voor het eerst uitgevoerd door Albert King. In 1968 namen Eric Burdon & The Animals het nummer op voor hun laatste album "Love Is". Bovenstaande opname is uit 1980 en het bijzondere eraan is, dat er een interview met King doorheen loopt. Ik heb King in de jaren '80 nog zien optreden in Paradiso, hij behoorde tot de "Three Kings of the Blues Guitar" (samen met B.B. King en Freddie King, geen familie van elkaar). Hij overleed op 21 december 1992. Het nummer is door diverse artiesten gecoverd, w.o. Carlos Santana, Sting, Gary Moore, John Lee Hooker, George Thorogood, Boz Scaggs, Al Kooper en Jeff Healey. Hieronder is de uitvoering van (de veel te vroeg overleden) Jeff Healey te zien. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (719)?

'As Tears Go By' van de Rolling Stones uit 1965, deze opname is gemaakt tijdens een optreden bij The Ed Sullivan Show in de VS. Het nummer staat op het (compilatie-)album "December's Children (And Everybody's)" en werd geschreven door Mick Jagger, Keith Richards en Andrew Loog Oldham. Het wordt beschouwd als één van de eerste originele composities van Jagger/Richards. Hiervoor hadden zij voornamelijk covers van bluesklassiekers opgenomen. Rond het ontstaan van het nummer is er een fraai verhaal, dat zegt dat manager Andrew Loog Oldham Jagger en Richards in een keuken had opgesloten om ze te dwingen een nummer te schrijven: "I want a song with brick walls all around it, high windows and no sex." Het resultaat was 'As Time Goes By', maar aangezien dit al de titel was van een nummer dat Dooley Wilson in de film "Casablanca" zong, besloot Oldham de titel te wijzigen in 'As Tears Go By'. Vervolgens speelde Oldham het nummer door aan de toen 17-jarige zangeres Marianne Faithfull om het voor de B-kant van haar single te gebruiken. Haar platenmaatschappij Decca vond het zo'n goed nummer dat ze besloten om het als A-kant van een single uit te brengen.

De single werd in haar uitvoering in 1964 een grote hit, waardoor Faithfull een prima start van haar zangcarrière kreeg. De Stones brachten het nummer in 1965 uit als B-kant van de single '19th Nervous Breakdown'. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (718)?

'Are You Ready to Be Heartbroken?' van Lloyd Cole and the Commotions uit 1984 en afkomstig van het debuutalbum "Rattlesnakes". Het nummer is geschreven door Cole en gitarist Neil Clark. De band werd door Cole opgericht tijdens zijn studie aan de universiteit van Glasgow. Cole noemt Bob Dylan en Booker T. & the MGs als zijn grote voorbeelden, maar merkt ook op dat zijn studie Engels en filosofie van grote invloed op zijn werk is geweest. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (717)?

'Any Colour You Like' van Pink Floyd uit 1973, deze opname is afkomstig van de live-DVD "P.U.L.S.E." uit 1995. Het instrumentale nummer verscheen voor het eerst op het album "Dark Side of the Moon" en werd geschreven door David Gilmour, Richard Wright en Nick Mason. Omdat het dezelfde baslijn heeft als het nummer 'Breathe' (openingsnummer van het album) wordt het door sommigen ook wel als 'Breathe 2nd Reprise' betiteld. (bron: Wikipedia)    

Herinnert u zich deze nog (716)?

'Another World' van Joe Jackson uit 1982 en te vinden op het album "Night and Day". Een bijzonder album, met een dag- en een nachtkant en dat zonder gitaarwerk werd opgenomen.

Herinnert u zich deze nog (715)?

'Angie' van The Rolling Stones uit 1973 en te vinden op het album "Goat's Head Soup". Het nummer is voornamelijk geschreven door Keith Richards, maar werd vanwege een afspraak vermeld als Jagger-Richards. Het is een akoestische ballade die gaat over het einde van een relatie. Hoewel het een rustig nummer was (wat niet echt bij de muziek van de Stones paste), werd 'Angie' een grote hit met een nummer één-positie in de hitparade van de VS en Nederland. Mick Jagger ontkent dat het nummer gaat over een relatie tussen hem en Angela, de vrouw van David Bowie. In het boekje bij de compilatie-cd "Jump Back (the best of the Rolling Stones)" meldt Keith Richards dat het nummer gaat over zijn dochter Angela. De Duitse partij CDU gebruikte het nummer destijds voor de campagne van Angela Merkel, hoewel de Stones dit verboden hadden. De Stones besloten uiteindelijk geen juridische stappen te ondernemen. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (714)?

'Amsterdam' van Coldplay uit 2002 en afkomstig van het album "A Rush of Blood to the Head". Het nummer gaat niet over Amsterdam. Chris Martin koos voor de titel, omdat hij het nummer schreef tijdens een verblijf in Amsterdam.

Herinnert u zich deze nog (713)?

'Alison' van Elvis Costello uit 1977, deze bijzondere uitvoering samen met Billie Joe Armstrong, zanger/gitarist van Green Day is uit 2007. Het nummer is te vinden op zijn debuutalbum "My Aim Is True". Costello onthult weinig over de betekenis van het nummer, volgens hem gaat het over "een teleurstellend persoon" en ontkent dat de regels "somebody better put out the big light" en "my aim is true" verwijzen naar moord. Hij weigert te vertellen over wie het nummer exact gaat: "Much could be undone by saying more." Het refrein is gebaseerd op het nummer 'Ghetto Child' van The Detroit Spinners. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (712)?

'Am I The Same Girl' van Swing Out Sister uit 1992. Het origineel werd geschreven door Eugene Record (leadzanger van de Chi-Lites) voor zijn vrouw, soulzangeres Barbara Acklin. Vreemd genoeg werd in 1968 eerst een instrumentale versie van het nummer uitgebracht, getiteld 'Soulful Strut'. Het behaalde de derde positie in de Billboard Hot 100. In 1969 verscheen de gezongen versie op single, maar deze kwam niet hoger dan de 67e plaats in de hitparade. In datzelfde jaar bracht Dusty Springfield een cover van het nummer in Groot-Brittannië uit, maar deze was ook weinig succesvol (43e plaats in de Britse hitlijst). In 1992 werd het nummer gecoverd op het derde album van de Britse groep Swing Out Sister, "Get in Touch With Yourself". Deze versie bereikte de 21e positie in de Britse hitlijst en de 45e plaats in de Billboard pop chart. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (711)?

'All You Need Is Love' van The Beatles uit 1967 Het nummer werd geschreven door John Lennon, hoewel het (zoals gebruikelijk) toegeschreven wordt aan Lennon-McCartney. Dit lied is speciaal geschreven voor het live-televisieprogramma "Our World" op 25 juni 1967. Dit programma was het eerste live-programma dat via de satelliet werd uitgezonden in 26 landen. Het toonde een groot aantal scènes uit verschillende landen en hierin werd een bezoek gebracht aan de studio waarin The Beatles op dat moment bezig waren een nieuwe opname te maken. Het programma trok 350 miljoen kijkers. 'All You Need Is Love' begon met de eerste maten van 'La Marseillaise', waarschijnlijk om de televisiekijkers (en vooral de Fransen) te verrassen. De single werd een wereldwijde nummer 1 hit. Het nummer is terug te vinden op het album "Yellow Submarine" en de Amerikaanse versie van het album "Magical Mystery Tour". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (710)?

'All Over The World' van Electric Light Orchestra uit 1980 en te vinden op de soundtrack en het album van de film "Xanadu". Op kant 1 van het album is Olivia Newton-John (ook hoofdrolspeelster in de film, naast Gene Kelly en Michael Beck) te horen en op kant 2 ELO. 'Frontman' Jeff Lynne somt in de tekst een aantal beroemde steden op: "London, Hamburg, Paris, Rome, Rio, Hong Kong, Tokyo, L.A., New York, Amsterdam, Monte Carlo and Shard End." De laatste is een wijk in de Britse stad Birmingham, alwaar Lynne werd geboren. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (709)?

'Ain't That Peculiar' van Marvin Gaye uit 1965. Het nummer werd geproduceerd en geschreven (deels) door Smokey Robinson en gaat over de kwelling van een pijnlijke relatie. Het was Gaye's tweede grote hit in de VS en werd later door diverse artiesten gecoverd, w.o. Japan, The Jackson 5, KISS, John Waite, The Three Degrees, Southside Johnny en Mike and The Mechanics. Hieronder zie je een prima uitvoering uit 2008 van de toenmalige zanger van laatstgenoemde band, Paul Carrack. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (708)?

'Add Some Music To Your Day' van The Beach Boys uit 1970. Het nummer is geschreven door Brian Wilson, Joe Knott en Mike Love en verscheen als single ter promotie van het album "Sunflower". Opvallend is dat alle leden de zang voor hun rekening namen, met uitzondering van drummer Dennis Wilson. De boodschap van het nummer is simpel, duidelijk en kenmerkend voor deze rubriek: "The world could come together as one...Your doctor knows it keeps you calm...Music...When you're alone...Is like a companion...For your lonely soul...At a movie you can feel it touching your heart...You'll hear children chasing ice cream carts...They'll play it on your wedding day...There must be 'bout a million ways...To add some music...To your day. (bron: Wikipedia/Sing365)
 

Herinnert u zich deze nog (707)?

'Accidents Will Happen' van Elvis Costello and The Attractions uit 1979 en te vinden op zijn derde album "Armed Forces". Als verwijzing naar de titel van het nummer werd de hoes van de single binnenstebuiten gedrukt. In de film "ET" zingt de broer van hoofdrolspeler Elliot twee regels uit het nummer. In 2008 vroeg het tijdschrift "Q" aan Costello of hij hieraan geld verdiend had: "No, I don't think they offered any money. We had no way of knowing it was going to be so huge so there was the chance we'd given it for nothing and they'd use it for some big production number. Haha! But you really have to paying attention to notice." (bron: Songfacts)

Herinnert u zich deze nog (706)?

'African and White' van China Crisis uit 1981 en te vinden op het debuutalbum "Difficult Shapes & Passive Rhythms, Some People Think It's Fun to Entertain" (1982). Het was tevens de debuutsingle van de band, die op dat moment bestond uit Gary Daly (zang, synthesizer), Eddie Lundon (gitaar, zang) en Dave Reilly (drums, percussie).

Herinnert u zich deze nog (705)?

'Just What I Needed' van The Cars uit 1978, deze opname is gemaakt tijdens Live Aid in 1985. Het nummer (hun eerste single) is te vinden op het debuutalbum "The Cars" en wordt gezongen door bassist Benjamin Orr, hoewel het werd geschreven door leadzanger/gitarist Ric Ocasek. Het verscheen in 1977 voor het eerst als demo tijdens een uitzending van WBCN, een radiostation uit Boston. Dit bleek zo'n succes, dat het vervolgens op single werd uitgebracht. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (704)?

'Just Like Tom Thumb's Blues' van Bob Dylan uit 1965 en afkomstig van het album "Highway Revisited 61". Het nummer speelt zich af in Juarez (Mexico) tijdens Pasen, waar de zanger 'twijfelachtige' vrouwen als Saint Annie en Sweet Melinda ontmoet, te maken krijgt met corrupte ambtenaren en een vlucht zoekt in dranks en drugs. Dat is het begin van een nachtmerrie, maar de zanger weet deze te beëindigen door op tijd terug te keren naar New York City, alwaar hij denkt dat het beter is. (bron: Wikipedia)

In 1992 coverde Neil Young het nummer op een geweldige wijze tijdens "The 30th Anniversary Concert" in Madison Square Garden te New York City. Het concert werd uitgevoerd door diverse artiesten (o.m. Lou Reed, John Cougar Mellencamp, Stevie Wonder, Kris Kristofferson, Tracy Chapman en Johnny Winter) die 'klassiekers' van Dylan speelden. De afsluitende nummers werden door Dylan zelf gespeeld.   

In 2007 nam Bryan Ferry het nummer op voor zijn album "Dylanesque", een fraai album (ook op DVD) dat volledig bestaat uit covers van nummers van Dylan.

Herinnert u zich deze nog (703)?

'Just Another Night' van Mick Jagger uit 1985 en afkomstig van zijn eerste solo-album "She's The Boss".  Het was de eerste single van het album en bereikte de vierde plaats in de Nederlandse Top 40. Op dit album werd Jagger 'geholpen' door verscheidene muzikale vrienden, zoals Pete Townshend, Jeff Beck, Nile Rodgers, Sly Dunbar en Herbie Hancock. In 1986 probeerde de Jamaicaanse reggae-zanger Patrick Alley Jagger aan te klagen. Hij beweerde het nummer in 1979 te hebben geschreven, dat in 1982 op zijn album "A Touch of Patrick Alley" verscheen. In 1988 werd de zaak afgedaan, waarbij Jagger verklaarde: "My reputation is really cleared. If you're well known, people stand up and take shots at you." (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (702)?

'Just Another Day' van Jon Secada uit 1992. Juan Francisco Secada (1962) is een Afro-Cubaans zanger en songwriter. In de late jaren '80 vroeg Gloria Estefan hem als achtergrondzanger. Later begon hij ook met het componeren van muziek voor Estefan, waaronder enkele van haar bekendste ballads. Tijdens Estefans "Coming Out of the Dark"-tour, kreeg Secada zijn grote kans van Estefan, en mocht hij een nummer solo uitvoeren. Na deze tour startte hij zijn carrière als solo-artiest. Hij won twee Grammy Awards en verkocht meer dan 20 miljoen albums sinds zijn Engels-talige debuutalbum in 1992, maar eigenlijk was bovenstaande single zijn enige echt grote hit. Zijn muziek combineert funk, soul, pop en latin. Secada is ook songwriter geweest voor o.a. Jennifer Lopez en Ricky Martin. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (701)?

'Just A Gigolo / I Ain't Got Nobody' van David Lee Roth uit 1985. De single was (denk ik) voornamelijk succesvol vanwege de humoristische clip, waarin o.m. parodieën op Michael Jackson, Bily Idol, Willie Nelson en Boy George de revue passeren. Het eerste nummer werd al in 1928 geschreven, het tweede zelfs nog eerder (1915). Hoewel de nummers niets met elkaar te maken hebben, zijn ze door de cover van David Lee Roth en de eerste uitvoering (op single) van Louis Prima uit 1956 onverbrekelijk met elkaar verbonden.

Herinnert u zich deze nog (700)?

'Jungleland' van Bruce Springsteen uit 1975 en afkomstig van het fantastische album "Born To Run". Deze opname is in 2001 in New York gemaakt. Het is een ruim tien minuten durend nummer, dat verhaalt over de liefde tussen de 'Rat' en de 'Barefoot Girl', het leven in een bende ('gang') en de strijd met de politie. Evenals op het album is in deze live-opname ook belangrijke rol weggelegd voor Clarence Clemons, de saxofonist van de E Street Band. Het nummer wordt door velen (waaronder ik) beschouwd als één van de beste nummers van Springsteen. Tijdens concerten wordt het nummer meestal als afsluiting gebruikt. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (699)?

'Ain't Nothing Like the Real Thing' van Marvin Gaye en Tammi Terrell uit 1968 en afkomstig van het album "You're All I Need". Het duo maakte in totaal drie albums en boekte veel succes, ondanks het feit dat in 1967 een hersentumor bij Terrell werd geconstateerd. Zij overleed op 16 maart 1970, haar ziekte en dood waren van grote invloed op Gaye. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (698)?

'Jumpin' Jive' van Joe Jackson uit 1981 en afkomstig van het gelijknamige album. Het album bevat een collectie covers van klassieke swing en jump blues nummers uit de jaren '40 van o.m. Louis Jordan, Lester Young, Glenn Miller en Cab Calloway. Hieronder staat de originele uitvoering van Cab Calloway en zijn orkest (en de dansende Nicholas Brothers) uit 1943, afkomstig uit de filmmusical "Stormy Weather". (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (697)?

'Jumpin' Jack Flash' van The Rolling Stones uit 1968, het is geschreven door Mick Jagger en Keith Richards tijdens de "Beggars Banquet" sessies. Richards heeft verklaard dat hij en Jagger het album schreven in zijn landhuis. Toen ze op een ochtend wakker werden van het geluid gemaakt door een tuinman genaamd Jack Dyer, vroeg Jagger wat dit was. Richards antwoordde dat dat Jack was, Jumpin' Jack. Zo is de titel ontstaan. Het nummer werd in eerste instantie alleen op single uitgebracht. Richards speelt bas en gitaar op de single en Brian Jones speelde niet mee. Er is nogal wat ruzie geweest tussen Richards/Jagger en bassist Bill Wyman, want Wyman beweerde dat hij de riff voor dit nummer geschreven had. Aretha Franklin heeft een cover van het nummer opgenomen, geproduceerd door Keith Richards. Het nummer wordt ook in veel films en reclames gebruikt. 'Jumpin' Jack Flash'' verscheen o.m. op de compilaties "Trough The Past", "Darkly", "Hot Rocks", "The Singles Collection" en "Forty Licks". Ook bestaan er verscheidene live-versies van het nummer, onder andere de legendarische versie op "Get Yer Ya-Ya's Out". Het nummer is al jaren in de Radio 2 Top 2000 te vinden. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (696)?

'Jump' van Van Halen uit 1984 en afkomstig van het album "1984". Van Halen is een Amerikaanse rockband, opgericht door de van oorsprong Nederlandse broers Eddie (Edward Lodewijk) en Alex (Alexander Arthur) van Halen. De band is vooral bekend om de two hand tapping-gitaartechniek van Eddie en het opvallende podiumgedrag van hun eerste zanger, David Lee Roth. Onder rockmuzikanten wordt Eddie van Halen als invloedrijk rockgitarist gezien. Ook op het gebied van gitaarversterking, gitaareffecten en gitaarontwerp is Eddie verantwoordelijk voor vernieuwingen, die door diverse fabrikanten ook in productie worden genomen en waar hij (tegen betaling) zijn naam aan verbindt. De band is vooral bekend door dit nummer, dat eigenlijk niet echt past bij hun hardrockstatus. In 1985 heeft Roth veel succes met zijn solo-EP "Crazy From The Heat" en stapt hij uit de band. Hij wordt vervangen door Sammy Hagar. In 2007 tourt de band weer met David Lee Roth (maar zonder Sammy Hagar) door de VS. (bron: Wikipedia)   

 

Herinnert u zich deze nog (695)?

'A Kind of Magic' van Queen uit 1986 en afkomstig van het gelijknamige album. Na het succesvolle optreden tijdens het "Live Aid" festival in 1985, kreeg Queen nieuwe inspiratie om aan een nieuw album te werken (daarvoor was er sprake dat de groep uit elkaar zou gaan). Er werd aan Queen gevraagd of ze bereid waren om muziek te gaan schrijven voor de film "Highlander", de band ging ermee akkoord. De originele versie van het nummer werd gecomponeerd door Roger Taylor, maar Freddy Mercury maakte samen met David Richards een remix. De versie van Roger is aan het eind van de film te horen en de versie van Mercury kwam op het album terecht. De op het album volgende tour heette de Magic Tour en werd de grootste Europese tour ooit. Na twee maanden touren, sloot Queen de Magic Tour af in het Knebworth Park, ze speelden voor 120.000 fans. Dit bleek achteraf het laatste concert van Queen te zijn in de originele samenstelling. (bron: Wikipedia/Songfacts)

Herinnert u zich deze nog (694)?

'Julia' van Chris Rea uit 1993 en te vinden op het album "Espresso Logic". De Amerikaanse versie van het album heeft een andere cover dan de andere (originele) releases, bevat een aantal andere nummers en verscheen pas in 1994. Het nummer gaat over de jongste dochter van Chris Rea, die ook in de clip te zien is. In 1985 had hij al een nummer geschreven over zijn eerste dochter Josephine (zie aflevering 683 in deze rubriek). (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (693)?

'Josie' van Steely Dan uit 1977 en afkomstig van het album "Aja", deze opname is van een latere datum. Het nummer gaat over een meisje, dat zeer populair is bij de jongens die bij haar in de buurt wonen en voor nogal wat opwinding zorgt. Op donderdag 25 juni a.s. treedt de band op in de Heineken Music Hall te Amsterdam, alwaar ik van een fantastisch concert hoop te genieten!

Herinnert u zich deze nog (692)?

'The Joker' van de Steve Miller Band uit 1973. De Steve Miller Band is een band genoemd naar en geformeerd rondom Steve Miller, die gitaar en mondharmonica speelt en de zang verzorgt. De band is bekend geworden door deze nummer 1 hit. Het nummer kwam in Nederland uit in 1973, maar kwam toen niet hoger dan nummer 18 in de Top 40. In 1990 werd het nummer opnieuw in Nederland uitgebracht, de song werd daarvoor gebruikt in een voor die tijd opvallende TV-commercial voor een Levi's spijkerbroek, en bereikte toen de eerste plaats in de hitparade. De Steve Miller Band is opgericht in januari 1967 met o.m. Boz Scaggs als zanger. Na zijn vertrek nam drummer Tim Davis aanvankelijk de zang voor zijn rekening en zong Steve Miller op enkele nummers zelf. De albums verkochten goed, maar een hitnotering zat er niet in. Een bijzonder lp was "Recall the beginning, a journey form Eden" waar Steve alle zang voor zijn rekening nam. In die tijd bracht hij op de VPRO-radio legendarische akoestische sessies ten gehore waar hij geleidelijk aan zoveel gedronken had dat niemand 't nog kon volgen. In 1973 kwam met het zeer toegankelijke album "The Joker", de doorbraak naar een groot publiek. Het album werd gevolgd door het fenomenale "Fly like an Eagle" in 1976 en "Book of Dreams" in 1977, die tegelijk werden opgenomen, maar met een tussenpoos van 1 jaar werden uitgebracht. Beide albums worden beschouwd als de top van Millers commerciële carrière en bereikten hoge posities in verschillende albumlijsten. Steve Miller nam een paar jaar rust om bij te komen van de successen, het opnemen en toeren. In 1981 kwam Miller terug met het album "Circle of Love", dat niet zo goed verkocht maar wel weer enkele aansprekende nummers had. In 1982 behaalde hij wederom een superhit met het album "Abracadabra" en de gelijknamige single. Daarna werd het wat stil, er volgden nog enkele albums, maar deze hadden weinig succes. Vanaf 2006 ging Miller weer op tournee in USA en Canada en het schijnt dat hij werkt aan een nieuw album. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (691)?

'Jojo' van Boz Scaggs uit 1980 en afkomstig van het album "Middle Man". Deze live opname is in 2004 gemaakt. Een heerlijk, jazzy, swingend en afwisselend nummer.

Little Feat in De Melkweg

Gisteravond na ruim 25 jaar weer in De Melkweg te Amsterdam geweest om daar de Amerikaanse rockband Little Feat te zien optreden. Ik vond het een prima concertzaal, met een goede akoestiek en nog knusser dan Paradiso. De band trad op in het kader van haar 40-jarig bestaan, waarvan mede-oprichter en zanger/toetsenist Bill Payne en drummer Richard Hayward nog steeds deel uitmaken. In 1972 voegden gitarist/zanger Paul Barrere, bassist Kenny Gradney en percussionist/zanger Sam Clayton zich bij de band. De 40 jaar moeten echter ruim gezien worden, want de band werd in 1979 (na het overlijden van de andere oprichter Lowell George) ontbonden en maakte in 1988 een come-back met als aanvullend bandlid Fred Tackett op gitaar/mandoline/trompet. De zes heren maakten er een swingend optreden van, dat slechts één uur en een kwartier (inclusief één toegift) duurde. Beslist het kortste concert dat ik tot nu toe heb bijgewoond, maar zeker één van de betere. Ik kende Little Feat alleen van de studio-albums en ik vind dat ze 'live' veel beter overkomen. De band speelt een mix van blues, R&B, funk, country en rock 'n' roll, hieronder krijg je met 'All That You Dream' uit 1977 (nog met Lowell George) een aardige indruk van de 'sound' van de band. In mijn rubriek "Herinnert u zich deze nog?" komt de band beslist ook nog aan de orde. De heren zijn vanavond nog te bewonderen tijdens een optreden in Het Podium te Hardenberg (Overijssel). 

Herinnert u zich deze nog (690)?

'Jesus to a Child' van George Michael uit 1995. Het was de eerste single van zijn derde studio-album "Older". Het nummer behaalde de eerste positie in Groot-Brittannië en Australië. In Nederland werd het nummer Alarmschijf en behaalde het een derde plaats in de top 40. 'Jesus to a Child' is een eerbetoon aan zijn vriend en geliefde Anselmo Feleppa. Hij ontmoette Feleppa in Rio de Janeiro tijdens een optreden in 1991. Feleppa stierf twee jaar later aan een aan AIDS gerelateerde hersenbloeding. Michael was de tijd na zijn overlijden niet in staat iets te schrijven, maar schreef de tekst voor 'Jesus to a Child' in minder dan een uur. Het onderwerp van het nummer - en de aard van de relatie tussen de twee - was in de tijd van het uitkomen nog taboe. Michael was in die tijd nog niet uit de kast als homoseksueel. Dit zou pas twee jaar later gebeuren, in 1998. Tegenwoordig draagt Michael het nummer tijdens live optredens altijd op aan Feleppa. Hoewel ik absoluut geen fan ben van de muziek van George Michael heb ik het album "Older" toendertijd aangeschaft, omdat het een aantal (waaronder deze) fraaie nummers bevat. (bron: Wikipedia) 

Herinnert u zich deze nog (689)?

'Jessica' van The Allman Brothers Band uit 1973. The Allman Brothers Band is een invloedrijke Amerikaanse Southern rock- en bluesband uit Macon. Met hun mix van blues, country, rock en zelfs jazz en klassieke muziek groeide The Allman Brothers Band uit tot één van de belangrijkste rockbands van de jaren '70. De band werd in 1969 opgericht door Duane Allman (gitaar), Gregg Allman (zang en orgel), Dickey Betts (gitaar), Berry Oakley (basgitaar), Butch Trucks (drums) en Jai Johanny "Jaimoe" Johanson (drums). Duane en Gregg hadden daarvoor gespeeld in een garageband, The Escorts, later Allman Joys genaamd en in The Hour Glass. Het debuutalbum, "The Allman Brothers Band", werd een stevig bluesrock-album. Het was geen groot commercieel succes, maar maakte wel indruk op de critici en leverde de band een cultstatus op. Het tweede album, "Idlewild South" uit 1970 werd een groot succes. In maart 1971 speelde de band enkele malen in de Fillmore East. Deze optredens zijn te horen op hun derde album, de dubbel-LP "At Filmore East". Het album werd een groot succes en groeide uit tot een klassieker, die wordt beschouwd als een van de beste live- en bluesrock-albums allertijden. Op 29 oktober 1971, niet lang nadat "At Filmore East" de gouden status had verworven, kwam Duane Allman bij een motorongeluk om het leven. Ondanks het verlies van de leadman besloot de band toch door te gaan en de opnames van het vierde album af te maken. Dickey Betts nam de rol van Duane over op "Eat a Peach". Na enkele optredens als een vijfkoppige band werd er besloten weer een zesde lid toe te voegen aan de band. Het werd pianist Chuck Leavell. In november 1972 kwam ook Berry Oakley om bij een motorongeluk, niet ver van de plaats waar Duane Allman was omgekomen. Hij werd vervangen door Lamar Williams. In 1973 kwam het volgende album uit, het zeer fraaie "Brothers and Sisters". Op dit album veranderde de muziekstijl meer richting de countryrock. Dit had twee oorzaken: anders dan de vorige drie albums werd dit album niet geproduceerd door bluesrock-producer Tom Dowd en Dickey Betts kreeg, als enige gitarist in de band, meer invloed op de muziek. Hij ontwikkelde zich tot de tekstschrijver en de leadzanger van de band. Op "Brothers and Sisters" staan twee van de bekendste nummers van The Allman Brothers Band, het instrumentale 'Jessica' en de grote hit 'Ramblin' Man'. Op dat moment was de band qua populariteit op zijn hoogtepunt. Door het succes van The Allman Brothers Band trokken andere labels ook southern rock-acts aan. Eén van de bekendste bands die op deze manier van het succes van The Allman Brothers Band profiteerden was Lynyrd Skynyrd. In 1974 kwamen er problemen in de band. Gregg Allman en Dickey Betts begonnen beide een solo-carrière, Allman kwam in de publiciteit door een huwelijk met Cher, en overmatig alcohol- en drugsgebruik zorgden voor wrijvingen binnen de band. Dit resulteerde in het onevenwichtige "Win, Lose or Draw". In 1976 viel de band uit elkaar, toen Gregg Allman werd opgepakt voor meerdere drugs-gerelateerde misdrijven en getuigde tegen een vriend en medewerker van de band. Leavell, Johanson en Williams vormden samen de band Sea Level en Betts ging verder met zijn solo-carrière. Capricorn bracht hierna enkele albums uit met nog niet eerder uitgebracht materiaal en live-opnames. In 1978 kwam de band (behalve Leavell en Williams) weer bij elkaar om "Enlightened Rogues" op te nemen. Ook werd er een nieuw lid aangetrokken, gitarist Dan Toler. Echter de populariteit van de band was afgenomen, mede door de opkomst van nieuwe muziekstijlen als punk en disco. In 1979 ging Capricorn Records failliet en tekenden The Allman Brothers Band een contract bij Arista. De hieropvolgende albums werden slecht ontvangen en de bandleden gingen in 1982 uit elkaar. In 1989 kwam de groep weer bij elkaar, mede door het succes van een uit vier cd's bestaande compilatiealbum. De band was niet compleet: Leavell was op tournee met de Rolling Stones en Williams was in 1983 gestorven aan kanker. De band werd aangevuld met gitarist Warren Hayes en bassist Allen Woody. De groep sloot een contract met Epic Records en bracht in 1990 het album "Seven Turns" uit, dat zeer goed werd ontvangen bij critici en hun bestverkopende album in jaren werd. De daaropvolgende albums konden echter geen groot publiek meer trekken, ondanks goede kritieken. The Allman Brothers Band trekt met hun concerten nog altijd volle zalen. De nieuwe gitarist is de jonge en talentvolle Derek Trucks. In 1995 werden ze opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Datzelfde jaar kregen ze ook een Grammy Award voor Best Instrumental Performance voor hun nummer 'Jessica', dat als openingstune voor het populaire Britse televisieprogramma "Top Gear" wordt gebruikt. (bron: Wikipedia)

.

Herinnert u zich deze nog (688)?

'Jersey Girl' van Tom Waits uit 1980, maar deze (akoestische) opname is in 1986 voor de Italiaanse televisie gemaakt. Waits schreef het nummer voor zijn vrouw Kathleen na een 2-jarige relatie met Rickie Lee Jones. Het nummer is te vinden op het album "Heartattack and Vine". Thomas Alan (Tom) Waits (1949) is een Amerikaans zanger, componist, schrijver en acteur. Zijn stem kan omschreven worden als een lage, rauwe, bijna grommende stem, en soms hees fluisterend. Waits bracht in 1973 zijn eerste album uit, "Closing Time". Het album kreeg goede kritieken, maar kreeg pas echt aandacht toen The Eagles het nummer 'Ol' '55' opnamen in 1974. Waits is een zanger die uit het nachtclubcircuit komt en op zijn volgende albums is dit ook te merken. In 1980 begon een lange werkrelatie met Francis Ford Coppola, die hem vroeg de muziek voor de film "One from the Heart" te schrijven. Waits speelt ook in sommige van Coppola's films, onder andere "The Outsiders", "The Cotton Club" en "Dracula". Hij werkte daarnaast ook met andere regisseurs, zoals Robert Altman en Jim Jarmusch. Zijn werk blijft gekarakteriseerd door zijn rockstem, zijn sterke persoonlijkheid en theatrale aanwezigheid op het podium, en de late night smoky bars-humor van zijn teksten ("I'd rather have a full bottle in front of me than a full frontal lobotomy"). Tijdens zijn optredens gebruikt hij vele verschillende vormen. Soms zingt hij door een megafoon of hij zet op onnavolgbare wijze zijn hoed scheef en gooit wat zaagsel in de lucht. Hoewel zijn songs door veel beroemde artiesten zoals Bruce Springsteen, Meat Loaf en Rod Stewart zijn uitgevoerd, blijft Tom Waits een cultartiest. (bron: Wikipedia)

Bruce Springsteen speelt het nummer vanaf 1981 regelmatig tijdens zijn concerten in de jaren '80/begin jaren '90, op 24 augustus 1981 speelde Tom Waits het nummer als gastartiest mee tijdens een optreden in de Los Angeles Sports Arena. Het nummer is te vinden op de box-set "Live 1975-85" en vormt de B-kant van de single 'Cover Me' uit 1984. (bron: Songfacts)

In 2000 coverde Bon Jovi het nummer. Ik vind ze alle drie mooi en hoewel ik geen fan van Tom Waits ben, gaat mijn voorkeur uit naar zijn rauwe versie.

Herinnert u zich deze nog (687)?

'Jericho' van Simply Red uit 1985 en te vinden op het prima (debuut-)album "Picture Book". De band is vorig jaar gestart met een uitgebreide afscheidstoernee en is op 3 juli a.s. voor het laatst live in Nederland te bewonderen (in het Westerpark te Amsterdam).

Herinnert u zich deze nog (686)?

'The Jean Genie' van David Bowie uit 1972 en te vinden op het album "Aladdin Sane". Het verscheen eerst als single, voordat het album in 1973 werd uitgebracht. Het R&B-geluid van het nummer wordt vaak vergeleken met de muziek van The Yardbirds, terwijl de tekst volgens kenners is beïnvloed door The Velvet Underground. De song gaat volgens Bowie over "an Iggy-type character... it wasn't actually Iggy Pop." De zin "He's so simple minded, he can't drive his module" inspireerde de Simple Minds voor het kiezen van hun bandnaam. Volgens sommigen verwijst de titel van het nummer naar de homoseksuele auteur Jean Genet. In Groot-Brittannië ontstond enige consternatie, toen werd gesuggereerd dat The Sweet een deel van de melodie had 'geleend' voor het nummer 'Block Buster!'. De schrijvers van dat nummer (Mike Chapman en Nicky Chinn) noemden dit "absolute coincidence". Overigens was het nummer van The Sweet succesvoller (1e plaats) dan 'The Jean Genie' van Bowie (2e plaats). Het is één van de kenmerkende nummers uit Bowie's oeuvre en wordt vaak gespeeld tijdens zijn concerten. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (685)?

'Jeopardy' van de Greg Kihn Band uit 1983. Greg Kihn (1949) is een Amerikaanse rockmuzikant, die voornamelijk bekend werd met dit nummer. Momenteel is hij DJ bij de classic rock-radiozender KUFX-FM en WKGO (ook bekend als go106.com). Greg's zoon Ry (vernoemd naar gitarist Ry Cooder) speelt soms mee in de band van zijn vader, maar ook in zijn eigen band Big Fun USA. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (684)?

'Jealous Guy' van John Lennon uit 1971 en te vinden op het album "Imagine". Het is één van de meest gecoverde (92x) nummers van Lennon, de meest bekende versie is die van Roxy Music (zie hieronder), deze bereikte in verscheidene landen de eerste plaats in de hitparade vlak na de dood van Lennon. Leadzanger Bryan Ferry had het nummer al eerder als solo-artiest opgenomen. Andere bekende artiesten die het nummer opnamen, zijn de Faces, The Black Crowes, Deftones, Lou Reed, Youssou N'Dour, Frankie Miller en Belinda Carlisle. De tekst voor het nummer is ontstaan tijdens het bezoek van The Beatles aan Maharishi Mahesh Yogi in India, alwaar hij een lezing hield over "de zoon van moeder Natuur". Paul McCartney schreef het nummer 'Mother Nature's Son' en John Lennon 'Child of Nature'. Het nummer van McCartney werd gebruikt voor het album "The Beatles (White Album)" en dat van Lennon werd niet goed genoeg bevonden. Er zijn nog wel drie verschillende opnames bewaard gebleven van het originele nummer van Lennon. Hij besloot de tekst te herschrijven, met als resultaat 'Jealous Guy'. (bron: Wikipedia)

Herinnert u zich deze nog (683)?

'Josephine' van Chris Rea uit 1985 en afkomstig van het album "Shamrock Diaries". Het album werd goed verkocht in Europa (1e plaats in hitlijst van Duitsland en Nederland) en Australië (1e plaats). Rea schreef het nummer voor zijn eerste dochter, die ook in de clip te zien